Αγαπητέ Δήμαρχε,
οι παρερμηνείες σκόπιμες και μη είναι ένα βασικό γνώρισμά σου, κρατάς ότι σε συμφέρει και ό,τι δηλώνουν πως σε συμφέρει. Βρίσκεσαι σε ένα δρόμο που πας να διαπράξεις τρια (3) ολέθρια λάθη.
1) «Να φορολογήσεις τον ήλιο»
2) «Να δώσεις σε λάθος μάνα το παιδί»
3) «Να βγάλεις απέναντί σου έναν που αξίζει για 10.000»
Οι παρακάτω ιστορίες για ενημέρωση.
1) Πριν ανακαλυφθούν τα φθηνά και ανθεκτικά τζάμια μόνο τα πλουσιότερα μέλη της γαλλικής αριστοκρατίας είχαν την δυνατότητα να πληρώνουν για γυάλινα παράθυρα στις κατοικίες τους. Ωστόσο αμέσως μετά την Γαλλική Επανάσταση τα γυάλινα παράθυρα έγιναν διαθέσιμα στο εμπόριο και έτσι η ανερχόμενη μεσαία τάξη έκτιζε σπίτια πλέον με μεγάλα παράθυρα από γυαλί. Το γεγονός αυτό είχε πολύ δυσάρεστες επιπτώσεις στις δουλειές και τις τσέπες των παραδοσιακών κατασκευαστών κεριών. Προηγουμένως τα σκοτεινά δίχως παράθυρα σπίτια σήμαιναν μια σταθερή πελατεία γι’ αυτούς. Όμως πλέον τα μεγάλα γυάλινα παράθυρα επέτρεπαν το φως του ήλιου να εισχωρεί στο εσωτερικό του σπιτιού για περισσότερες ώρες την ημέρα. Οι Γάλλοι κατασκευαστές κεριών αντέδρασαν και ζήτησαν από την Γαλλική κυβέρνηση να περάσει ειδικό νόμο για τη φορολογία των ιδιοκτητών κατοικιών. Ο νόμος προέβλεπε ένα φόρο που θα ήταν ανάλογος με τον αριθμό και το μέγεθος του κάθε παραθύρου. Ο φόρος κατάφερε να περάσει και μ’ αυτόν τον τρόπο το λόμπι των παρασκευαστών κεριών μπόρεσε να φορολογήσει το ηλιακό φως. Πως κατάφεραν να πείσουν τον κόσμο για κάτι τόσο παράλογο; Η συντεχνία υποστήριζε πως τα μεγάλα παράθυρα ήταν αριστοκρατικό τέχνασμα. Έκαναν τα σπίτια πιο κρύα τον χειμώνα και πιο ζεστά το καλοκαίρι. Ήταν εύθραυστα και ανασφαλή. Το ηλιακό φως ήταν κακό για την υγεία, προκαλούσαν ατυχήματα, αρρώστιες και κλοπές.
Η συντεχνία των Γάλλων παρασκευαστών κεριών δεν έκανε τίποτα το διαφορετικό από ότι κάνουν σήμερα διάφορες «Ομάδες ειδικού ενδιαφέροντος».
2) Δείγμα της σοφίας του αποτελεί η απόδοση δικαιοσύνης στην περίφημη δίκη των δύο γυναικών που διεκδικούσαν το ίδιο παιδί, όπου στην απόφασή του περί διαμελισμού του παιδιού η πραγματική μητέρα παραιτήθηκε της διεκδίκησης.
Κατά τη δίκη αυτή, μια μέρα παρουσιάστηκαν μπροστά στο βασιλιά Σολομώντα δυο γυναίκες. Η πρώτη του είπε, ότι μαζί με την άλλη γυναίκα μένανε στο ίδιο σπίτι και γεννήσανε και οι δύο την ίδια περίοδο. Κατά την τρίτη μέρα που γέννησε το παιδί της, γέννησε και η άλλη. Μένανε μαζί και κοιμόντουσαν στο ίδιο κρεβάτι. Μια νύχτα, όμως, καθώς η άλλη γυναίκα κοιμόταν, πλάκωσε το παιδί της και το μωρό πέθανε. Τότε σηκώθηκε μέσα στη νύχτα, ενώ η ίδια κοιμόταν, πήρε το παιδί της από την αγκαλιά της και έβαλε στη θέση του το δικό της, που ήταν νεκρό, και το δικό της παιδί το πήρε εκείνη. Όταν σηκώθηκε η γυναίκα το πρωΐ για να θηλάσει το παιδί της, εκείνο ήταν ήδη πεθαμένο. Αλλά όταν το κοίταξε προσεκτικά στο φως, είδε πως δεν ήταν αυτό το παιδί της που είχε γεννήσει.
Τότε η άλλη γυναίκα φώναξε, ότι το ζωντανό παιδί είναι δικό της, ενώ το νεκρό είναι της άλλης γυναίκας. Αλλά η πρώτη ξαναείπε, ότι το δικό της παιδί είναι το ζωντανό, ενώ το νεκρό είναι της δεύτερης γυναίκας. Έτσι φιλονικούσαν οι δύο γυναίκες μπροστά στο βασιλιά.
Όταν τελείωσαν οι δύο γυναίκες, ο βασιλιάς Σολομώντας είπε στην πρώτη γυναίκα, ότι ισχυρίζεται πως το παιδί της είναι το ζωντανό, ενώ το πεθαμένο είναι της άλλης γυναίκας και η άλλη γυναίκα ισχυρίζεται το ίδιο. Τότε ο Σολομώντας διέταξε να φέρουν ένα σπαθί και να κόψουν το ζωντανό παιδί στα δύο. Το μισό να το δώσουν στη μία γυναίκα και το άλλο μισό στην άλλη.
Τότε, η γυναίκα που είχε το ζωντανό παιδί, ένιωσε τα σπλάχνα της να ταράζονται για το παιδί της και παρακάλεσε το βασιλιά, να δώσει το ζωντανό παιδί στην άλλη γυναίκα και να μην το σκοτώσουν. Η άλλη όμως γυναίκα συμφώνησε με τη διαταγή του βασιλιά να διαμελιστεί το παιδί και να πάρουν από μισό.
Τότε ο βασιλιάς Σολομώντας δικαίωσε την πρώτη γυναίκα, η οποία έδινε το παιδί της στην άλλη, αρκεί να μη θανατωθεί, επειδή κατάλαβε ότι αυτή ήταν η πραγματική μητέρα του παιδιού. Μετά την απόφαση, όλοι οι Ισραηλίτες ένοιωσαν σεβασμό για το πρόσωπο του βασιλιά τους, επειδή κατάλαβαν ότι η σύνεση του Θεού υπήρχε σ’ αυτόν, έτσι ώστε να κρίνει με τρόπο δίκαιο. Το περιστατικό αυτό έχει μείνει γνωστό ως «σολομώντεια λύση».
3) «εἷς ἐμοὶ μύριοι, ἐὰν ἄριστος ἦι»
Ο ένας για μένα δέκα χιλιάδες αν είναι άριστος.
Ηράκλειτος
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
