Συνδέσαμε τον Αύγουστο με μακρινούς προορισμούς, με ορεινά χωριά που αυτόν τον μήνα ανασταίνονται, δικαιώνοντας την ύπαρξή τους στον χάρτη. Κατασκήνωση στην ύπαιθρο, κάτω από το φως των αστεριών ή στον περίβολο εκκλησιών, σχολείων, όπου βρούμε χώρο διαθέσιμο.
Στα Άρματα αυτή τη φορά, στις πλάκες της αυλής του Αγίου Νικολάου, κάτω από το μοναδικό καφενείο – ταβέρνα – ξενώνα του μικρότερου από τα χωριά της Λάκκας του Αώου. Με το φως της πανσελήνου, αντίκρυ στις ορθοπλαγιές της Τύμφης. Προορισμός μας ο Σμόλικας, μια διαδρομή έξω από τις συνηθισμένες, χωρίς περιγραφές και με πληροφορίες ελάχιστες.
Αναχώρηση με το χάραμα της Κυριακής και προώθηση στα αλπικά λιβάδια του βουνού με αγροτικό αυτοκίνητο. Τυχεροί που μόλις πριν από μια εβδομάδα πέρασε το γκρέιντερ και άνοιξε τον δρόμο.
Αφήνουμε το σκοτεινό πράσινο του πευκοδάσους για το ξανθοκίτρινο των αλπικών λιβαδιών. Στο τραχύ σκουροκάστανο πεδίο, αραιά ρόμπολα ή γκρίζα κουφάρια, άλλα όρθια και άλλα πεσμένα, γίνονται με το πέρασμα του χρόνου ένα με το χώμα.
Αφήνουμε αριστερά τη δασωμένη κορυφή της Σμιλιάνας και συνεχίζουμε ανηφορίζοντας ήπια ως την Πέτρα Γκαγκαράντζα, μια στρογγυλή απόληξη στα 2008 μέτρα που βλέπει στις ψηλές κορφές του Σμόλικα.
Από εδώ η πορεία μας κατηφορίζει μέχρι τα 1970 μέτρα στο μαντρί στη θέση «Επτά Βρύσες», μάλλον το μόνο ενεργό σε αυτή την πλευρά του βουνού. Μια πρόχειρη περίφραξη, τα απαραίτητα για το άρμεγμα των προβάτων και τη μεταφορά του γάλακτος, μια λεκάνη γα την τυροκόμιση, το λάστιχο με το κρύο νερό – ο Σμόλικας κρατάει νερά όλο τον χρόνο.
Ο κτηνοτρόφος κοντός, μουστακαλής και κοτσονάτος κάνει χαρές μεγάλες βλέποντάς μας. Με ποιόν να μιλήσει εδώ στις ερημιές; Είναι και δικιά μας χαρά το αντάμωμα με έναν από τους λίγους ανθρώπους που έμειναν ακόμα στα βουνά.
Από εδώ και πάνω η πορεία γίνει έντονα ανηφορική και συναρπαστική όταν βγαίνουμε στην κορυφογραμμή. Βαδίζουμε σε βραχώδη έρημο. Μια ράχη ηφαιστειακή όπου το πράσινο του σερπεντίνη εναλλάσσεται με το μαύρο του βασάλτη. Τεράστια μπλοκ που κομματιάζονται σε πέτρες και λιθάρια από τη δράση των παγετώνων. Κάτω δεξιά, γκρεμοί χαώδεις καταλήγουν στην Κοιλάδα των Δαιμόνων. Απέναντί μας, ψηλότερα, οι κορυφές της Μόσιας στα χρώματα της σοκολάτας.
Περνάμε το στενό πέρασμα μέχρι την Ανώνυμη κορυφή κόντρα στον δυνατό άνεμο. Περίεργο, πως έμεινε χωρίς όνομα αφού το υψόμετρό της (2297 μ.) και η επιβλητική της όψη την κάνουν να ξεχωρίζει από μακριά. Σύντομη η παραμονή εδώ γιατί έχουμε δρόμο μπροστά μας.
Κατηφορίζουμε στον πάτο της παγετωνικής κοιλάδας έχοντας μπροστά και δεξιά την κορυφή Τσούκα Κάλιορο (υψ. 2213 μ.), έναν απόκρημνο πέτρινο όγκο που αποφεύγουμε να ανεβούμε λόγω του ανέμου. Έτσι, στρεφόμαστε αριστερά βαδίζοντας σε κορυφογραμμή μέσα σε πυκνό δάσος ρόμπολων. Σκοπός μας η κορυφή Σμιλιάνα (υψ, 2009 μ.).
Στο τέλος της κορυφογραμμής μια στενή χωμάτινη ράχη μας υποχρεώνει σε ασκήσεις ισορροπίας πάνω από τους γκρεμούς. Σαν ακροβάτες σε τσίρκο.
Καταλήγουμε στην κοίτη του ρέματος και από εκεί ανηφορίζουμε σε πευκοδάσος μέχρι την κορυφή. Είμαστε ακριβώς απέναντι από την Τσούκα Κάλιορο και στην άκρη του γκρεμού που μεσολαβεί ανάμεσα στις δυο κορυφές. Από εδώ μπορούμε να επισκοπήσουμε ολόκληρη τη σημερινή διαδρομή και να χαράξουμε καινούργιες.
ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
Περισσότερες πληροφορίες για τις δραστηριότητες του συλλόγου στα γραφεία μας – Μπότσαρη 2, 2ος όροφος (δίπλα στον ΟΤΕ) κάθε Παρασκευή 9-10 μ.μ. στην ιστοσελίδα μας trikalasport.gr, καθώς και στη σελίδα μας στο Facebook.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
