Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΚΕΡΕΚΟΥ
Εκατό χρόνια τώρα παραμένει μονότονη, φτωχή, σχεδόν πάντα ίδια!
Οι γυναίκες έχουν στη διάθεσή τους τουαλέτες σε αφάνταστη ποικιλία σχεδίων, χρωμάτων καθώς και πληθώρα «αξεσουάρ» που, σε συνδυασμό και με το ανάλογο μακιγιάζ, τις κάνουν να ανανεώνονται συνεχώς κι ας γκρινιάζουν μονίμως με το γνωστό «δεν έχω τι να βάλω»…! Πότε με τα διαφανή τους πότε με τα σχιστά τους, ή τα ντεκολτέ τους, ή κάτι ξώπλατα που το «V» άνοιγμά τους φτάνει μέχρι εκεί που σταματάει να …λέγεται πλάτη, και τα δεκάποντα ψηλοτάκουνα που τις κάνουν όλες «δίμετρες κοπελάρες», μας έχουν ενδυματολογικά μονίμως στο περιθώριο.
Εμείς, οι φουκαράδες οι άντρες, πώς αντιδρούμε σ’ αυτόν τον αθέμιτο ανταγωνισμό; Μόνιμα προσκολλημένοι στα ίδια και στα ίδια. Από το μονόπετο στο σταυρωτό σακάκι. Από τα φαρδιά παντελόνια σαν εκείνες τις άχαρες «καμπάνες», στα στενά σαν σωλήνες από σόμπα και μετά τί; Με αλογοουρά και φουντωτές φαβορίτες που λανσάρισε κάποτε ο Σταμάτης Κόκοτας τη μια μέρα και ξυρισμένα κεφάλια, α-λα Γιούλ Μπρίνερ την άλλη, νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε.
Άντε και βάλανε οι νεότεροι και κανένα σκουλαρικάκι, ενώ το μούσι που έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας, μάλλον παρατράβηξε. Οκτώ στους δέκα άντρες είναι αξύριστοι. Σε κάποιους πηγαίνει, δε λέμε, αλλά τους περισσότερους και ειδικά όσους το έχουν αφήσει τόσο πυκνό που να δείχνει ακάλυπτα μόνον τα μάτια τους, τους κάνει να φαίνονται απεριποίητοι. Ή μήπως το «επιμελώς ατημέλητο» είναι η αντρική στιλιστική απάντηση και μόδα;
Με τις διαστάσεις δε που έχει πάρει η αξυρισιά, λουκέτο θα βάλουν οι κατασκευαστές ξυριστικών μηχανών και ξυραφιών, εκτός και αν το γυρίσουν στην κατασκευή μικρών μηχανών του γκαζόν για μούσια…
Αυτά είναι όλα κι όλα τα ενδυματολογικά μας όπλα. Ένα περιορισμένο «οπλοστάσιο» δηλαδή, πάμφτωχο σε σύγκριση με το γυναικείο. Εμείς νομίζουμε ότι θα κερδίσουμε τις εντυπώσεις με …νεροπίστολα, κι εκείνες με πυραύλους «S 300»! Πώς να τα βγάλουμε πέρα, σ’ έναν τόσο άνισο αγώνα;
Το μόνο αντρικό αξεσουάρ που κατάφερε να αντέξει στον χρόνο, παρ’ όλο που και σ’ αυτό, μετά το παντελόνι, έχουν βάλει χέρι κάποιες πολύ «εξαντρίκ» κυρίες, είναι τελικά η κακόμοιρη η γραβάτα, η ονομασία της οποίας έλκει την καταγωγή της μάλλον από τη λέξη «γκραβ» ή «γκραβίσιμο», που σημαίνει στη μουσική ορολογία σοβαρό-αυστηρό.
Άλλη εκδοχή την θέλει να ξεκίνησε από τους Κροάτες πολεμιστές, οι οποίοι την καθιέρωσαν πρώτοι (17ος αιώνας), έχοντας ένα χρωματιστό κομμάτι ύφασμα δεμένο στον λαιμό τους. Οπότε, στο πέρασμα των αιώνων, από το «croate» βγήκε σε παραφθορά και επικράτησε η ονομασία «γραβάτα». Διαλέγετε και παίρνετε…
Ο πρώτος πάντως που καθιέρωσε την γραβάτα (τον «λαιμοδέτη» ελληνιστί) ως συμπλήρωμα της αντρικής αμφίεσης ήταν ο Λουδοβίκος ο 14ος ο Μέγας ή Βασιλεύς Ήλιος (1638-1715). Επρόκειτο για μια υφασμάτινη λουρίδα με πολύτιμα στολίδια, που την φορούσε στο λαιμό του ο ίδιος, καθώς και οι ευγενείς της αυλής του. Αργότερα, εξελίχθηκε σε μεταξωτό φουλάρι, που ονομαζόταν «λαβαλιέρ». Σε εξέλιξή του και από αυτό, οι μετέπειτα ευγενείς καθιέρωσαν ένα ακόμη φαρδύτερο, που είχε την ονομασία «φλοτάν»!
Οι διάφοροι μόδιστροι στένεψαν στη συνέχεια το φλοτάν σε μια στενή υφασμάτινη λωρίδα, σχεδιασμένη να δένει με αγκράφα ή κόμπο στον λαιμό! Κάτι που μας οδήγησε στη σημερινή μορφή γραβάτας, που επιζεί από τότε σε τεράστια παραλλαγή και ποικιλία υφασμάτων, χρωμάτων, σχεδίων, αλλά και περίτεχνων κόμπων δεσίματός της!
Από τη γραβάτα προήλθε και το «παπιγιόν», κάτι σαν πεταλούδα ή «προπέλα», που φοριέται και επί των ημερών μας με επίσημο κατά κανόνα μαύρο ένδυμα, το οποίο στα παλιά τα χρόνια είχε δύο μυτερές ουρές στο κάτω τελείωμα της πλάτης, και λεγόταν φράκο. Στην εποχή μας το παπιγιόν επίζησε, το φράκο όμως όχι και πολύ… Ψιλοχάθηκε και δεν πολυφοριέται πλέον, ίσως διότι έχει γίνει στολή των …σερβιτόρων και των πορτιέρηδων μεγάλων ξενοδοχείων, οπότε και υπάρχει φόβος να συμβούν παρατράγουδα. Να μπερδέψει -ας πούμε- κάποιος έναν «επίσημο» με σερβιτόρο, και να του φωνάξει «πιάσε μικρέ μια παγωμένη μπύρα…!»
Τελικά, τι ακριβώς είναι η γραβάτα; Μια λουρίδα ύφασμα δεμένη στο λαιμό που δίνει επισημότητα και κύρος στον φέροντα ή ένα περιττό για τους άντρες αξεσουάρ;
Πρώτος διώκτης της πάντως, θεωρείται δικαιωματικά ο πρίγκιπας της Ολλανδίας Κλάους ο οποίος, σε δεξίωση που γινόταν στα βασιλικά ανάκτορα το 1998, έβγαλε κάποια στιγμή την γραβάτα του και την πέταξε οργισμένος στα πόδια της βασίλισσας συζύγου του Βεατρίκης, φωνάζοντας: «Δεν θέλω πια ένα φίδι στο λαιμό μου»! Την επόμενη μέρα οι τηλεπαρουσιαστές της ολλανδικής τηλεόρασης εμφανίστηκαν όλοι χωρίς γραβάτα, προσχωρώντας στο πριγκιπικό κίνημα, που όμως… δεν υιοθετήθηκε και από όλους τους Ολλανδούς, ενώ οι διώκτες της υποστήριζαν ότι δεν είναι δυνατόν η σοβαρότητα ενός ανδρός να εξαρτάται από μια λουρίδα πανί…!
Ακόμη και ο πάντα μετρημένος στα λόγια του σοφός παππούς μου, ο μακαρίτης ο Σωτήρης έλεγε: «Αν μια γραβάτα είναι αρκετή για να κάνει κάποιον κύριο, εεεε τότε θα φορέσω κι εγώ στον γάιδαρό μου μία, για να τον φωνάζουν, «κύριε γάιδαρε!». Λέτε να ήταν προφήτης και να έφτασε επί των ημερών μας η βασιλεία της γραβάτας στο τέλος της;
Διότι, εδώ που τα λέμε, μας ξάφνιασε μεν στην αρχή η ενδυματολογικά επαναστατική για «αξιωματούχους της εξουσίας» εμφάνιση χωρίς τον καθιερωμένο «λαιμοδέτη» του Πρωθυπουργού και των περισσότερων συνεργατών του, του ΣΥΡΙΖΑ. Πήραμε στην ειρωνεία τον (με ένα «ν») μέγα Οικονομολόγο μας Γιάνη επειδή, εκτός από την κατάργηση της γραβάτας, καθιέρωσε το ριχτό και έξω από το παντελόνι πουκάμισο. Το σακίδιο στον ώμο σαν ορειβάτης και το χέρι στην τσέπη όταν συνομιλούσε με ομολόγους του στην Ε.Ε. που τον μιμείται και ο διάδοχός του στη θέση τού «τσάρου» της οικονομίας μας. Τρέχει κι αυτός στις Βρυξέλλες με τα ροζ πουκαμισάκια του, τις ροζ κάλτσες και το δισάκι του στον ώμο αλλά, όπως βλέπουμε στην τηλεόραση, το νέο «αντρικό λουκ» όχι μόνον έπαψε να ξαφνιάζει αλλά βρήκε και μιμητές! Ακόμη και πολιτικοί αντίπαλοι του κ. Τσίπρα, οι οποίοι είχαν σχολιάσει επικριτικά την νεοφανή «ενδυματολογική επανάσταση των Συριζαίων», κυκλοφορούν και του λόγου τους τώρα με ανάλαφρο πουκαμισάκι, ανοιχτό γιακαδάκι, κι ένα τζιν παντελόνι ξεθωριασμένο στη χλωρίνη προς το πιο «χαλαρό» και πιο «λαϊκίστικο», την ώρα που κάποιοι Υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ ξανάγιναν γραβατάκηδες! Άντε τώρα να βρεις άκρη…
Το μόνο που μένει είναι ένα δημοψήφισμα. ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο δέσιμο;
Στο δέσιμο της γραβάτας …εννοούμε!
Διότι, για όλα τα άλλα, είμαστε… όλοι για δέσιμο!
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
