Ω! γλυκύ μου Έαρ...!

Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΚΕΡΕΚΟΥ

Τις Άγιες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας, η σκέψη των Χριστιανών στρέφεται στον Ιησού, στα Πάθη Του και στην κατάληξή Του επάνω στον Τίμιο Σταυρό για το καλό της ανθρωπότητας. Οι εκκλησιαζόμενοι χριστιανοί, παρακολουθούν βήμα προς βήμα την πορεία Του προς τον Γολγοθά, τον Σταυρό του Μαρτυρίου Του και η συγκίνηση για την υπέρτατη θυσία Του, δοσμένη με γλυκύτατους στίχους και θεσπέσια μελωδία, πλημμυρίζει τις εκκλησίες μας και τις ψυχές των πιστών.

Είναι οι μέρες της μεγαλύτερης κατάνυξης αλλά και της ευκαιρίας για κάθε χριστιανό, να ζήσει νοερά το Θείο Δράμα και να κάνει απολογισμό των δικών του πράξεων, κρίνοντας αν είναι αντάξιος της μεγάλης του Χριστού για την ανθρωπότητα θυσίας, κάτι που δυστυχώς ελάχιστοι συνάνθρωποί μας μπορούν να επικαλεστούν.

Κύριο όσο και τραγικό πρόσωπο των Αγίων ημερών ο Ιησούς. Έλαβε ανθρώπου μορφή, κατέβηκε στη Γη για να διδάξει τον θείο λόγο, με βασική προτροπή Του προς τους ανθρώπους το «αγαπάτε αλλήλους», και θυσιάστηκε για να δώσει στην ανθρωπότητα την λύτρωση.

Όμως, αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι στο «περιθώριο» του Θείου δράματος, υπάρχει η πονεμένη και τραγική εικόνα της Παναγίας. Της γυναίκας που η Θεία επιλογή του Πλάστη των όλων, της έταξε τη μοναδική τιμή και δόξα να φέρει στα σπλάχνα Της τον Σωτήρα του κόσμου αλλά και να βιώσει τις οδυνηρές στιγμές του μαρτυρίου Του και τα Θεία Πάθη Του!

Γυναίκα ξεχωριστή, άσπιλη, αμόλυντη και άχραντη, με επίγνωση του ρόλου που ήλθε να παίξει στη Γη ο Ιησούς, σταλμένος από τον Ύψιστο Θεό και Πατέρα όλων μας, δεν σημαίνει ότι έπαψε να είναι και μητέρα.

Σ’ όλη τη διαδρομή της ζωής του Ιησού, έζησε διακριτικά στη σκιά Του. Παρακολούθησε με την αγωνία της μάνας το δύσκολο έργο Του, τη θεία Του διδασκαλία, τα βάσανά Του, τις πικρίες Του και τον «πόλεμο» που δέχτηκε από τους πολέμιους του Χριστιανισμού. Κι όταν ο Ιησούς, σε ανθρώπινες στιγμές, παρακαλούσε τον Θεό και Πατέρα Του με τις λέξεις «Πάτερ, παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο», η καρδιά της μάνας ράγιζε αλλά έκρυβε ταπεινά τα δάκρυά Της και τον αβάσταχτο πόνο Της με καρτερία, διότι είχε επίγνωση ότι έπρεπε, με τη θυσία του παιδιού Της, να πληρωθεί του Θεού το θέλημα!

Όλων τα μάτια είναι στραμμένα αυτές τις ημέρες προς τον Ιησού. Όμως, ο άριστος υμνωδός της Εκκλησίας δεν ξεχνάει και την Πάνσεπτη πονεμένη μητέρα Του. Μέσα από τους στίχους και την θεία μελωδία του «Επιταφίου Θρήνου», αφήνει να ξεσπάσει όλος ο πόνος, όλη η αγωνία και απελπισία της μάνας, που βλέπει το παιδί της, το σπλάχνο της, να κείται νεκρό μπροστά της και να οδηγείται στον τάφο Του.

«Ω! γλυκύ μου Έαρ, γλυκύτατό μου τέκνο…» Την ώρα εκείνη, η Παναγία δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πονεμένη μάνα. Μια μάνα με ψυχή πλημμυρισμένη από απέραντη θλίψη.

Και οι πιστοί, δεν μπορούν να φέρουν στη σκέψη τους τα Πάθη του Θεανθρώπου, τούτες τις Άγιες μέρες, χωρίς ν’ αναλογιστούν και την Θεομήτορα, τον αβάσταχτο πόνο Της, την ραγισμένη από οδύνη καρδιά Της και να μην ψιθυρίσουν τον υπέροχο ύμνο του Επιτάφιου Θρήνου, που αναφέρεται και στο δικό Της μέγα δράμα.

«Ω! γλυκύ μου Έαρ!»… Τέσσερις λέξεις που, ακόμη και αν τις ψιθυρίζει η Πάνσεπτη Θεομήτωρ, δεν παύουν να εκφράζουν τον βαθύ πόνο που είναι το ίδιο αβάσταχτος με εκείνον κάθε άλλης μάνας για το νεκρό της παιδί.

Ευτυχώς, λίγες ώρες μας χωρίζουν από το χαρμόσυνο άγγελμα της Αγίας του Ιησού Ανάστασης για ν’ ακολουθήσει επί τέλους και το «λαμπρυνθώμεν λαοί»! Καλή Ανάσταση λοιπόν φίλοι αναγνώστες και μια τελευταία έκφραση ελπίδας και ολόψυχής μας ευχής:

Να λείψουν φέτος ή έστω να ελαχιστοποιηθούν τα ατυχήματα από την απαράδεκτη και ανόητη κατά τη γνώμη μας χρήση επικίνδυνων βαρελότων, καθώς και τα δυστυχήματα από «τροχαία», που βάφουν κάθε χρόνο πασχαλιάτικα τους χώρους γιορτής και την άσφαλτο με αίμα, σκορπίζοντας -αντί χαράς- τη θλίψη και το πένθος σε πολλές ελληνικές οικογένειες. Ας προσέξουμε λοιπόν! Ας συμβουλεύσουμε… Ας μη το αφήσουμε να συμβεί…!

Σύνθημα όλων μας ας είναι: «Καλό Πάσχα, χαρούμενο και αναίμακτο!»

ΑΜΗΝ!