Παλαιότερα σε δημόσιους χώρους (Σχολεία, Δημόσιες υπηρεσίες, καταστήματα) ήταν αναρτημένη μια πινακίδα που έγραφε ότι η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά. Σήμερα δε χρησιμοποιείται συχνά η λέξη αρχοντιά, επειδή χρησιμοποιείται κατά κόρο η λέξη πολιτισμός. Και μπορεί να μη συνδέουμε την καθαριότητα με την αρχοντιά, τη συνδέουμε όμως με το βαθμό του πολιτισμού. Ο δείκτης της καθαριότητας μιας χώρας προσδιορίζει αυτόν το βαθμό. Το πού ανήκουμε εμείς, ως χώρα, δε θα σας το πω εγώ. Λίγο πολύ όλοι το γνωρίζουμε, είναι σ’ όλους μας γνωστό το πρόβλημα. Το αισθανόμαστε έντονα όταν βγαίνουμε λίγο έξω από την πόλη που κατοικούμε. Όλοι ταξιδέψατε σε εθνικούς δρόμους, μεγάλους ή μικρούς και μάλιστα αφού το καλοκαίρι και οι διακοπές είναι ακόμα πρόσφατες. Σας έδωσαν την εντύπωση ότι τρέχατε σε εθνικούς δρόμους ή ότι διασχίζατε χωματερές; Σας έτυχε δε να σταματήσετε και σε καμία άκρη αυτών των δρόμων; Και εκεί που έχει χαρακτηρισθεί ως τόπος στάθμευσης για τον ένα ή άλλο λόγο. Αν ναι και δεν πιάσατε τη μύτη σας είστε τυχεροί. Γιατί με οτιδήποτε άλλο μοιάζουν αυτοί οι τόποι, ακόμη και με σκουπιδότοπους ή πρόχειρα αφοδευτήρια, εκτός από χώρους στάθμευσης. Χώρο για να πάρεις μια ανάσα. Αγανακτούμε και πολύ καλά κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Για φανταστείτε την εντύπωση που δίνουμε στον ξένο. Και απαιτούμε να μας συμπεριφέρονται όλοι ως πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άσχετα αν η εικόνα που δείχνουμε είναι εικόνα τριτοκοσμικής πραγματικότητας.
Και μη βιαστούμε να ρίξουμε τα βάρη στους άλλους. Εδώ υπάρχει σ’ όλη της την έκταση κατανομή υποκρισίας και προσωπική ανευθυνότητα.
Η καθαριότητα της πόλης ή του χωριού συγκαταλέγεται στα κορυφαία προβλήματα του τόπου. Απαιτούμε δηλαδή καθαρή πόλη και αξιώνουμε από ‘κείνους που επιλέγουμε να λάβουν όλα τα μέτρα για να μας την εξασφαλίσουν. Το ερώτημα είναι το εξής: Εμείς όλοι τι κάνουμε; Μήπως λέμε: αφού δεν είναι στο σπίτι μου δεν πειράζει!
Και το πρόβλημα δεν είναι αισθητικό, θα μπορούσε κιόλας κάποιος να το παραβλέψει ως τέτοιο. Είναι πρόβλημα πολλαπλό. Πρόβλημα υγείας πρώτα απ’ όλα και τουρισμού κατά δεύτερο λόγο. Προβλήματα που πονάνε πολύ τον τόπο μας. Και εύλογα αναρωτιέται κανείς: Με ποιον τρόπο και ποιος θα είναι αυτός που θα θέσει τέρμα σ’ αυτήν την απαράδεκτη και επικίνδυνη κατάσταση; θα βρεθεί ο νέος Ηρακλής να καθαρίσει τις αυλές του Αυγεία; Και είναι εύκολη η απάντηση: Η πολιτεία, το κράτος. Δε συμφωνώ. Όχι γιατί δεν έχει το μερίδιο της ευθύνης, αλλά γιατί «υπάρχουν προβλήματα που υπερβαίνουν τις δυνατότητες ακόμη και τις Πολιτείας. Προβλήματα που η Πολιτεία είναι αντικειμενικά ανίκανη να αντιμετωπίσει. Και το πρόβλημα για το οποίο μιλούμε ανήκει σ’ αυτά». Και θα απορήσει κανείς. Μα τότε ποιος μπορεί αφού δεν μπορεί η ίδια η Πολιτεία. Το πρόβλημα αυτό δε λύνεται με ποινές και άλλα διοικητικά μέτρα. Θα λυθεί μόνο όταν όλοι εμείς που το δημιουργούμε, αποφασίσουμε να το λύσουμε. Ποιο διοικητικό μέτρο να πάρει η Πολιτεία και πού να τον εντοπίσει τον ασυνείδητο οδηγό που ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου και πετάει την πλαστική σακούλα με τα σκουπίδια στο δρόμο, τον ανώνυμο κολυμβητή που παραχώνει στην άμμο της ακρογιαλιάς ό,τι άχρηστο έχει;
Μη βγάλουμε όμως και στον αφρό την Πολιτεία! Πολλά μπορεί να κάνει. Προπαντός μπορούσε ν’ αποφύγει την αηδιαστική εμφάνιση που έχουν οι χώροι στάθμευσης στους εθνικούς δρόμους. Από τα ξένα κράτη πήραμε μόνο το σήμα «Ρ». Μπορούσαν να υπάρχουν τουαλέτες ανοικτές (γιατί οι περισσότερες που υπάρχουν είναι κλειστές και πίσω από αυτές, στον εξωτερικό χώρο γίνεται το έλα να δεις), λίγο νερό, δυο δένδρα, ένας κάδος απορριμμάτων που να αδειάζει όμως πού και πού. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι ακριβές τα ποσά, που ακούγονται ότι εισπράττουν από τα διόδια. Όμως, τις περισσότερες φορές, δεν τα αποδίδουν για να κάνουν έργα ή να συντηρούν τους δρόμους. Τουλάχιστο να μη συντελεί και αυτό στη συμπεριφορά που θέτει σε κίνδυνο την υγεία όλων μας και μας εκθέτει ως χώρα στα μάτια των ξένων. Και να πούμε και του στραβού το δίκαιο. Όχι άδικα.
Α.Α.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
