Ευχές στην «Εύα»! (Με αγάπη, Αδάμ...)

Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΕΡΕΚΟΣ

Σήμερα φίλοι αναγνώστες και αναγνώστριες (αν μας κάνουν την τιμή να διαβάζουν τα κείμενά μας και κάποιες κυρίες…) ο γράφων αποφάσισε, για χάρη της γυναίκας που γιόρταζε πριν λίγες ημέρες, να θυμηθεί τα νιάτα του…

Να θυμηθεί το χρονογράφημα-ευθυμογράφημα, με το οποίο, ύστερα από παρακίνηση του αείμνηστου μεγάλου μας χρονογράφου Δημήτρη Ψαθά, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του πορεία πριν 40 περίπου χρόνια. Και την ξεκίνησε με κείμενό του, που φιλοξένησε στη στήλη του ο Ψαθάς στην πρώτη σελίδα των «ΝΕΩΝ», μια σελίδα που την κρατάει ο γράφων σαν κειμήλιο, μιας και του δόθηκε έτσι το «βάπτισμα» και η ώθηση στα βαθιά και υπεύθυνα νερά της δημοσιογραφίας.

Σημειώνουμε ότι επρόκειτο ουσιαστικά για ένα πολύ φιλόδοξο τόλμημα εκ μέρους του γράφοντος τότε, όχι μόνο διότι το χρονογράφημα και ειδικότερα το ευθυμογράφημα θεωρούνται και είναι τα πιο δύσκολα κείμενα, αλλά και διότι τον χώρο αυτό υπηρέτησαν και σφράγισαν με τ’ όνομά τους υψηλού επιπέδου «μορφές» της δημοσιογραφικής γραφίδας!

Πατέρας του χρονογραφήματος θεωρείται ο Γεώργιος Πωπ (1872-1946), ο οποίος έγραφε στα περιοδικά «Ευτέρπη», «Πανδώρα» και «Παρνασσός».
Τον Πωπ ακολούθησαν στη συνέχεια «βαριά ονόματα» της φιλολογικής και της δημοσιογραφικής πένας, όπως οι: Εμμανουήλ Ροΐδης, Άγγελος Βλάχος, Δημήτρης Καμπούρογλου, Σπύρος Μελάς, Στέφανος Ξένος, Μπάμπης Άννινος, Παύλος Νιρβάνας, Παύλος Παλαιολόγος, Δημήτρης Ψαθάς, Τίμος Μωραϊτίνης, Ανταίος, Παναγιώτης Παπαδούκας, κ.α.

Ξεχωριστή και η γυναικεία παρουσία στον χώρο του χρονογραφήματος! Παράδειγμα η γνωστή στο ευρύ κοινό από την μακρόχρονη συνεργασία της με την «ΕΣΤΙΑ» έξοχη Αλεξάνδρα Στεφανοπούλου, και φυσικά η Ελένη Βλάχου, η Άννα Δαμιανίδη, η Ελένη Χαλκούση, η Κατερίνα Δασκαλάκη, η Έλενα Ακρίτα, η Ρέα Βιτάλη, κ.α.

Μετά από αυτήν την εισαγωγή για την ιστορία του χρονογραφήματος και του ευθυμογραφήματος, ας έρθουμε στο θέμα της ημέρας που είναι ένα μικρό αφιέρωμα στην γυναίκα, ανάλογο της μεγάλης αξίας αλλά και της προσφοράς της στη ζωή, στην γυναίκα που γιόρταζε στις 8 του Μαρτίου.

Ο αξέχαστος τροβαδούρος Νίκος Γούναρης τραγουδούσε, ‘‘Για τις γυναίκες ζούμε όλοι βρε παιδιά…’’ και αφιέρωνε αυτό του το τραγούδι και όχι μόνον αυτό, στο γλυκύτατο πλάσμα που γιόρταζε προχτές. Στην ΓΥΝΑΙΚΑ!

-Την κατηγόρησαν, αλλά και την επαίνεσαν.

-Τη δόξασαν, αλλά και τη συκοφάντησαν.

-Της απένειμαν τον τίτλο ενός από τα τρία μεγαλύτερα δεινά, με τη γνωστή σκωπτική ρήση (χάριν αστεϊσμού βέβαια) «Πυρ, γυνή και θάλασσα», αλλά και ομολόγησαν ότι μαζί της ‘‘και το φτωχόσπιτο, μας φαίνεται παλάτι!’’

-Την είπαν Μέγαιρα σαν προσωποποίηση του μίσους και της εκδίκησης, αλλά και Τισιφόνη σαν τιμωρό των φονιάδων.

-Την σεβάστηκαν και της απέδωσαν τιμές και αξιώματα, αλλά και την αδίκησαν όταν επί αιώνες βρέθηκε να ζει στη σκιά του άντρα-δυνάστη.

-Την ειρωνεύτηκαν σαν υποκρίτρια που ξεγελάει τον άντρα με ψεύτικα δάκρυα και προσεύχεται κουνώντας τα χείλη της σαν κουνέλι που μασάει χορταράκι αλλά και την προσκύνησαν, στο σεπτό και ιερό πρόσωπο τής Θεομήτορος Παναγίας και των άλλων Αγίων γυναικών!

Τι είναι τελικά η γυναίκα; ‘‘Αθάνατον εστίν κακόν η γυνή’’ (αναγκαίο κακό) όπως έγραψε ο Φιλήμων ή ‘‘το άλλο μισό του ουρανού’’ όπως είπαν άλλοι; Και μόνο λόγω του θείου δώρου της μητρότητας, ας υιοθετήσουμε τον τίτλο της ως ‘‘Γέφυρας ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο’’, αφού σ’ αυτήν οφείλουμε την ύπαρξη του ανθρώπινου γένους.

Ελάμπρυνε τον κόσμο με την παρουσία της και την ομορφιά της. Δίδαξε το μεγαλείο της θυσίας και της αυταπάρνησης όταν χρειάστηκε, για να υπερασπιστεί το ‘‘σπλάχνο’’ της και την οικογένειά της.

Έδωσε με την τρυφερότητά της το άγγιγμα της ψυχής στον άνθρωπο-βρέφος. Κατακτήθηκε από τον άντρα και τον κατέκτησε. Υποτάχτηκε στη μοίρα της, με υπομονή και καρτερία, αλλά ύψωσε θαρραλέα και το ανάστημά της όταν χρειάστηκε, με απαράμιλλο ηρωισμό.

Μάνα, σύντροφος, αδελφή, θυγατέρα και φίλη, με όποια ιδιότητα, με όποιο ‘‘πρόσωπο’’, παραμένει ανεπανάληπτη ζωής πνοή.

Ας μη την περιμένουμε άκακη, άβουλη ή και αναμάρτητη.

Άνθρωπος είναι όπως όλοι μας. Με τις αδυναμίες της και τα ανθρώπινα ελαττώματα της. Με τις παραξενιές, καθώς και τις καλές ή τις κακιές στιγμές της.

Έχει άλλωστε, από τη βρεφική της ηλικία, εκείνο το καθαρά γυναικείο χαρακτηριστικό, να προκαλεί το ενδιαφέρον του αρσενικού.

Έχει τα σωματικά και ψυχικά χαρίσματα, το ‘‘σκέρτσο’’, το νάζι, σαν όπλα για να προκαλεί, να έλκει, να ζευγαρώνει και να διαιωνίζει το ανθρώπινο είδος. Καμιά φορά ενστικτωδώς παίζει με τον άντρα, για να αναζωπυρώνει το ενδιαφέρον του. Η εγγονή μου, όταν ήταν τριών μόλις χρόνων και την ρώτησα γιατί κάνει αταξίες αφού ξέρει ότι είναι κακό, μου απάντησε χαμογελαστή: ‘‘Για να σε δώ να θυμώνεις!’’ Θηλυκό από κούνια η μικρή και η Ελένη (κάποια Ελένη…) όταν διαμαρτύρεται ο άντρας της ο Τάκης (κάποιος Τάκης….): ‘‘Γιατί βρε γυναίκα όταν φεύγεις δεν αφήνεις ένα σημείωμα να ξέρω πού βρίσκεσαι;’’ Του απαντάει με ένα μυστηριώδες χαμόγελο: ‘‘για να με ψάχνεις…!’’

Το αιώνιο παιγνίδι, ανάμεσα στα δύο φύλα, το αλατοπίπερο ίσως της άχαρης κατά τα άλλα ζωής μας. Και εμείς οι άντρες; ‘‘Εμείς που έχουμε καρδιά τις αγαπάμε!’’ για να κλείσουμε όπως αρχίσαμε, με τον αξέχαστο, γλυκύτατο Νίκο Γούναρη.

Χρόνια πολλά Εύες. Νά ’στε καλά, να μας ‘‘τσιγαρίζετε’’. Μουσίτσες…!