Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΕΡΕΚΟΣ
Δεν περνά μέρα χωρίς να πληροφορηθούμε ότι κάποιο σαπιοκάικο ή «φουσκωτό» με λαθρομετανάστες ανατράπηκε και βούλιαξε κοντά στις ακτές μας από θαλασσοταραχή ή υπερφόρτωση, και ότι έχουν σπεύσει κοντά τους το «Ειδικό Τμήμα Διάσωσης Ναυαγών» του Λιμενικού μας, ελικόπτερα, ιδιώτες, ακόμη και απλοί εθελοντές ψαράδες μας για να σώσουν όσες προλάβουν ανθρώπινες ψυχές. Όσες προλάβουν!… Γιατί, κάποιοι από αυτούς μένουν για πάντα δυστυχώς στα βάθη της θάλασσας, μαζί με τις ελπίδες και τα όνειρά τους…
Ανάμεσά τους μικρά παιδιά, η θέα των νεκρών κορμιών των οποίων προξενεί αβάσταχτο πόνο αλλά και αγανάκτηση.
Το πρόβλημα των λαθρομεταναστών δεν φανερώνει απλά την τάση φυγής που διακατέχει μυριάδες δυστυχισμένων υπάρξεων. Πρόκειται για ένα τεράστιο πλήθος από απελπισμένους, που αποφασίζουν να δραπετεύσουν από τις εμπόλεμες χώρες τους για να σώσουν ως πρόσφυγες τη ζωή τους και ν’ αναζητήσουν την τύχη τους σε κάποια ξένη Γη. Έχει και πολλές σκοτεινές πλευρές, με κυριότερη την απάνθρωπη συμπεριφορά των δουλέμπορων. Των αδίστακτων εκμεταλλευτών της ανθρώπινης δυστυχίας οι οποίοι, αφού τσεπώσουν από κάθε λαθρεπιβάτη όλες του τις οικονομίες, αναλαμβάνουν να τον μεταφέρουν μαζί με την οικογένειά του και να τους αποβιβάσουν σε κάποια ερημική ακτή, όπου τους εγκαταλείπουν έρμαιους της τύχης τους!
Και επειδή το πάθος να κερδίσουν όσο γίνεται περισσότερα χρήματα είναι αυτό -και μόνον αυτό- που κυριαρχεί στη σκέψη τους, φορτώνουν τα σαπιοκάικα και τα φουσκωτά τους με πολύ περισσότερους από όσους χωράνε και, στην πρώτη θαλασσοταραχή, δραπετεύουν οι ίδιοι με κάποιο δικό τους πλοιάριο και αφήνουν τους δύστυχους επιβάτες τους στο έλεος των κυμάτων και της μοίρας τους!
Πολύ ορθά πράττουν βέβαια όσοι συμπατριώτες μας σπεύδουν να τους σώσουν και να τους μεταφέρουν σε χώρους όπου θα τους παρασχεθεί ζεστασιά, ρουχισμός, ιατρική περίθαλψη και τροφή! Όμως, πέραν των θυμάτων αυτής της τραγωδίας, υπάρχει πάντα και το «μετά»… Αυτό το αναπόφευκτο «μετά», το οποίο προκαλεί αρκετά εύλογα όσο και ανησυχητικά ερωτήματα, όπως:
-Ποιος εγγυάται ότι, ανάμεσα σ’ αυτούς τους δυστυχισμένους που αναζητούν στον ήλιο μοίρα, δεν υπάρχουν και κάποιοι που μπαίνουν στη χώρα μας με ειδικές εντολές «άλλων», και για άλλους σκοπούς;
-Μέχρι πότε η χώρα μας θα είναι το ξέφραγο αμπέλι, στο οποίο θα μπαίνουν χιλιάδες ανεξέλεγκτων νέων μεταναστών;
-Πόσους μπορεί να αντέξει η ελληνική κοινωνία, η ελληνική οικονομία, η ελληνική γη, όταν υπάρχουν ένα εκατομμύριο εξ αυτών στη χώρα μας; Πόσους άραγε, οι οποίοι βρίσκουν εύκολα εργασία μεν, αλλά και αμείβονται με ημερομίσθια πείνας, εργαζόμενοι κάτω από άθλιες συνθήκες. Παράνομα, αδήλωτοι, και χωρίς φυσικά ασφαλιστική επιβάρυνση των εργοδοτών τους! Την ίδια ώρα που η ανεργία μαστίζει ανελέητα τα δικά μας παιδιά;(!)
Καλές, σωστές, κι απ’ τον Θεό ευλογημένες η κατανόηση, η παροχή βοήθειας, καθώς και η εκδήλωση αγάπης, αλληλεγγύης και συμπαράστασης προς τον κάθε αναξιοπαθούντα!
Συμφωνούμε απόλυτα και το προσυπογράφουμε! Μόνο που, υπό το κράτος αυτών των αισθημάτων, δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους δικούς μας άνεργους και αναξιοπαθούντες. Και τα δικά μας τα παιδιά! Τα παιδιά μας, που τα όνειρά τους «πνίγονται» στα άγρια πέλαγα της ανεργίας…! Διότι δυστυχώς, μαζί με τα όνειρά τους, βλέπουν να πνίγεται και η ελπίδα για το μέλλον τού να ζήσεις στην ίδια τη χώρα που σε γέννησε και σε ανάθρεψε!…
Όλα αυτά, τα χωρίς ελπίδα παιδιά, ποιος και πότε θα τα θυμηθεί και θα τα συνδράμει, για ν’ αντιμετωπίσουν τον δικό τους Γολγοθά;
Ιδού το μέγα ερώτημα, που περιμένει απάντηση εδώ και τώρα!…
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
