Όταν ο κομμουνισμός ως Οικονομικο-Κοινωνικό-Πολιτικό σύστημα κατέρρευσε στην άλλοτε κραταιά ΕΣΣΔ (1989), τότε πολλοί ήταν αυτοί που θεώρησαν πως η ανθρώπινη Ιστορία αφού διήνυσε μία πορεία αιώνων έφτασε στο τέλος της με αναμφισβήτητο νικητή τον Καπιταλισμό-Φιλελευθερισμό.
Σε αυτήν την πορεία-διαδρομή της Ιστορίας η σκληρή διαμάχη των ιδεών του Άνταμ Σμιθ και του Μαρξ κατέληξε με θρίαμβο της “αοράτου χειρός” (Σμιθ) έναντι του κρατικού παρεμβατισμού (Μαρξ).
Φαίνεται πως το κυνήγι του ατομικού πλουτισμού-συμφέροντος (Σμιθ) και όχι η διακονία του κοινωνικού συμφέροντος (Μαρξ) συνιστά τον απόλυτο ρυθμιστικό παράγοντα τόσο της Οικονομίας όσο και της Κοινωνίας.
Την διαφαινόμενη κυριαρχία στο εγγύς μέλλον του οικονομικού και πολιτικού Φιλελευθερισμού και την οικουμενοποίηση της Δημοκρατίας ο Φράνσις Φουκουγιάμα τις ενέταξε σε μία θεωρία-σχολή σκέψης, γνωστής ως “Το τέλος της Ιστορίας και ο τελευταίος Άνθρωπος” (Τίτλος ομώνυμου βιβλίου).
Οι υπέρμαχοι της παραπάνω θεωρίας και με συνοδό τη θεωρία του Χάντιγκτον “Σύγκρουση Πολιτισμών” προχώρησαν πιο πέρα και μίλησαν για το τέλος της Πολιτικής ως μηχανισμού διαχείρισης των κοινών. Θεώρησαν, δηλαδή, πως στο εξής, αν δεν περιθωριοποιηθεί η πολιτική με όλα τα σημαινόμενά της, σίγουρα θα αλλάξουν άρδην οι μηχανισμοί άσκησής της.
Κι αυτό γιατί με την παγκοσμιοποίηση εμφανίζονται νέοι θύλακες-κέντρα εξουσίας-παραΕξουσίας πιο αποτελεσματικοί και εν πολλοίς πιο αφανείς. Εξωγενείς, δηλαδή, παράγοντες(οικονομικά συμφέροντα…) θα επιβάλλουν το “δέον γενέσθαι” σε κάθε επίπεδο και οι πολιτικοί θα αναγκάζονται να υπακούουν στα εξωθεσμικά αυτά κέντρα εξουσίας.
Η μεταΔημοκρατία αποτελεί μία πραγματικότητα και όσοι εθελοτυφλούν μπροστά σε αυτήν την πραγματικότητα το πιθανότερο είναι ή να τεθούν εκτός πολιτικού παιχνιδιού ή να αποτελέσουν έναν αγνοία τους άβουλα όργανα ανώνυμων κέντρων εξουσίας.
Σε αυτά τα πλαίσια της περιθωριοποίησης της πολιτικής ο ρόλος των πολιτικών κομμάτων, ως των βασικών κυττάρων της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας, αλλάζει. Υπάρχει, δηλαδή, πάντα ο κίνδυνος, αν δε αλλάξουν προσανατολισμό και περιεχόμενο, από διαμορφωτές της κοινής γνώμης και δημιουργοί εκπόνησης-προβολής προγραμμάτων για την επίλυση προβλημάτων, να καταστούν απλοί μηχανισμοί-ιμάντες μεταβίβασης ξένων εντολών.
Μηχανισμοί που δεν θα υπηρετούν το όραμα και την προοπτική μιας άλλης κοινωνίας, αλλά θα λειτουργούν ως διαχειριστές μιας κατάστασης που άλλοι χαράσσουν και διαμορφώνουν.
Κάποιοι γκουρού της Τεχνητής Νοημοσύνης πρεσβεύουν πως τα κόμματα ίσως καταστούν ανενεργά στο εγγύς μέλλον, αν δεν επαναπροσδιορίσουν τους σκοπούς ύπαρξης και λειτουργίας τους. Η μετεξέλιξή τους σε κάτι διαφορετικό κρίνεται αναγκαία, αν δεν θέλουν να θυμίζουν απολιθώματα ενός παρηκμασμένου πολιτικού και κομματικού συστήματος.
Κι αυτό γιατί η αλλαγή και η εξέλιξη μπορεί να είναι νόμος της φύσης, η πρόοδος, όμως, είναι προϊόν ανθρώπινης επιλογής.
Με βάση, λοιπόν, όλα τα παραπάνω και μπροστά στις προκλήσεις του μέλλοντος ένα πολιτικό κόμμα και μάλιστα κόμμα του “δημοκρατικού σοσιαλισμού” θα πρέπει να οργανωθεί και να λειτουργεί με νέους όρους και κανόνες, έτσι ώστε να δίνει απαντήσεις και λύσεις στα προβλήματα του πολίτη και όχι να εξαντλείται σε βυζαντινολογίες και πρακτικές κατάληψης της εξουσίας. Κι αυτό γιατί η Εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός αλλά το μέσο για την δόμηση μιας άλλης κοινωνίας στην οποία ο πολίτης θα αισθάνεται χρήσιμος, ενεργός και πρωταγωνιστής.
Έχοντας, λοιπόν, ως παρακαταθήκη το πολιτικό μας παρελθόν, τα σύγχρονα πολιτικά δεδομένα και το όραμα μιας άλλης ανθρώπινης κοινωνίας μπορούμε και πρέπει να δομήσουμε το κόμμα μας πάνω σε νέες βάσεις-θεμέλια. Οι βάσεις αυτές θα πρέπει να εστιάζουν στα παρακάτω σημεία-άξονες και σταθερές;
ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ
Η Ιδεολογία του κόμματος συνιστά και την Ταυτότητά του. Είναι αυτή που λειτουργεί ως ενοποιητικό στοιχείο μεταξύ των μελών-οπαδών του κόμματος και ταυτόχρονα ως διαφοροποιό έναντι των άλλων κομμάτων. Προς το σκοπό αυτό η Ιδεολογία οφείλει να είναι ξεκάθαρη χωρίς παρανοήσεις και παρερμηνείες.
Η Ιδεολογία συνιστά την πυξίδα κάθε πολιτικής επιλογής, αφού στην ουσία αποτελεί τον κωδικό με τον οποίο προσλαμβάνουμε και ερμηνεύουμε την πραγματικότητα. Από την άλλη πλευρά η Ιδεολογία ως ταυτοτικό στοιχείο διαμορφώνει τον σχεδιασμό και τις απαντήσεις-προτάσεις τόσο για την επίλυση των προβλημάτων της καθημερινότητας όσο και για δόμηση μιας ευκταίας κοινωνίας πολιτών.
Βέβαια θα αντιτείνει κάποιος πως όσο αναγκαία είναι η σαφής Ιδεολογία ενός κόμματος άλλο τόσο ελλοχεύει ο κίνδυνος η ίδια η Ιδεολογία να πνίξει κάθε νεωτερική ιδέα. Κι αυτό γιατί όλες οι Ιδεολογίες είναι κλειστά συστήματα σκέψης που πολλές φορές πνίγουν την ανανέωση και την γόνιμη-δημιουργική προσαρμογή στις νέες αναγκαιότητες της πραγματικότητας.
Πολλές φορές οι πολιτικές Ιδεολογίες συνοδεύονται από υπερβολική βεβαιότητα και από μία δυσκαμψία που στο τέλος τις καθιστούν θρησκείες χωρίς Θεό και δικτατορία χωρίς δικτάτορα.
Πρέπει, επίσης, να επισημανθεί ο κυρίαρχος ρόλος της Ιδεολογίας στην κατάληψη της Εξουσίας. Το ενδιαφέρον στοιχείο σε αυτήν την περίπτωση είναι πως οι Ιδεολογίες ξεθωριάζουν όταν ένα κόμμα καταλαμβάνει την εξουσία. Σχετικά ο Γάλλος πολιτικός Μισέλ Ροκάρ είχε επισημάνει:
“Οι Ιδεολογίες χρησιμεύουν για να καταλάβεις την εξουσία, όχι για να την ασκήσεις”.
Τη σχέση Εξουσίας και Ιδεολογίας είχε τονίσει και ο Φιντέλ Κάστρο:
“Χωρίς την Εξουσία οι Ιδεολογίες δεν μπορούν να εφαρμοστούν. Με την Εξουσία σπάνια επιβιώνουν”.
Όσο, λοιπόν, αναγκαία είναι η υιοθέτηση μιας Ιδεολογίας με καθαρό περίγραμμα, άλλο τόσο αναγκαία είναι και η ιδεολογική συνέπεια στο βαθμό που το κόμμα κατακτήσει ή και ασκήσει την κυβερνητική Εξουσία.
Η Ιδεολογική, επομένως, καθαρότητα ενός κόμματος ως ταυτοτικό στοιχείο πέραν όλων των άλλων οφείλει να εμπνέει και να δίνει όραμα στον πολίτη.
Γενικότερα η Ιδεολογία ενός κόμματος θα πρέπει να ενώνει, να πείθει και να εμπνέει.
ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ
Επειδή, τα κόμματα δεν δημιουργούνται σε κενό χώρο, χρόνο και ιστορίας οφείλουν να υπηρετούν και να προάγουν τα συμφέροντα του λαού που ζει, εργάζεται και δημιουργεί στον συγκεκριμένο αυτό χώρο και χρόνο. Οι Παραδόσεις και η Ιστορία κάθε λαού επιβάλλεται να αποτελούν αντικείμενο σεβασμού από τα κόμματα, να διαμορφώνουν τα προγράμματά τους και να ανοίγουν νέους δρόμους στο πολυδαίδαλο και δυστοπικό μέλλον.
Η έννοια Πατρίδα και ο απότοκος Πατριωτισμός οφείλουν να αποτελούν τα πυρηνικά στοιχεία της ταυτότητας του κόμματος, χωρίς τις στρεβλώσεις του παρελθόντος. Γιατί στο παρελθόν πολλές φορές η έννοια Πατρίδα και Πατριωτισμός είχαν συνδεθεί με κούφια λόγια, κενούς συναισθηματισμούς, κακόηχες μεγαλοστομίες και άκαιρες εθνικιστικές εξάρσεις.
Tο πατριωτικό στοιχείο στο σώμα της Ταυτότητας ενός σύγχρονου κόμματος το καθιστά αναγκαίο και μία έντονα διαφαινόμενη σε παγκόσμιο επίπεδο στροφή των λαών στο έθνος-κράτος.
Χωρίς ανιστόρητες εξιδανικεύσεις και με βαθιά πίστη στις ικανότητες του λαού μας μπορεί ένα κόμμα να εμπνέει τη νέα γενιά και να την γαλουχεί με αξίες και ιδανικά της υπεράσπισης του τόπου που ιστορικά υπήρξε σημείο αναφοράς τόσο για τα επιτεύγματα του πνεύματος (φιλοσοφία, λογοτεχνία…) όσο και για τη Δημοκρατία.
Στα αναγκαία για τον πατριωτικό χαρακτήρα ενός κόμματος θα πρέπει να συνυπολογιστούν και το ηρωικό πνεύμα που επέδειξε ο λαός μας όταν απειλήθηκε η Ελευθερία του.
HOMO POLITICUS vs HOMO IDIOT
Στον σχεδιασμό και στη λειτουργία ενός σύγχρονου δημοκρατικού κόμματος προέχει η γαλούχηση των μελών του στην αξία της πολιτικής συμμετοχής και στην απαξίωση του “ήσυχου” (άπραγου…) πολίτη).
Η πολιτική συμμετοχή θεωρείται το οξυγόνο της δημοκρατίας κι αυτό γιατί προϋποθέτει την πολιτική σκέψη και την κοινωνική συνείδηση.
Ο άνθρωπος-ιδιώτης αποτελεί μία πολιτική και κοινωνική απαξία που ροκανίζει τα θεμέλια της Πολιτικής ως της τέχνης και τεχνικής διαχείρισης των προβλημάτων της πολιτικής κοινότητας.
Για να διαπαιδαγωγήσουν, όμως, τα κόμματα τα μέλη-οπαδούς τους στο πρότυπο του Homo Politicus θα πρέπει να εξασφαλίσουν εκείνες τις διαδικασίες λειτουργίας του κόμματος στις οποίες ο καθένας θα νιώθει υπεύθυνος και δημιουργός των προσωπικών και κοινωνικών όρων της ύπαρξής του.
Ο Πολίτης δεν πρέπει να αισθάνεται ένας αριθμός, αλλά ένας συνειδητός μαχητής που του αναγνωρίζεται η μοναδικότητά του και αυτονομία του. Το οπαδικό πνεύμα μπορεί να ενεργοποιεί κάποια θετικά στοιχεία του ανθρώπου, αλλά γενικότερα τυφλώνει το νου και απενεργοποιεί τους μηχανισμούς σκέψης.
“Ψάχνεις οπαδούς; ψάχνεις μηδενικά!” (Νίτσε).
Για τη σωστή λειτουργία του πολιτικού κόμματος αλλά και της δημοκρατίας μας γενικότερα ίσως θα πρέπει να εξεταστεί και η θεσμοθέτηση του νόμου του Σόλωνα:
“Άτιμον είναι τον εν στάσει μηδετέρας μερίδας γενόμενον” (στερείται πολιτικών δικαιωμάτων όποιος επιδεικνύει ουδετερότητα σε περίπτωση εμφύλιας διαμάχης στην πόλη).
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ
Σε ένα κόμμα δεν αρκούν οι πολιτικές επιλογές σε θέματα και προβλήματα που αφορούν το εσωτερικό της χώρας. Σε έναν κόσμο σύνθετο και πολυπολικό ο διεθνής προσανατολισμός ενός σύγχρονου και πατριωτικού κόμματος συνιστά ένα από τα “ουκ άνευ” ταυτοτικά του στοιχεία-γνωρίσματα.
Κάποια στοιχεία παγκόσμιας αταξίας και τεκτονικών αλλαγών καθιστούν την επιλογή ενός διεθνούς προσανατολισμού εθνικά επωφελούς άκρως αναγκαία αλλά και πολλή δύσκολη. Κι αυτό γιατί η Ελλάδα ως μικρή χώρα και ευρισκόμενη σε έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο γεωστρατηγικό χώρο χρειάζεται και τις αναγκαίες συμμαχίες.
Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός θεωρείται-για ιστορικούς λόγους- από τις αναμφισβήτητες επιλογές σε θέματα διεθνών σχέσεων κάθε κόμματος.
Οι σχέσεις με τις άλλες χώρες καθορίζονται κατά περίπτωση κι ανάλογα με τα εθνικά συμφέροντα και τις αναγκαίες ισορροπίες. Κι αυτό δεν συνιστά έναν επικίνδυνο οπορτουνισμό αλλά μία αναγκαία στάση σε έναν κόσμο “αενάως και ατάκτως” μεταβαλλόμενο.
Για τις επιλογές κάθε κόμματος σε θέματα διεθνών σχέσεων θα πρέπει να λαμβάνεται η θέση του Χόχουτ:
“Μεταξύ των ανθρώπων υπάρχουν φιλίες. Μεταξύ των κρατών υπάρχουν μόνον συμφέροντα”.
ΟΙΚΟδημοκρατία
Θα ήταν ασυγχώρητη παράλειψη, αν στις προτάσεις για ένα σύγχρονο δημοκρατικό κόμμα έλειπε μία ολοκληρωμένη αναφορά για την ΟΙΚΟδημοκρατία.
Στο βαθμό που η Φύση μάς στέλνει μηνύματα κατά τακτά διαστήματα είμαστε υποχρεωμένοι να ενσωματώσουμε στους όρους-κανόνες λειτουργίας της Δημοκρατίας μας και κατ’ ακολουθία στο πρόγραμμα κάθε κόμματος τα βασικά στοιχεία της Οικοδημοκρατίας.
Οι τελευταίες Φυσικές-Οικολογικές καταστροφές (Πλημμύρες, Πυρκαγιές…) ανέδειξαν με τον πιο κραυγαλέο τρόπο την ανάγκη αλλαγής πορείας της ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ μας και εμπλουτισμού της με τις αρχές και αξίες της ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ. Η Δημοκρατία του μέλλοντος θα πρέπει να λάβει τη μορφή της ΟΙΚΟ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους θεσμούς και την Πολιτική παιδεία και συμπεριφορά των Πολιτών της.
Ως όρος η ΟΙΚΟ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ μπορεί να συνιστά έναν πολιτικό νεολογισμό, ωστόσο η πραγματικότητα (φυσική, πολιτική, κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική…) τον επιβάλλει και τον προσδιορίζει εννοιολογικά απόλυτα ως μία πολιτική αναγκαιότητα.
Δεν αρκεί να ομνύουμε στα δημοκρατικά ιδεώδη, αλλά να χτίζουμε θεσμούς που να μπορούν να προστατεύουν τον εθνικό μας πλούτο (Πνευματικό, Φυσικό, Πολιτιστικό, Ηθικό,).
Το διαρκές έγκλημα της ΟΙΚΟΚΤΟΝΙΑΣ που συντελείται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας δεν διαβρώνει μόνον τις υλικές συνθήκες διαβίωσης των Ελλήνων αλλά υποσκάπτει και τα θεμέλια της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ μας…
Κι αυτό γιατί στον εννοιολογικό ιστό της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ είναι ενσωματωμένο κι εκείνο το αξιακό σύστημα που αναδεικνύει την ευαισθησία των Πολιτών απέναντι στις Οικολογικές αρχές κι αξίες.
Η ΟΙΚΟ-Δημοκρατία δεν συνιστά τη φαντασίωση κάποιων ευφάνταστων πολιτικών αναλυτών, αλλά την αναπόδραστη πολιτική αναγκαιότητα του μέλλοντος.
Η αλληλεπίδραση, λοιπόν, του Φυσικού Περιβάλλοντος με το Ανθρωπογενές και πάντα σύμφωνα με τις αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων και τα νέα δεδομένα-ευρήματα της Επιστήμης (Οικολογία…) κρίνεται αναγκαία μια ανάταξη των ρυθμών λειτουργίας της παραδοσιακής μας ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και μία γρήγορη προσαρμογή στους κανόνες και στην πραγματικότητα που επιβάλλει το νέο τοπίο της Φύσης, το ΟΙΚΟτοπίο.
Η ΟΙΚΟ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, λοιπόν, δεν είναι πλέον ζήτημα πολιτικής επιλογής, αλλά μία Πολιτική αναγκαιότητα.
Το δημοκρατικό ήθος των πολιτών και η ποιότητα της δημοκρατίας στις μέρες μας προϋποθέτουν και την αναγκαία οικολογική συνείδηση. Μία συνείδηση που καθιστά τους πολίτες ευαίσθητους και υπεύθυνους απέναντι στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.
Η καλλιέργεια της ΟικοΗθικής είναι τόσο αναγκαία για τον εμπλουτισμό της σύγχρονης δημοκρατίας μας όσο και η ενεργός συμμετοχή των πολιτών στις πολιτικές διαδικασίες (εκλογές…). Η πολιτική διαπαιδαγώγηση των πολιτών θα πρέπει να στοχεύει και στην καλλιέργεια της οικολογικής συνείδησης.
Η ΟικοΗθική ως αξιακό σύστημα και ως βιωμένη εμπειρία διδάσκει την εγκράτεια, τον μινιμαλισμό και το “κατά φύσιν ζην” των Στωικών. Διδάσκει και προτρέπει τη μεσότητα, το μέτρο και την αξία της σύνθεσης που εξασφαλίζει την ποθητή “αρμονία των αντιθέτων” ως κοσμοποιού δύναμης και βασικού νόμου που ρυθμίζει τη λειτουργία του σύμπαντος.
Σε αυτές τις αρχές και αξίες εδράζεται και η λειτουργία της Οικο-ΔΗΜΟΚΡΑΤIΑΣ που είναι το πολίτευμα του μέτρου και της σύνθεσης των αντίθετων απόψεων. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ απεχθάνεται την υπερβολή και ευνοεί την πολλαπλότητα και την ποικιλότητα που συνιστούν και τα βασικά στοιχεία του φυσικoύ περιβάλλοντος.
Συναφής με τα παραπάνω είναι και η αξία της γνώσης των βασικών θέσεων της “Κοινωνικής Οικολογίας” του Μάρεϊ Μπούκτσιν. Κι αυτό γιατί σύμφωνα με αυτήν πολλά φαινόμενα της κοινωνίας ερμηνεύονται με τη βοήθεια τη βαθιά γνώση της δομής και λειτουργίας του οικοσυστήματος. Για πολλούς, δηλαδή, η άκριτη τάση του ανθρώπου για εκμετάλλευση και κυριαρχία επί της Φύσης πηγάζει ή και φανερώνει τις σχέσεις εκμετάλλευσης που κυριαρχούν σε κοινωνικό επίπεδο λόγω του κυρίαρχου κοινωνικού οικονομικού συστήματος.
Σύμφωνα με την Κοινωνική Οικολογία στη Φύση δεν κυριαρχεί υποχρεωτικά το “δίκαιο του ισχυρού και ο σκληρός ανταγωνισμός”, αλλά ο νόμος της αμοιβαιότητας και της συμπληρωματικότητας. Ο “οικοκεντρισμός” πρεσβεύει πως το ανθρώπινο-ατομικό καλό θα πρέπει να ενταχθεί στο πλανητικό καλό.
Τέλος ένα από τα βασικά προτάγματα της “ΚΟΙΝΩΝΙΚΉΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ” είναι και η “δυναμική ενότητα της διαφοράς”. Αυτό σημαίνει πως σε μία πολιτική κοινωνία με δημοκρατικό υπόβαθρο η κοινωνική ισορροπία και η δημοκρατική ευρυθμία επιτυγχάνονται πάνω στη βάση της σύγκλισης των αντιθέτων και όχι με την κοινωνική ομοιογένεια και την παραίτηση από κάθε δικαίωμα στη διαφορά.
ΕΚΚΟΛΑΠΤΗΡΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ
Σε ένα δημοκρατικό κόμμα που θέλει να παρακολουθεί τις εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα και ανάλογα να προσαρμόζεται κρίνεται αναγκαία και η παρουσία (χωρίς ιεραρχίες) ενός εκκολαπτήριου Πολιτικής Σκέψης. Κι αυτό γιατί ένα κόμμα δεν πρέπει να λειτουργεί μόνον ως καταναλωτής Πολιτικής σκέψης αλλά και ως παραγωγός-δημιουργός.
Αυτό το “εκκοκιστήριο” σκέψης θα λειτουργεί ως θερμαντήρας νέων ιδεών που χρειάζονται για την κατανόηση και ερμηνεία των νέων δεδομένων που γεννά η πραγματικότητα σε όλα τα επίπεδα. Σωστές και επιβεβλημένες οι αναφορές ενός κόμματος στις βασικές σταθερές της Ιδεολογίας του, αρκεί αυτές να μην προσλάβουν τη μορφή “θρησκευτικών εκδηλώσεων”.
Η ανανέωση-ιδεολογική και πολιτική- είναι αναγκαία σε κάθε κόμμα γιατί διαφορετικά κινδυνεύει να μετασχηματιστεί σε “απολίθωμα” του παρελθόντος. Γιατί ό,τι δεν ανανεώνεται και δεν βρίσκει τρόπους προσαρμογής στα νέα δεδομένα αφυδατώνεται και χάνεται.
Το σημαντικό γι αυτά τα “εκκολαπτήρια” σκέψης, όταν λειτουργούν ελεύθερα, ότι εμπλουτίζουν τον εσωτερικό πολιτικό διάλογο κάθε κόμματος, εθίζουν-διαπαιδαγωγούν τα στελέχη στην αξία του επιχειρήματος, ακυρώνουν τον φανατισμό και γονιμοποιούν θετικά την “Ηθική” της διαλεκτικής συνύπαρξης των αντιθέτων.
Εξάλλου οι “δισσοί λόγοι” και το “λόγον διδόναι” συνιστούν όχι μόνον τον βασικό όρο λειτουργίας ενός κόμματος αλλά και της ίδιας της δημοκρατίας.
Ο ΑΡΧΗΓΟΣ-ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ
Ίσως τα οργανωτικά ενός κόμματος να φαντάζουν ευκολότερα και λίγο αξιολογικά και οντολογικά “ύστερα” σε σχέση με τα προηγούμενα. Κι αυτό γιατί ανήκουν στη σφαίρα των τεχνικών λεπτομερειών που η εμπειρία και μόνον μπορεί να τα λύσει ή να τα διορθώσει επί τα “βελτίω”.
Προσωπικά θα εστιάσω μόνον στην εκλογή του εκάστοτε αρχηγού-προέδρου του κόμματος. Γι αυτήν δεν αρκούν οι τεχνικές λεπτομέρειες. Ο αρχηγός ενός πολιτικού κόμματος – στο βαθμό που είναι ο “εν δυνάμει” κατά τεκμήριο ο επόμενος πρωθυπουργός-στην ουσία δεν εκλέγεται αλλά αναδεικνύεται μέσα από την καθημερινή πολιτική τριβή και την επαφή-επικοινωνία με το λαό.
Αυτό απέδειξε τουλάχιστον η εμπειρία τόσο η ελληνική όσο και η διεθνής. Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου τους ανέδειξε Ηγέτες η αγάπη, ο θαυμασμός, η λατρεία και ο σεβασμός του λαού και όχι τα συνέδρια και οι εκλογές των κομμάτων τους. Τον Λένιν και τον Ντε Γκωλ (για να μην πάμε πολύ πίσω) δεν τους ανέδειξε, ούτε τους επέβαλε κανένα συνέδριο και καμία εσωτερική κομματική ψηφοφορία.
Ο αρχηγός-πρόεδρος ενός κόμματος οφείλει να πείθει, να συνθέτει και το κυριότερο να εμπνέει. Χωρίς το τελευταίο ακυρώνονται και τα δύο προηγούμενα.
Την ποιότητα και τη σχέση του πολιτικού Ηγέτη την περιγράφει με απόλυτη σαφήνεια ο Θουκυδίδης με αναφορά στον μέγιστο Περικλή “Ήγε γαρ και ουκ ήγετο υπ’ αυτού…”(οδηγούσε αυτός το πλήθος και δεν οδηγείτο από αυτό)
Όλες οι παραπάνω προτάσεις μου για τη λειτουργία ενός δημοκρατικού κόμματος πήγασαν από την 55χρονη αγωνιστική συμμετοχή και ανιδιοτελή δράση στο ΠΑΚ και στο ΠΑΣΟΚ την ιδεολογική συνέπεια την πολιτική και κομματική μου εμπειρία και προπαντός από την αγωνία μου για ένα σύγχρονο κινηματικό κόμμα πρωταγωνιστή των πολιτικών εξελίξεων και όχι για ένα κόμμα “παρακολούθημα” και “φτωχό συγγενή” των πολιτικών διεργασιών και εξελίξεων.
Προφανώς θα θέλαμε όλοι μας έναν νέο ΑΝΔΡΕΑ ως αρχηγό, αλλά αρχηγοί αυτού του βεληνεκούς εμφανίζονται κάθε 100 χρόνια. Έχουμε όμως δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο τον Νίκο. Μαζί όλοι μας έχουμε χρέος, πιστοί στις αρχές και αξίες της 3ης Σεπτέμβρη, χωρίς μεμψιμοιρίες και διασπάσεις με κατοχυρωμένη την εσωκομματική Δημοκρατία να παλέψουμε με ΕΝΟΤΗΤΑ για την Νίκη.
Έχοντας ως φάρο την ιστορική ρήση του ΑΝΔΡΕΑ, “Το ΠΑΣΟΚ δεν γεννήθηκε για να αποτελέσει διάττοντα αστέρα στα δημόσια πράγματα του τόπου, ούτε χαρίζεται, ούτε κληρονομείται, ούτε τεμαχίζεται σε τιμάρια”, έχουμε ΧΡΕΟΣ διασφαλίζοντας την ΕΝΟΤΗΤΑ μας να παλέψουμε σκληρά για να ξαναγίνει το Κίνημά μας ΚΟΜΜΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, μιας εξουσίας ενταγμένης στην υπηρεσία της ΠΑΤΡΙΔΑΣ και του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ και ΟΧΙ ως αυτοσκοπός.
Ας σηκώσουμε, λοιπόν, τα μανίκια γιατί μας περιμένει πολλή δουλειά.
Χρήστος Μαγκούφης
Πρώην Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ν. Τρικάλων
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
