Η αυγή της 25ης Μαρτίου πέρα από ιστορική υπενθύμιση είναι και μια διαρκής πρόκληση. Είναι η στιγμή που το παρελθόν απαιτεί από το παρόν να σταθεί αντάξιό του!
Το 1821 ήταν μια πράξη ρήξης ,μια συλλογική απόφαση ευθύνης ,μια εξέγερση απέναντι σε κάθε μορφή υποταγής.
Σήμερα , σχεδόν δύο αιώνες μετά, το ερώτημα επιστρέφει αμείλικτο:
Είμαστε άραγε άξιοι κληρονόμοι εκείνης της τόλμης ή απλοί διαχειριστές μια βολικής μνήμης;
Διότι η ελευθερία δεν απειλείται μόνο από ξένες δυνάμεις. Απειλείται και από τη φθορά των θεσμών, από την αδράνεια του πολιτικού συστήματος, από τη συνειδητή υποβάθμιση της δημόσιας ζωής.
Απειλείται όταν η πολιτική μετατρέπεται σε επικοινωνιακή διαχείριση ,όταν η ευθύνη διαχέεται και κανείς δεν λογοδοτεί , όταν το συλλογικό συμφέρον υποχωρεί μπροστά στο μικροκομματικό!
Η 25η Μαρτίου δεν αντέχει σε εύκολους πανηγυρισμούς. Είναι ένας καθρέφτης που μας εκθέτει , γιατί οι αγωνιστές του ’21 δεν ζήτησαν απλώς εθνική ανεξαρτησία, διεκδίκησαν αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη , συμμετοχή. Και αυτά τα αιτήματα παραμένουν σήμερα ανοιχτά!
Σε μια εποχή που η κοινωνία δοκιμάζεται από ανισότητες, που η εμπιστοσύνη στους θεσμούς κλονίζεται , που οι νέοι αισθάνονται ότι δεν έχουν χώρο να ονειρευτούν ,η επίκληση τους 1821 δεν μπορεί να είναι τυπική. Οφείλει να γίνει πολιτική πράξη!
Χρειαζόμαστε ένα νέο « Εμείς» . Ένα « Εμείς» που θα επαναθεμελιώνει την πολιτική στην αλήθεια, στη διαφάνεια, στη λογοδοσία. Που θα συγκρουστεί με τις παθογένειες , όσο βαθιά κι αν είναι, που θα αρνηθεί τον συμβιβασμό με τη μετριότητα!
Γιατί η μεγαλύτερη προδοσία απέναντι στο 1821 δεν είναι η λήθη, είναι η συνήθεια, είναι η αποδοχή ότι « τίποτα δεν αλλάζει» , είναι η σιωπηλή παραίτηση.
Αύριο δεν τιμούμε απλώς τους ήρωες , δοκιμαζόμαστε απέναντί τους!
Και η ιστορία δεν περιμένει!!!
Γράφει ο Κώστας Πρεβέντης,
Εκπαιδευτικός




























































