Εξήντα οκτώ χρόνια μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και είκοσι τρία χρόνια μετά την επανένωση της Γερμανίας (Οκτώβριος του 1990), τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας στην Ελλάδα αναμένουν ακόμα τη δικαίωση.
Οι ευθύνες γι’ αυτό το «ανοσιούργημα» αγγίζουν πολλούς και στις δύο πλευρές του δράματος: Του θύτη, που είναι η Γερμανική οικονομικοπολιτική «ελίτ», που όλα αυτά τα χρόνια «ποιεί την νήσσα» και παρελκύει την υπόθεση μέχρι εξαντλήσεως και του θύματος, που είναι η πολιτικοοικονομική Ελληνική «ελίτ» και το πολιτικό προσωπικό, που κυβέρνησε αυτή την Χώρα για πολλές δεκαετίες και δεν τόλμησε να διεκδικήσει αυτές τις πολεμικές επανορθώσεις (66 δις ευρώ το κατοχικό δάνειο, 108 δις ευρώ χωρίς τόκους η αναλογία των επιδικασθεισών επανορθώσεων στην Συνδιάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού το 1946, πλέον των αποζημιώσεων για τα φυσικά πρόσωπα και της αναζήτησης των κλεμμένων αρχαιολογικών θησαυρών).
Η χρόνια αυτή κωλυσιεργία θέτει, αντικειμενικά, σοβαρότατα ερωτήματα:
Πρώτον, τα αιτήματα για αποζημιώσεις για τις καταστροφές στις υποδομές, τις αποζημιώσεις των οικογενειών των θυμάτων, το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, την καταστροφή των δημόσιων και ιδιωτικών υποδομών, τις αποζημιώσεις των ομήρων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις καταστροφές στην πολιτιστική μας κληρονομιά, είναι νόμιμα ή συνιστούν τυχόν κατάχρηση δικαιώματος;
Δεύτερον, ευθύνεται το σημερινό Κράτος της Γερμανίας και, κατ’ επέκταση, η Γερμανική κοινωνία, για τα εγκλήματα του ναζιστικού Τρίτου Ράιχ, αν δεχθεί κανείς, ότι το καθεστώς του ναζισμού αποτελούσε δικτατορία σε βάρος και του Γερμανικού Λαού ή ο Χίτλερ και το ναζιστικό κόμμα εξέφραζε το ισχυρό Γερμανικό κεφάλαιο, την Γερμανική αστική τάξη και την πλειοψηφία της κοινωνίας στην εποχή του Μεσοπολέμου;
Τρίτον, το Τρίτο Ράιχ (1933 – 1945) αποτελεί «εξαίρεση» και «στρέβλωση» της Γερμανικής Ιστορίας, που ξεκινά από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους (962) έως την δημιουργία του Πρώτου Ράιχ από τον Βίσμαρκ (1871 – 1918) ή επιβλήθηκε, διαλύοντας το Δεύτερο Ράιχ της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης» (1918 – 1933), ως εκφραστής αυτής της υποδόριας αντίληψης του πνεύματος του «ηγεμονισμού» της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από το οποίο διέπονταν και το Πρώτο Ράιχ;
Τέταρτον, οι Γερμανικές αποζημιώσεις στην Ελλάδα για τις τεράστιες καταστροφές, που προκάλεσε η Βέρμαχτ κατά την περίοδο της Κατοχής, μετά από την πάροδο τόσων ετών, αποτελούν απλώς ένα ηθικό χρέος, που ανάγεται στην διάθεση της Γερμανικής «ελίτ» να δηλώσει ή ισχυρή απαράγραπτη νομική υποχρέωση, βάσει των κανόνων του διεθνούς δικαίου και του Δικαίου του Πολέμου, οπότε, στην δεύτερη περίπτωση, η αδράνεια του Ελληνικού πολιτικοοικονομικού κατεστημένου συνιστά το έγκλημα της παραβάσεως καθήκοντος, που, στην προκειμένη περίπτωση, αγγίζει τα όρια της εσχάτης προδοσίας;
Πέμπτον, τι πρέπει να κάνει σήμερα και άμεσα η Ελλάδα, εν σχέσει με το κεφαλαιώδες αυτό ζήτημα, όταν, μάλιστα, στην σημερινή περίοδο, «θυματοποιείται» και μετατρέπεται σε «αποικία χρέους» και σε «διεθνές πειραματόζωο προκρούστειων πειραμάτων», με προεξάρχουσα αιτία τον οικονομικό εθνικισμό και «ηγεμονισμό» του «Τετάρτου Οικονομικού Ράιχ», που δημιουργήθηκε μετά την συνένωση της Γερμανίας και επιβάλλει ραγδαία την «Γερμανοποίηση» της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Γεώργιος Παπασίμος
Δικηγόρος
Μέλος Δ.Σ. του «ΠΡΑΤΤΩ»
Blog: papasimos.wordpress.com
Twitter: @PapasimosG
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
