Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ο άνθρωπος αισθάνεται πως τα λόγια περισσεύουν. Στιγμές χαράς, αλλά και στιγμές δοκιμασίας, αγωνίας, απώλειας και μοναξιάς, όταν η ψυχή αναζητά ένα καταφύγιο, μια παρουσία που δεν χρειάζεται να εξηγήσει τίποτα, παρά μόνο να την αγκαλιάσει. Και τότε, σχεδόν αυθόρμητα, τα χείλη ψιθυρίζουν ένα όνομα: Παναγία μου.
Οι εκκλησιές και τα ξωκλήσια της πατρίδας μαςγεμίZουν από ανθρώπους που προσέρχονται με ευλάβεια, άλλοι κρατώντας ένα κερί, άλλοι ένα λουλούδι, άλλοι μια προσευχή που κουβαλούν μέσα τους για χρόνια. Είναι η γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μια γιορτή βαθιά ανθρώπινη. Διότι, η Παναγία βρίσκεται τόσο στις εικόνες και στους ναούς, όσο και μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου που έχει ανάγκη να ελπίσει.
Η Παναγία μας είναι η Μητέρα όλων μας. Εκείνη στην οποία προστρέχει ο πονεμένος, ο απελπισμένος, ο άρρωστος, ο ξενιτεμένος, ο άνθρωπος που στέκεται μπροστά σε μια δυσκολία και δεν γνωρίζει ποιον δρόμο να ακολουθήσει.
Είναι το καταφύγιο της κάθε ψυχής και το απάνεμο λιμάνι της ζωής μας.
Μέσα στις φουρτούνες της καθημερινότητας, ο άνθρωπος συχνά μοιάζει με ένα μικρό καράβι που παλεύει με δυνατά κύματα. Οι δυσκολίες, οι φόβοι, οι ανασφάλειες, οι απογοητεύσεις και οι απώλειες υψώνονται γύρω του. Κι όμως, κάπου στον ορίζοντα υπάρχει πάντα ένα λιμάνι. Ένα λιμάνι ανοιχτό σε όλους, χωρίς διακρίσεις και χωρίς προϋποθέσεις, είναι η αγκαλιά της Παναγίας μας. Δεν υπόσχεται ότι η θάλασσα της ζωής μας θα μείνει πάντοτε ήρεμη, υπόσχεται, όμως, ότι κανείς δεν είναι μόνος μέσα στην τρικυμία.
Κι αυτό ίσως είναι και το μεγάλο μήνυμα της γιορτής της. Η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν είναι μια γιορτή πένθους, είναι γιορτή ελπίδας, μετάβασης και ζωής. Η Εκκλησία μάς καλεί να κοιτάξουμε πέρα από το πρόσκαιρο, πέρα από όσα σήμερα μας βαραίνουν και μας φοβίζουν. Να θυμηθούμε ότι ακόμη και μέσα στη δοκιμασία μπορεί να υπάρχει φως. Και η Παναγία είναι ακριβώς αυτό το φως.
Αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε πόσο βαθιά είναι δεμένη η Παναγία με την ιστορία και την ψυχή του τόπου μας. Σε κάθε χωριό, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε μικρό εκκλησάκι υπάρχει μια εικόνα Της. Μπροστά της έχουν γονατίσει γενιές και γενιές ανθρώπων. Άνθρωποι που έζησαν πολέμους, φτώχεια, προσφυγιά, αρρώστιες και μεγάλες στερήσεις. Άνθρωποι που προσευχήθηκαν για ένα παιδί, για έναν άνθρωπό τους, για την οικογένειά τους, για την πατρίδα, για την ειρήνη.
Και κάθε φορά η ίδια παράκληση: «Παναγία μου, βοήθησέ μας». Ίσως επειδή η Παναγία είναι η πιο οικεία μορφή της πίστης μας. Είναι η Μάνα που καταλαβαίνει τον πόνο πριν ακόμη εκφραστεί, είναι η σιωπηλή παρηγοριά, όταν δεν βρίσκονται ανθρώπινες λέξεις, είναι η ελπίδα που μένει αναμμένη, ακόμη κι όταν όλα γύρω μοιάζουν σκοτεινά.
Ας αφήσουμε λοιπόν για λίγο πίσω μας τον θόρυβο της καθημερινότητας. Ας σταθούμε με περισσότερη σιωπή και περισυλλογή μπροστά στην εικόνα Της, ας Της εμπιστευθούμε όσα μας απασχολούν, όσα μας φοβίζουν, όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Και ας προσευχηθούμε όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για εκείνους που αυτές τις ημέρες δοκιμάζονται. Για τους μοναχικούς, τους ασθενείς, τους ηλικιωμένους, τους ανθρώπους που πενθούν, για όσους βρίσκονται μακριά από την πατρίδα και την οικογένειά τους. Για κάθε άνθρωπο που αναζητά ένα καταφύγιο.
Και καθώς οι καμπάνες θα σημάνουν χαρμόσυνα για τη μεγάλη γιορτή της Κοιμήσεώς Της, ας κρατήσουμε μέσα στην καρδιά μας μια απλή, αλλά ουσιαστική ευχή: Παναγία μας, σκέπαζε τον τόπο μας, τις οικογένειές μας και κάθε πονεμένη ψυχή. Γίνε για όλους μας καταφυγή στις φουρτούνες και απάνεμο λιμάνι στην πορεία της ζωής μας.
Χρόνια πολλά!
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΑΣ. ΜΠΑΚΟΛΑΣ
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
