Η άκρως προκλητική ενέργεια των Τούρκων να στείλουν ερευνητικό για υδρογονάνθρακες σκάφος, συνοδευόμενο και από δύο πολεμικά τους πλοία, στην ΑΟΖ της Κύπρου, αποδεικνύει ότι όσα γράφαμε στις 24 του μηνός δεν απέχουν δυστυχώς από την πραγματικότητα.
Είναι εμφανέστατες τόσο η πρόθεση της Τουρκίας να επιβάλει, δια της βίας, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, την αναγνώριση των παράνομα «κατεχομένων» εδαφών της Κύπρου σαν ανεξάρτητου κράτους (για τους λόγους που αναλύσαμε σε προηγούμενό μας κείμενο) όσο και η αδυναμία των Διεθνών Οργανισμών να την επαναφέρουν στην τάξη!
Με μοναδική εξαίρεση την ομόφωνη απόφαση των 28 της Ε.Ε. να στείλει μήνυμα στην Τουρκία με το οποίο την καλεί να σεβαστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα και τα χωρικά ύδατα της Κύπρου ως κράτους κυρίαρχου και στην ΑΟΖ της, όλοι οι άλλοι «μεγάλοι» κώφευσαν.
Ο Γεν. Γραμματέας του Ο.Η.Ε. για παράδειγμα, αφού εξέφρασε τη λύπη του για τα διαδραματιζόμενα στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, συνέστησε σύνεση και άμεση έναρξη των συνομιλιών για λύση του Κυπριακού! Ποιος κοροϊδεύει ποιον, κύριε Γενικέ; Για ποια λύση μιλάτε, όταν μετά από 40 χρόνια παρόμοιων συνομιλιών, ουδέν προέκυψε λόγω της αδιαλλαξίας των Τούρκων οι οποίοι, όπως και όταν πρόσφατα ο κ. Ταγίπ Ερντογάν και μάλιστα παρόντος του έλληνα πρωθυπουργού (όπως μετέπειτα και ο πρωθυπουργός του κ. Νταβούτογλου) δεν άφησαν περιθώρια παρερμηνειών των προθέσεών τους. Επιμένουν ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο ανεξάρτητα κράτη!
Κι όσο για τους «φίλους» μας τους Αμερικανούς, που δεν διστάζουν να καταρρίψουν BOEING με 234 αθώους επιβάτες για να προστατέψουν τη «δική» τους ΑΟΖ στον Ινδικό ωκεανό… δήλωσαν (για να φανούν προφανώς αρεστοί στην Τουρκία, τώρα που την χρειάζονται στο πλευρό των Κούρδων κατά του στρατού του Ισλάμ) ότι κατά τη γνώμη τους είναι λογικό να έχουν δικαιώματα και οι Τουρκοκύπριοι στα πετρέλαια της Κύπρου, αν οψέποτε αξιοποιηθούν.
Παρέλειψαν όμως να τονίσουν ότι, το δικαίωμα αυτό, το έχουν βέβαια οι Τουρκοκύπριοι αλλά «ως πολίτες του ενιαίου κράτους της Κύπρου», κάτι που κανένας δεν τους αμφισβητεί και όχι σαν Τούρκοι πολίτες, με την προστασία τουρκικών πολεμικών.
Την ίδια περίεργη άποψη εξέφρασε στις Βρυξέλλες και ο πρωθυπουργός της Αγγλίας, κατά την εκεί σύσκεψη των «28» για το θέμα αυτό.
Δέχθηκε όμως την έντονη αντίδραση του έλληνα πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά, που εκπροσωπούσε και τον απουσιάζοντα λόγω αιφνίδιας αδιαθεσίας πρόεδρο της Κύπρου. Και έτσι, εκδόθηκε μια ευρωπαϊκή απόφαση, με την οποία συντάχτηκαν και υπέγραψαν όλοι οι ηγέτες των υπολοίπων 26 κρατών μελών της Ε.Ε. οπότε, εκών-άκων, συνυπέγραψε το μήνυμα προς την Τουρκία και ο κ. Κάμερον, ώστε να είναι ομόφωνο…!
Με τέτοιους, ανύπαρκτους ουσιαστικά διεθνείς οργανισμούς και τέτοιους «φίλους» και συμμάχους πώς να μην αλωνίζει η γειτονική μας χώρα και να μην προβάλλει και μάλιστα με απειλές περί “Casus belli” δικές της διεκδικήσεις όπου μυρίζει πετρέλαιο. Στην ΑΟΖ της Κύπρου, στο Λιβυκό πέλαγος ακόμη και στο Ιόνιο, βόρεια της Κέρκυρας, με σύμμαχο εκεί την Αλβανία.
Αυτά προς το παρόν και εν αναμονή των εξελίξεων στο συγκεκριμένο πρόβλημα που δημιούργησε η Τουρκία στην κυπριακή ΑΟΖ.
Ας ρίξουμε όμως με την ευκαιρία αυτή μια ματιά και στην γενικότερη σημασία των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων ανά τον κόσμο αλλά και στα σοβαρά προβλήματα που έχουν δημιουργήσει, όπως και την πιθανή μελλοντική τους εξέλιξη και αξία.
Ως γνωστό, οι υδρογονάνθρακες είναι το βασικό και κύριο συστατικό του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και πολλών άλλων σημαντικών «καυσίμων χημικών ενώσεων» που χρησιμοποιούνται ευρύτατα και κατά δισεκατομμύρια τόνους κάθε μέρα. Από την καύση τους παράγεται τελικά η ενέργεια (ηλεκτρική και μη), η αναγκαία για την κίνηση των κάθε λογής οχημάτων, πλοίων, αεροσκαφών, για τη λειτουργία βιομηχανιών, τη θέρμανση κ.λ.π.
Όπως λοιπόν ήταν φυσικό, θεωρούνται είδος ύψιστης ανάγκης και κατά συνέπεια τεράστιας παγκόσμιας ζήτησης! Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αποδειχτούν πλουτοπαραγωγικές πηγές για τις χώρες στο υπέδαφος ή τον υποθαλάσσιο χώρο των οποίων εντοπίζονται κοιτάσματα αργού (ορυκτού) πετρελαίου ή φυσικού αερίου.
Παγκόσμιοι κολοσσοί οι εταιρείες που το εντοπίζουν στο υπέδαφος, το αντλούν, το διακινούν σε ακατέργαστη μορφή (μαζούτ) και αναλαμβάνουν την τελική του επεξεργασία (διύλιση), ώστε να παραχθεί, να διακινηθεί και να διατεθεί στην παγκόσμια αγορά το πλήθος των γνωστών μας υγρών ή αέριων καυσίμων (ντήζελ, κηροζίνη, βενζίνη, φυσικό αέριο, προπάνιο, κλπ).
Γίγαντες λοιπόν σε κεφάλαια και εγκαταστάσεις οι παραπάνω εταιρείες, μυθικά και τα κέρδη, τόσο για τους εκμεταλλευτές των κοιτασμάτων όσο και για τις προνομιούχες χώρες στις οποίες εντοπίζονται τα κοιτάσματα αυτά. Μόνο που τα πλούσια από αυτή την εκμετάλλευσή τους έσοδα δεν ήταν δυνατόν να αφήσoυν αδιάφορες τις γειτονικές τους χώρες, με αποτέλεσμα να καταστούν σε πολλές περιπτώσεις «μήλο της έριδος» με μόνιμες προστριβές ανάμεσά τους, που φτάνουν ακόμη και το μέγεθος των ένοπλων συγκρούσεων!
Όμως, χωρίς να υποτιμάμε τη μεγάλη χρησιμότητα και τη συμβολή των προϊόντων που μας δίνουν οι ορυκτοί υδρογονάνθρακες, (ως υγρά ή αέρια καύσιμα) για την κίνηση των μέσων μεταφοράς, τη λειτουργία εργοστασίων, οικιακών συσκευών, τη θέρμανση, τον φωτισμό κ.λ.π. που συνέβαλαν τα μέγιστα στη βελτίωση της ποιότητας και του επιπέδου της ζωής μας και στην εξυπηρέτηση βασικών μας αναγκών, δεν μπορούμε ν’ αγνοήσουμε και την αρνητική τους ή ακόμη και επικίνδυνη επίδρασή τους τόσο στην ατμόσφαιρα όσο και στη ζωή μας γενικότερα όπως:
-Την έκλυση των καυσαερίων της καύσης τους, που έχει μετατρέψει την ατμόσφαιρα όλων των πόλεων σε θάλαμο δηλητηριωδών αερίων, αλλά και του ίδιου του πλανήτη μας που υπερθερμαίνεται επικίνδυνα, μιάς και μετατρέπεται σε ένα τεράστιο θερμοκήπιο!
-Τα τοξικά απόβλητά ή και τις διαρροές τους, που έχουν διασπαρεί σε όλες τις θάλασσες (πετρελαιοκηλίδες) και όχι μόνο, και φτάνουν με διάφορες μορφές ακόμα και στο
πιάτο μας.
-Τις όχι και λίγες περιπτώσεις κατά τις οποίες σημειώθηκαν εκρήξεις, από διαφυγή φυσικού αερίου σε κτήρια, με μεγάλες καταστροφές και ανθρώπινα θύματα.
-Το ενδεχόμενο η ιδιοκτησία και αποκλειστική διαχείριση των προϊόντων αυτών (μονοπώλιο) από τις χώρες που τα κατέχουν, να τους δίνει τη δυνατότητα, σε δεδομένη στιγμή και για λόγους άσκησης πολιτικής ή διπλωματικής πίεσης (εκβιασμού), να κλείνουν απλά τη στρόφιγγα παροχής τους προς χώρες ή και ολόκληρες ηπείρους, δημιουργώντας τους ενεργειακή ασφυξία και γενική αναστάτωση, αλλά και τρομακτικές ζημίες, έστω και αν θα υποστούν και αυτές ανάλογο αντίκτυπο από τη μείωση των πωλήσεών τους.
Ας μην αποκλείουμε τέλος και το ενδεχόμενο, οι υδρογονάνθρακες που αποτελούν δώρο της φύσης για την σημερινή ανθρωπότητα και πλουτισμού για τις χώρες στις οποίες εντοπίζονται, ν’ αποδειχτούν κάποια μέρα ξεπερασμένοι και ασύμφοροι. Δοκιμές για κίνηση αυτοκινήτων και πτήσεις μη επανδρωμένων αεροπλάνων με ηλιακή
ή ηλεκτρική ενέργεια και ελάχιστο κόστος έχουν στεφθεί ήδη από επιτυχία, και αυτό λέει πολλά.
Θα βάζουν οι νεότεροί μας το αυτοκίνητό τους μισή ώρα για φόρτιση με ηλεκτρικό ρεύμα στην πρίζα. Θα πηγαίνουν Αθήνα-Θεσσαλονίκη μ’ ένα δεκάρικο και άντε να δούμε τι θα κάνουν οι τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων κατέχοντες εμίρηδες και οι μεγάλες εταιρείες πετρελαιοειδών. Όσο κι αν σήμερα φαντάζει απίθανο ή τρελό κάτι τέτοιο, τόσο τρελό θα φάνταζε πριν 50-60 χρόνια αν έλεγες ότι θα έλθει μέρα που θα μιλάμε με το κινητό μας ή σε ζωντανή σύνδεση με εικόνα και ήχο με κάποιον που βρίσκεται σε άλλη ήπειρο. Και όμως, έγινε κι αυτό όχι απλά πραγματικότητα αλλά ζήτημα ρουτίνας, που σημαίνει ότι όλα γίνονται.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
