Είχα την τύχη και την ευλογία να γνωρίσω από κοντά τον Γρηγόρη Σταγέα. Ήμουν ένας νέος (και τρελός) μόλις στα 24 μου και με το θράσος της νιότης μου τον πλησίασα και του έδωσα τα ποιήματά μου.
Ο Γρηγόρης Σταγέας τα διάβασε προσεκτικά, έσκυψε πάνω τους με ανέλπιστο ενδιαφέρον και αγάπη, και λίγο μετά με φώναξε για να μου εκφράσει τον ενθουσιασμό του, και για να με προτρέψει να συνεχίσω να γράφω ποιήματα και γενικώς να γράφω. Κάποια στιγμή του έδωσα και τα διηγήματά μου.
Με ‘’τρομακτική’’ χαρά και γνήσια έκπληξη είδα γραπτά μου στην τοπική εφημερίδα ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ, μέσα από την σπουδαία από κάθε άποψή στήλη του που όλοι γνωρίζουμε. Δυσκολεύομαι βεβαία να εξηγήσω εδώ, σε αυτό το μικρό κείμενο πόσο αυτή η ανέξοδη και τρυφερή πνευματική αγκαλιά με βοήθησε στη συνέχεια της ζωής μου. Υποψιάζομαι κι ότι λίγους θα ενδιαφέρει. Αλλά τη ζωή μας τη ζούμε για τους λίγους κι όχι για τους πολλούς.
Από τότε λοιπόν μοιάζει να έχουν περάσει ένα εκατομμύριο χρόνια, αλλά η ανάμνηση μιας αναγνώρισης δεν μπορεί να είναι ουτοπία. Το ξέρω ότι ο Γρηγόρης Σταγέας είναι πάνω από όλα ένας γνήσια ταπεινός άνθρωπος και το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε θα ήταν να διαβάζει αυτό μου το κείμενο. Ας με συγχωρέσει λοιπόν.
Ας με συγχωρέσει επίσης γιατί πάντα πίστευα και πιστεύω ότι οι μικρές πόλεις (όπως η Καλαμπάκα μας) θα έπρεπε να αναγνωρίζουν και να αναδεικνύουν το ειδικό βάρος ανθρώπων με τεράστια προσφορά σαν αυτή του Γρηγόρη Σταγέα – ε νομίζω ότι είναι ξόδεμα χρόνου να μιλάμε για τα αυτονόητα.
Τέλος, θέλω να του ζητήσω συγνώμη που η προτροπή του να συνεχίσω να γράφω δεν εισακούστηκε, δεν υπήρξε πυξίδα συνέπειας για μένα. Φταίει που νωρίς το κατάλαβα πώς δεν είχα το ταλέντο του Χέμινγουεϊ, άρα καλώς έπραξα και τα παράτησα.
Το ευχαριστώ μου όμως στον Γρηγόρη Σταγέα είναι παραπάνω από απέραντο.
Κώστας Δ. Δριτσέλης
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
