Φιλία: «Χαίρετε μετά χαιρόντων και κλαίετε μετά κλαιόντων»

Του Αρχιμ. Βαρλαάμ Μετεωρίτου

Κάθομαι στο κιόσκι μιάς ερημικής φωλιάς… απολαμβάνω το φθινοπωρινό τοπίο, αναπνέοντας τον καθαρό αέρα του δάσους: απόλυτα ταιριαστό χρωματικά, πεσμένα φύλλα, ομιχλώδες τοπίο, μελαγχολική ατμοσφαίρα, ατελείωτες βόλτες στη φύση ανάμεσα στα αποξηραμένα φύλλα…

Διάφορες σκέψεις ξεπροβάλλουν απ’ το μυαλό μου… επικεντρώνομαι σε μία μόνο λέξη: τη “φιλία”… προσπαθώ να την αναλύσω, να καταλάβω το νόημά της, τι σημαίνει στη ζωή μας!!!

Φιλία: μία λέξη τόσο ιερή, που μέσα στο βούρκο αυτής της ζωής, μέσα στην τόσο αδικία, στέκεται εκεί δίπλα μας, αποπνέοντας δυναμισμό, τρυφερότητα, ενδιαφέρον, αγάπη και, απ’ ο,τι αντιλαμβάνομαι, όσο περνούν οι μέρες και τα χρόνια αποκτά μεγαλύτερη σημασία, μεγαλύτερη διάσταση… γίνεται ακόμη πιο πολύτιμη με το πέρασμα του χρόνου, γιατί σημαίνει πως αντέχει, αντέχει στη φθορά του και ξεπερνά με πείσμα κάθε εμπόδιο που εμφανίζεται στο μονοπάτι της, όποια μορφή και αν έχη.

Είναι χιλιοειπωμένη σε στίχους, αποφθέγματα, σκίτσα, γκράφιτι και κάθε λογής επικοινωνιακό μέσο…

Ο Αριστοτέλης έγραψε για τη φιλία: “Φιλία εστί μία ψυχή εν δυσί σώμασιν ενοικουμένη”.
μτφρ: Η φιλία είναι μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα.

Τελικά, τι είναι φιλία;

Διαβάζουμε στην Βικιπαίδεια: “Φιλία ονομάζεται η σχέση μεταξύ δύο η περισσοτέρων ατόμων του ιδίου η και διαφορετικού φύλου, με κύριο χαρακτηριστικό την αμοιβαία πλατωνική αγάπη, αφοσίωση και κατανόηση, χωρίς να υπάρχη συμφέρον, κίνητρο η ανώτερος στόχος. Είναι να εμπιστεύεται ο ένας τον άλλον, και να είναι ειλικρινείς μεταξύ τους. Η φιλία δεν καθορίζεται από την φυλή, το χρώμα και την εθνικότητα…” .
Δεν υπάρχει, φίλοι μου, καλύτερη επένδυση από τη φιλία και δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη τη χρειάζεται στη ζωή του!

Η αληθινή φιλία γεμίζει τις ψυχές… γίνεται αισθητή ακόμη και όταν επικρατή απόλυτη σιωπή, και ξέρετε γιατί; γιατί μπορεί να εκφραστή χωρίς την παρουσία λέξεων…

Αληθινός φίλος, είναι αυτός που μαζί του είσαι πάντα ο εαυτός σου, δεν κρύβεις τίποτα, δεν υποκρίνεσαι για τίποτα και το πιο όμορφο… δεν χρειάζεται να απολογείσαι για τίποτα, όσον αφορά εσένα!

Ο αληθινός φίλος, είναι αυτός που χαίρεται μέσα από τα βάθη της καρδιάς του για την ευτυχία σου… χωρίς να δηλητηριάζεται η ψυχή του από ζήλια και φθόνο… χωρίς να αποδοκιμάζη τις επιλογές σου… χωρίς να αμφιβάλλη για όλα όσα έχεις καταφέρει στη ζωή σου…

Με τις χαρές σου, πετάει στα ουράνια… με τις λύπες σου, πέφτει απ’ τα σύννεφα…
Σε ενθαρρύνει, όταν διστάζης και σε στηρίζει, όταν χάνης τη γη κάτω απ’ τα πόδια σου…
Είναι διατεθειμένος να κάνη τα πάντα για να σε δη να χαμογελάς και βάζει στη θέση του, όποιον τολμήσει να σε κάνη να δακρύσης!

Τέτοιοι φίλοι, είναι δυσεύρετοι…!

Δυστυχώς, ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να χαίρονται χωρίς φθόνο για την ευτυχία των φίλων τους!

Δεν αρκεί σε κάποιον άνθρωπο να προσπαθή να αποκτήση αρετές, αν πρώτα δεν έχη καθαριστή από τα πάθη του…

Ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, είναι ο φθόνος – η ζήλεια… ένα πολυκέφαλο θηρίο, το οποίο είναι η ρίζα όλων των κακών και συμφορών… αυτό που διαλύει την κάθε φιλία!
Οι φίλοι, μπορεί τη μια στιγμή να σε ζητωκραυγάσουν με το «ωσαννά» και την επόμενη να σε καρφώσουν στον σταυρό του αναθέματος.

Ο,τι κι αν έχης ζήση, μη γίνης ένας από αυτούς. Να παραμείνης ο παλιός, καλός εαυτός σου!
Αν γνωρίζης για τη θλίψη του φίλου σου, μη διστάσης να την κάνεις δικιά σου… να είσαι εκεί και για τις χαρές, αλλά και για τις λύπες του. Και θα σ’ το ανταποδώση, θα σ’ το ανταποδώση η ίδια η ζωή, η οποία θα ξημερωθή στο πλάι σου… θα είναι εκεί για να σε ταρακουνήση, όταν είσαι έτοιμος να ξεστρατήσης και να σε επαναφέρη στο σωστό μονοπάτι.

Ο Albert Camus έγραψε για τη φιλία: “Μην περπατάς μπροστά μου, μπορεί να μην σε ακολουθήσω… Μην περπατάς πίσω μου, μπορεί να μην σε οδηγήσω… Απλώς περπάτα δίπλα μου και γίνε φίλος μου”.

Η φιλία είναι ιερή, έλεγαν οι παλαιότεροι. Στις μέρες μας γίνεται όλο και πιο σπάνια. Οι άνθρωποι γίνονται πιο κλειστοί και διατηρούν, πολλές φορές, φιλίες για προσωπικό όφελος.

Ας φροντίσουμε, φίλοι μου, να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους, οι οποίοι δεν θα έχουν στο μανίκι τους διαθέσιμες μάσκες, αλλά ανθρώπους με τους οποίους θα μοιραζόμαστε όλη μας τη ζωή, ανθρώπους οι οποίοι θα χαίρονται μαζί μας και θα κλαίνε μαζί μας.

Ο ίδιος ο Χριστός, υψώνει την έννοια της φιλίας πολύ, όταν λέει προς τους μαθητές Του: «Δεν σας ονομάζω πιά δούλους… σας ονομάζω φίλους…» . Ανυψώνει ο Χριστός τη φιλία και την τοποθετεί πολύ ψηλά, ως μια διαπροσωπική σχέση που ευλογείται και καρποφορεί από τον ίδιο το Θεό. Άλλωστε, ο,τι είναι ενωμένο με το Θεό, μπορεί να ζήση, όσα δεν είναι ενωμένα μαζί Του, χάνονται!!!

Ο Ιερός Χρυσόστομος θα πη ότι, η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων γίνεται δυνατή, όταν “ποτίζεται” από την αγάπη του Θεού.

Αγαπώ τον άλλον πραγματικά, φίλοι μου, όταν τον αγαπώ μέσα από το Θεό, τότε μόνο, ο πραγματικός φίλος, θα μας δώση την ελευθερία να είμαστε ο εαυτός μας…

Όλα τα άνθη σβήνουνε,
μονάχα ένα δε σβήνει,
κι αν σβήση με τον θάνατο,
η ανάμνηση θα μείνη.
Δεν είναι αγριολούλουδο
με ψεύτικη αξία,
είναι το άνθος της καρδιάς
που λέγεται ΦΙΛΙΑ” .

—