Θλίψη… το ψυχοφθόρο σαράκι

- ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ -

Του Αρχιμ. Βαρλαάμ Μετεωρίτου

Κάθομαι εκεί ψηλά στην κορυφή του βράχου, αγναντεύοντας τα άστρα που είναι εκεί ψηλά και είναι πολλά, μα πάρα πολλά…

Τι ωραίο με τις εποχές του χρόνου! Εκεί που τους έχουμε βαρεθή, να σου και αλλάζουν.
Και όσο ευχάριστη και αν είναι η καλοκαιρία, δεν πρέπει να την έχουμε δεδομένη…
Να τος, λοιπόν, και ο χειμώνας! Με τα κρύα του, τις βροχές του, τους αέρηδες και σιγά-σιγά και με τα χιόνια του.

Το κρύο δεν με τρομάζει, όχι φίλοι μου, και ξέρετε γιατί; διότι δεν παγώνει την καρδιά μου.
Στην καρδιά μου κάτι άλλο φτερουγίζει και δεν είναι το φτερούγισμα των πουλιών… είναι η θλίψη που απομένει μονάχα μέσα στην καρδιά… εκεί στέκεται μόνη της, κάνοντάς μου συντροφιά, γιατί όχι και διάλογο; μαζί με την πολυποίκιλη μνήμη των λογισμών, οι οποίοι κάνουν επιδρομή, ληστεύουν και κατατρώγουν την ψυχή του ανθρώπου…

Ο νούς τετραυμάτισται… νοσεί το πνεύμα… , Ω Θεέ μου!

Μία Κινέζικη παροιμία λέγει: «Δεν μπορείς να εμποδίσης τα πουλιά της θλίψης να πετούν πάνω από το κεφάλι σου. Μπορείς, όμως, να τα εμποδίσης από το να κάνουν τη φωλιά τους στα μαλλιά σου».

Σε αυτή τη μάταιη και πρόσκαιρη ζωή, η θλίψη είναι βέβαιο ότι, θα έρθη στο δρόμο μας και θα μας επηρεάση. Από μένα και από σένα εξαρτάται τα αν θα κολλήσουμε η αν θα μάθουμε από αυτή, ώστε να προχωρήσουμε.

Όταν κάποιος βρίσκεται βυθισμένος στη θλίψη, δεν ελπίζει… δε χαίρεται τη ζωή του. Το μυαλό του και η καρδιά του μουδιάζουν… προσκολλώνται σε ένα σημείο και δεν μπορούν να προχωρήσουν εύκολα, να βρούν ένα καινούργιο ρυθμό, να βρούν το νόημα της ζωής, να βρούν ένα σκοπό υπάρξεως.

Η ζωή προχωράει, φίλοι μου, προχωράει και ο χρόνος δε χαρίζεται σε κανέναν… ας διώξουμε από μέσα μας αυτή τη μίζερη κατάσταση, η οποία μας βυθίζει σε μία αργή και βασανιστική θλίψη, και εμείς τι κάνουμε; παραμένουμε δεμένοι στο κατάρτι, περιμένοντας σε λίγο να μας καταπιή ολόκληρους ο “βύθιος δράκοντας” που λέγεται θλίψη…

Βυθισμένοι στη θλίψη και κυριευμένοι από υπέρμετρο φόβο, αναρωτιέμαι: ποιός θα σηκώση τη θλίψη τούτη απ᾿ την καρδιά μας;

Εδώ έρχεται ο Χριστός για να μας πη: “θαρσείτε, εγώ ειμι· μη φοβείσθε… εγώ νενίκηκα τον κόσμον” .

Μην κλαίς, παιδί μου, και μην παραζαλίζεσαι από τις θλίψεις του κόσμου τούτου, ούτε να ταράσσεται η ψυχή σου. Εγώ είμαι εδώ, βλέπω την πορεία σου και τον αγώνα σου, μην κλαίς, μη σταματάς την προσπάθειά σου, συνέχισε να αγωνίζεσαι, δείξε μου εμπιστοσύνη, ακολούθησε τα βήματά μου και προχώρα, μη φοβάσαι τίποτα, αφού νιώθεις το φως της αγάπης μου, πάρε δύναμη, μην αμφιβάλεις, ορθώσου ξανά, άκουσε τη φωνή μου και πιάσε το χέρι μου και προσπέρασε τα εμπόδια, νίκησε τις θλίψεις με την ταπείνωση, νίκησέ τις μέσα από την προσευχή… και η προσευχή σου να ακούγεται σαν το κελάηδημα του αηδονιού!

Μην κλαίς, παιδί μου, μην κλαίς και έχε θάρρος, διότι αφού εγώ νίκησα τον κόσμο, μπορείς και εσύ… αφού εγώ σήκωσα το σταυρό, μπορείς και εσύ… αφού εγώ αγωνίστηκα, μπορείς και εσύ να ξεπεράσης τα εμπόδια…

Μάθε ότι, είμαι κοντά σου στις δύσκολες στιγμές σου… ότι η αγάπη μου γεννοβολά στην ψυχή σου… ότι για την υπομονή σου γίνεται χαρά στον ουρανό… ότι σε κάθε σου δάκρυ είμαι εκεί και Εγώ… ναί, είμαι κοντά σου, δίπλα σου, σαν φίλος σου, φίλος καλός που θυσιάστηκε για σένα.

Για σένα θυσιάστηκα και πέθανα στο σταυρό… για σένα υπέμεινα την κακία και τη λοιδορία των φαρισαίων… για σένα υπέμεινα τα κτυπήματα και τις ύβρεις… για σένα το ακάνθινο στεφάνι και τα καρφιά… για σένα ήπια το όξος και δέχτηκα περιπαίγματα… για σένα και το τρύπημα στα πλευρά μου με τη λόγχη .

Προσπάθησε, λοιπόν, προσπάθησε με οδηγό την πίστη και την αγάπη… με της καρδιάς τη θέρμη και τη δύναμη του ελέους… για τον καλό αγώνα, για την πύλη του ουρανού… προσπάθησε και εγώ θα είμαι πάντα κοντά σου, κάθε στιγμή της ζωής σου… σε κάθε σου θλίψη και τώρα και πάντοτε μέχρι τη συντέλεια του αιώνα και θα απαλύνω τον πόνο σου, πίστεψέ το, άκουσε τη φωνή μου, παιδί μου, άκουσε τη φωνή μου και πάρε δύναμη, έλα κοντά μου, πλησίασέ με, ακούμπησε στο φίλο και πατέρα και αδελφό σου και Θεό σου… έλα και εγώ θα σηκώσω το βάρος της δοκιμασίας σου και πάλι…

Προσπάθησε, παιδί μου, προσπάθησε και θυμήσου τα λόγια μου: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, Εγώ νενίκηκα τον κόσμον» .

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ