Απεργία, ωχ(!) - Πάλι τα ίδια;

Κάθε φορά που υπάρχει απεργία, τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου!
Χαμός στα σχολεία! Θα απεργήσεις; Δε θα απεργήσεις; Γιατί ν’ απεργήσεις; Γιατί να μην απεργήσεις; Και τα παιδιά; Θα ενημερώσεις από την προηγούμενη; Θα πεις στην κυρά-Λενάκη να μη φέρει τον κανακάρη της; Θα ’ρθει η γαλλικών, θα έρθει η αγγλικού; κτλ κτλ… Όλοι έχουν βιώσει τέτοιες καταστάσεις και βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση του χωρισμού σε δυο ..στρατόπεδα!
Στους καλούς (δασκάλους) και στους κακούς… Πάντα έτσι δεν γίνεται;
Και αφήνω ελεύθερη τη σκέψη μου, με μία απλή ερώτηση!
Πώς γίνεται ο κόσμος γύρω σου να χαλάει, τα πάντα να είναι σε αποδιοργάνωση, να σε χτυπάνε ανελέητα απ’ όλες τις μπάντες, και να μην μπορείς να αντιδράσεις; Γιατί τα στατιστικά από τις απεργίες πραγματικά είναι για κλάματα. Δε χρειάζεται να πούμε αριθμούς, ο καθένας βλέπει από το σχολείο του την εικόνα. Κάθομαι και αναρωτιέμαι.
Τι φταίει ρε γαμ☺το; Δεν είναι δυνατόν να σε ‘βιάζουν’ και να μην αντιδράς. Κάπου, κάτι γίνεται λάθος! Είναι αφύσικο.
Το παιδί όταν πέσει και χτυπήσει κλαίει, όταν σου την …‘πέσουν’( στο γραφείο, στο δρόμο, στην επιχείρηση) θα αντιδράσεις!
Τώρα που γίνεται ο χαμός, ενιαίο μισθολόγιο με μισθούς πείνας, εργασιακή εφεδρεία, απολύσεις, συγχωνεύσεις σχολείων, κτλ, δεν είναι δυνατόν να απεργεί το 1/10 των εκπαιδευτικών (και πολύ λέω)!
Οι δικαιολογίες πολλές… Έλα μωρέ ποιος απεργεί τώρα… εδώ μας κόβουν τόσα, δεν έχουμε άλλα λεφτά, εσύ δεν είσαι παντρεμένος με παιδιά και δεν έχεις υποχρεώσεις και άλλα τέτοια, διάφορα.
ΑΠΛΑ ΑΣΤΕΙΟ!!
Δηλαδή προτιμάει κάποιος να κερδίσει τα 50 ευρώ για μια μέρα
απεργίας και να χάνει για το υπόλοιπο της ζωής του 300 ευρώ το μήνα, τουλάχιστον!
Και πάλι… Ας το δεχτώ αυτό, δεν έχει ο άλλος σάλιο, πεινάει, είναι τσιγκούνης… Κάτι δεν κολλάει! Πόσοι να είναι αυτοί; Ένα ποσοστό 10%;, ένα 20%;, ένα 30%; Παραπάνω δεν πάει… Για ποιον λόγο λοιπόν οι εκπαιδευτικοί οι δεν κάνουν απεργία; Μήπως υπάρχει και κάτι άλλο; Εκεί θέλω να σταθώ… στο κάτι άλλο!
Κυρίες, κύριοι.
ΕΧΕΙ ΧΑΘΕΙ Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ στον κλάδο. Δεν έχει νόημα να κάνει πλέον κάποιος απεργία, όσο αστείο και αν αυτό ακούγεται. Και θα το κάνω αυτό κατανοητό με απλά επιχειρήματα. Καταρχάς, πότε κάνει κάποιος απεργία και για ποιο λόγο; Όταν ένας εργαζόμενος αποφασίζει να κάνει απεργία, το κάνει γιατί θέλει να διαμαρτυρηθεί για κάτι κακό, για κάτι άσχημο που συμβαίνει στον εργασιακό (του) χώρο. Έχει το δικαίωμα από το κράτος, ν’ απεργήσει, να συγκεντρωθεί με άλλα άτομα, να διαδηλώσει. Η απεργία έχει δυο στόχους.
Πρώτον να διαμαρτυρηθείς και δεύτερον ν’ ασκήσεις πίεση και στις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες, έτσι ώστε αυτό που κάνεις να διαδοθεί, να βρεις υποστηρικτές, να πιέσεις την κοινωνία ώστε να δημιουργηθεί μια αλυσιδωτή αντίδραση και στο τέλος να καταφέρεις να δικαιωθείς ή τουλάχιστον να καταφέρεις να διαπραγματευτείς κάποια πράγματα και να μη δώσεις λευκή επιταγή. Στη ΔΕΗ όταν απεργούν κλείνουν το ρεύμα, οι οδοκαθαριστές δε μαζεύουν σκουπίδια, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς δεν κουνιέται φύλλο, στα λιμάνια τα πλοία δεμένα!
Στους εκπαιδευτικούς, λες και είναι διακοπές !
Ζωάρα..!
Ξυπνάς την προηγούμενη της απεργίας, πας πρωί- πρωί σχολείο, σε πιάνει ο διευθυντής, οι γονείς και ρωτάνε όλοι:
«Θα απεργήσεις αύριο; Γιατί πρέπει να ενημερώσουμε τους γονείς να μη φέρουν τα παιδιά, για να μη δημιουργηθεί πρόβλημα στους άλλους δασκάλους μήπως και στη μοιρασιά οι απεργοσπάστες πάρουν 4-5 παιδιά επιπλέον στην τάξη τους».
Σε πιάνουν οι ‘συνάδελφοι’, τα ίδια.
«Γιατί θα απεργήσεις; Μόνο εσύ θα απεργήσεις. Μην είσαι χαζός, δεν έχει νόημα, κάτσε μη χάσεις και συ το 50άρι!»
Ε, προφανώς και δεν έχει νόημα, επαναστάτες του καναπέ!
Γενιά του Πολυτεχνείου που μας καταστρέψατε και ακόμη δεν βάζετε μυαλό, τη στερνή τούτη ώρα που τα πάντα γύρω καταρρέουν. Εκπαιδευτικοί που κάθονται πίσω από μια έδρα, νωχελικοί, άτολμοι, και μετράνε κέρμα-κέρμα σαν τον Σκρουτζ, αν θα μπορέσετε πλέον να περάσετε το μήνα με 1000 ευρώ! Και γυρνάτε και λέτε «ε, καλά είναι!». Μας δουλεύετε; Γιατί λοιπόν κάποιος να κάνει απεργία; Όταν οι γονείς ξέρουν από την προηγούμενη τί θα κάνουν με τα παιδιά τους; Όταν τα παιδιά ξέρουν ότι την επομένη δεν έχουν σχολείο και είναι ‘διακοπές’; Όταν του απεργοσπάστη δεν του καίγεται καρφί, το τί κάνεις εσύ και δεν πρόκειται να χαλάσει η βόλεψη του και η ζαχαρένια του; Για ποιο λόγο λοιπόν να απεργήσεις; Προφανώς (και) έχουν δίκαιο οι πρεσβύτεροι δάσκαλοι που λένε πως δεν έχει νόημα να κάνεις απεργία! Γιατί είσαι ο μοναδικός μα#άκας που κάνει, και χάνει το μεροκάματό του πραγματικά χωρίς λόγο!
Πόσο διαφορετικά θα ήταν αν οι γονείς το πρωί έτρεχαν πανικόβλητοι να δουν τι θα κάνουν με τα παιδιά τους;
Πόσο διαφορετικά θα ήταν αν ο απεργοσπάστης (εκπαιδευτικός) εκτός από την τάξη του, είχε ακόμη καμιά 15αρια μαθητές μέσα στην αίθουσα για ν’ απασχολήσει και να γίνεται πανικός;
Δε θα σκεφτόταν και αυτός λοιπόν να κάνει απεργία;
Δε θα είχαμε τότε περισσότερη συμμετοχή;
Απλές απορίες είναι όλα αυτά που έχω και γνωρίζω πως δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι. Θα υπάρξουν πολλοί επικριτές που θα πουν ότι αυτά που λες δεν μπορούν να γίνουν στον κλάδο, εμείς έχουμε να κάνουμε με παιδιά, είμαστε ‘παιδαγωγοί’ και άλλα τέτοια!
Γιατί εμείς τι είμαστε; Δεν είμαστε παιδαγωγοί; Την ίδια σχολή δεν τελειώσαμε όλοι; Μάλλον όχι, γιατί η 2ετία αλλά και οι εκκλησιαστικές σχολές, δε συγκρίνονται ούτε κατά διάνοια με το μόχθο μας, το μόχθο τόσων παιδιών, που έβγαλαν (το) Πανεπιστήμιο. Αλλά καλά το έγραψα στην αρχή, υπάρχουν οι καλοί (δάσκαλοι) και οι κακοί!
Οι καλοί του ‘δήθεν’ και οι κακοί που παλεύουν για όλους!
Εγώ δε θεωρώ ότι υπάρχουν καλοί και κακοί.
Υπάρχει ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ και ο δασκαλάκος… η ΔΑΣΚΑΛΑ και η δασκαλίτσα.

No Result