Για τα “Επιβλέμματ@ – Ένας φοιτητής Ιατρικής έγραφε”, το νέο βιβλίο του Επίκ. Καθηγητή Ψυχιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και αναπληρωτή Προέδρων του ΕΟΠΑΕ, Χρίστου Λιάπη που κυκλοφορεί από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις “ΠΑΧΑΛΙΔΗΣ – BROKEN HILL” και ειδικά για τα δοκίμιά τους τα οποία αναφέρονται στο Ευρωκοινοβούλιο και τις Ευρωεκλογές, είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν εκτενώς ο Πανεπιστημιακός γιατρός και ο Ευρωβουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Τσιόδρας που τίμησε με την παρουσία του την εκδήλωση για την υπογραφή αντιτύπων του βιβλίου, το Σάββατο 14/03, στο βιβλιοπωλείο “ΧΑΡΤΟΠΟΛΙΣ” της Ελένη Νικολέλη, στον Φάρο Ψυχικού.
Ο Δρ. Λιάπης σχολίασε σχετικώς:
«Το βιβλίο μου, μετά τη σχετική εισαγωγή, ξεκινά με το πρώτο κείμενο δημόσιου λόγου μου που είχα δημοσιεύσει ως 20χρονος, δευτεροετής φοιτητής της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ., λίγο πριν από τις Ευρωεκλογές του 1999, στην εφημερίδα της Λάρισας “Ελευθερια” [η οποία επί σειρά ετών είχε τα πρωτεία της πανελλήνιας κυκλοφορίας, στον αριθμό φύλλων, για τον επαρχιακό τύπο] και συνεχίζεται με αντίστοιχο άρθρο μου, δημοσιευμένο 10 χρόνια μετά, πάλι με αφορμή επικείμενες Ευρωεκλογές (του Ιουνίου του 2004), το οποίο υπέγραφα -πλέον- ως νέος Ιατρός.»
4 χρόνια πριν στο Στρασβούργο (13 Ιουνίου 1999)
Ήταν Απρίλιος του ’95 όταν συμμετείχα μαζί με αρκετούς άλλους συμμαθητές μου, σε μια ημερίδα που οργάνωσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στην έδρα του, το Στρασβούργο. Θυμάμαι έντονα το μεγάλο ενθουσιασμό που μας διακατείχε όλους όχι μόνο για την ταξιδιωτική εμπειρία που μας περίμενε αλλά και γιατί θα είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά τους μηχανισμούς λειτουργίας ,τα κέντρα αποφάσεων και τους θεσμούς της ΕΕ…Σήμερα 4 χρόνια μετά, καλούμαστε να ψηφίσουμε στις ευρωεκλογές γεμάτοι συναισθήματα που ποικίλλουν ανάμεσα στην αδιαφορία και την απογοήτευση. Και πως θα μπορούσαμε να αισθανόμαστε διαφορετικά όταν η σημερινή Ευρώπη παρουσιάζεται τόσο ανακόλουθη με τις αρχές και τους στόχους που -4 χρόνια πριν- νομίζαμε ότι τη χαρακτήριζαν.
Τέσσερα χρόνια μετά από εκείνο το ταξίδι βλέπουμε μια ευρωπαϊκή Ένωση χρεοκοπημένη τόσο σε ηγετικές προσωπικότητες όσο και σε ιδανικά, που αντί να αναδεικνύεται σε οικουμενικό παράγοντα ειρήνης και σταθερότητας, δημιουργεί επικίνδυνες εστίες ανάφλεξης μέσα στην ίδια της την ήπειρο. Μια Ε.Ε.που αντί να παρεμβαίνει ουσιαστικά στις διεθνείς εξελίξεις καταντά άβουλο υποχείριο στις αυθαιρεσίες ξένων προς αυτή συμφερόντων…βλέπουμε με απογοήτευση τους Έλληνες πολιτικούς να διαγκωνίζονται για την εκλογική πρωτιά και να αντιμετωπίζουν τις Ευρωεκλογές ως απλή ευκαιρία καταμέτρησης δυνάμεων, αδιαφορώντας για το ουσιαστικό τους νόημα, για την ποιότητα και για τους στόχους της ευρωπαϊκής πραγματικότητας που θα προκύψει από αυτές. Τέσσερα χρόνια πριν ονειρευτήκαμε μια Ευρώπη του δικαίου, των αξιών και της ειρήνης. Σήμερα δυστυχώς βλέπουμε τα όνειρά μας να εγκλωβίζονται σε παρακμιακές ευρωπαϊκές πραγματικότητες και σε εκφυλισμένες εκλογικές διαδικασίες που καταντούν απλές δημοσκοπήσεις.
Χρίστος Χρυσοστόμου Λιάπης
Φοιτητής Ιατρικής Α.Π.Θ.
Ariba Espana
9 χρόνια πριν, στο Στρασβούργο (Ιούνιος 2004)
«4 χρόνια πριν στο Στρασβούργο», αυτός ήτανε ο τίτλος με τον οποίο ξεκίνησε, στις 13 Ιουλίου του 1999, με αφορμή τις τότε ευρωεκλογές, η αρθρογραφία μου στην «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Τώρα, 9 χρόνια χρόνια μετά, και με τις ευρωεκλογές ξανά προ των πυλών, στο νου μου έρχεται πάλι εκείνο το ταξίδι που είχα κάνει ως μαθητής της Β’ Λυκείου, μαζί με άλλους συμμαθητές μου, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο.
Θυμάμαι τον ενθουσιασμό μας για το ταξίδι στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απρίλιος του 1995 -λίγο μετά τη συνθήκη του Μάαστριχτ- και οι λυκειόπαιδες της Λάρισας εκπροσωπούνε την Ελλάδα, στο πλαίσιο ενός προγράμματος συνένωσης των νέων όλων των (τότε) χωρών μελών. Στην αίθουσα του Ευρωκοινοβουλίου, στα έδρανα των ευρωβουλευτών που αυτή την Κυριακή καλούμαστε να εκλέξουμε, νέοι και νέες απ’ όλες τις χώρες της Ε.Ε. συζητούνε για τα κοινά τους ενδιαφέροντα, αλληλογνωρίζονται, ψηλαφούνε διαφορές και αναζητούνε ομοιότητες, στην αρχή διστακτικά, ύστερα πιο ξεθαρρεμένα.
Μοιράζονται τις γνώμες τους για τα προβλήματα και τις προοπτικές της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, συγκροτούν ομάδες εργασίας, συμμετέχουν σε παιχνίδια γνώσεων, θέτουνε στη νεανική ολομέλεια ερωτήματα και ψηφίζουνε με το ηλεκτρονικό σύστημα…Η διαδικασία έχει προχωρήσει στα παιχνίδια γνώσεων. Οι ομάδες είναι μεικτές, τα ελληνικά παραμένουν αμετάφραστα. Πριν από την τελευταία ερώτηση ισοβαθμούνε δύο ομάδες, εκ των οποίων η μία μόνο έχει ελληνική συμμετοχή. Οι ομάδες καλούνται να αναγνωρίζουν ένα μουσικό κομμάτι. Απ’ τα μεγάφωνα ακούγεται Μίκης Θεοδωράκης και η ‘Μπαλάντα του Αντρέα’, η μουσική υπόκρουση με την οποία, 7 χρόνια μετά, οι Αφγανοί της Βόρειας Συμμαχίας μπήκανε στην Καμπούλ μετά την ήττα των Ταλιμπάν από τους Αμερικανούς. Η μουσική δε χρειάζεται μετάφραση, το κομμάτι το βρίσκει ο Έλληνας μαθητής και η ομάδα του κερδίζει.
Η ισπανική αποστολή έχει φέρει μαζί της κάποια δώρα για το προεδρείο του κοινοβουλίου. Ενθουσιασμένος ο πρόεδρος από τα μαδριλένικα κρασιά, επιτρέπει στους Ισπανούς να τραγουδήσουν, εμβόλιμα στη διαδικασία, το Ariba Espana, ένα εθνικά θορυβώδες τραγούδι που δεν έχει την παραμικρή σχέση με την επιδιωκόμενη ατμόσφαιρα ευρωπαϊκής αλληλοπεριχώρησης και συγκερασμού.
Ariba-ariba είναι και το επιφώνημα του Speedy Gonzalez, του ταχύτατου ισπανόφωνου ποντικιού των cartoons, που με τις υπερταχείες διελεύσεις του αναστατώνει τα πάντα στο πέρασμά του….
Βλέπω τους Ισπανούς να έχουνε σηκωθεί από τα έδρανά τους και να χοροπηδούνε στους ρυθμούς του εθνικού τους τραγουδιού. Τι έγινε βρε παιδιά, μήπως μπήκε αιφνιδιαστικά ο Speedy στην αίθουσα του Ευρωκοινοβουλίου και σηκωθήκαμε αλλοπαρμένοι; Καρτουνίστικη ιστορία ήτανε η Ευρώπη της συναπόφασης, της ισότητας και του αλληλοσεβασμού; Η ελληνική γλώσσα γιατί είναι ‘χαμένη στη μετάφραση’, 9 χρόνια πριν βγει στις αίθουσες η ομότιτλη ταινία, 9 χρόνια πριν οι Ισπανοί και οι Βρετανοί στρατευτούν –χωρίς να κρατήσουν ούτε τα προσχήματα της κοινοτικής συνοχής- στο πλευρό της Αμερικανικής κατοχής στο Ιράκ και 9 χρόνια πριν οι φανατικοί Ισλαμιστές τινάξουν στον αέρα τα ισπανικά τρένα; Σηκώνομαι και εγώ από τη θέση μου και κατευθύνομαι προς το προεδρείο. Ζητώ να λάβω τον λόγο μόλις τελειώσει το τραγούδι των Ισπανών.
Ο πρόεδρος, ανυποψίαστος για το περιεχόμενο της ομιλίας μου συναινεί, αφού του υπόσχομαι να μη μακρηγορήσω. Αντί άλλου πολιτικού σχολείου για τις Ευρωεκλογές παραθέτω την ερώτηση που υπέβαλε ένας Λαρισαίος μαθητής, 9 χρόνια πριν, στο Στρασβούργο:
«Κυρίες και κύριοι,
Αγαπητοί συμμαθητές από ολόκληρη την Ευρώπη,
Σας παρακαλώ να με συγχωρέσετε για τη συναισθηματική μου κατάσταση, αλλά το γεγονός πως μιλάω εντός του ναού της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και Δημοκρατίας με φορτίζει με εσωτερική ένταση.
Δεν έχω δώρα να σας φέρω, εκτός από το αρχαίο, ελληνικό φως και τον πολιτισμό μας. Δυστυχώς δε μιλώ στα ελληνικά, γιατί η μητρική μου γλώσσα δε συμπεριλήφθηκε στο σύστημα μετάφρασης του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, παρά το ότι είναι η μητέρα των περισσότερων ευρωπαϊκών γλωσσών και αλφαβήτων.
Το περιεχόμενο της ερώτησής μου είναι στενά συνδεδεμένο με αυτό το γεγονός. Γνωρίζουμε όλοι πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Κοινότητα είναι η δημιουργία μιας Ευρώπης ‘δύο ταχυτήτων’. Πιστεύετε πως ενέργειες όπως η απόρριψη της γλώσσας μας συμβάλλουν στην εξάλειψη των διακρίσεων μεταξύ των Ευρωπαϊκών χωρών;
Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τη μεγάλη προσφορά του ελληνικού πολιτισμού στην ευρωπαϊκή κουλτούρα και πολιτική οργάνωση, θα πρέπει να θεωρήσουμε την άρνηση της γλώσσας μας ως χειρονομία που προάγει τη συνοχή της ευρωπαϊκής κοινότητας;
Σας ευχαριστώ πολύ»
Ένας Λαρισαίος μαθητής Λυκείου
και για την αντιγραφή
Χρίστος Χ. Λιάπης
Ένας εργαζόμενος νέος Ιατρός
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
