Αγαπητοί μου συνδημόται χαίρετε και υγιαίνετε.
Ενεκεν τής προθέσεως της Δημοτικής Αρχής να παραχωρήση χώρον δι ίδρυσιν Επισκοπείου εις την πλατείαν ιατρού Δημ. Λιάπη το μέν διαρρήδην και κατηγορηματικώς διαφωνώ ιστορικώς, ώς ήθελον δείξει κατωτέρω, το δε διά Πολεοδομικούς, Χωροταξικούς και Περιβαντολλογικούς λόγους τούς οποίους εάν απαιτηθή ηθέλομεν επικαλεσθή εις επανειλημμένας προσφυγάς εις το Συμβούλιον τής Επικρατείας (Σ.τ.Ε.) προκειμένου ακυρώσωμεν την ώς είρηται ανέγερσιν τού Επισκοπείου και έν αρνητική εξελίξει, ό μή γένοιτο, διά διαδοχικών προσφυγών ανακόψωμεν την ανέγερσίν του τουλάχιστον επί μίαν 20ετίαν.
Γράφει ο Επίλαρχος ε.α
ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΛΜΠΑΝΗΣ
Και ίνα μή έχητε ουδεμίαν απορίαν ότι το υποτιθέμενον Επισκοπείον εάν ποτέ ήθελεν ανεγερθή, θ’ ανεγείρετο επί Ιστορικού χώρου διό και θ’ αποπειραθώ τή βοηθεία ενός Πολεοδομικού σχεδίου, ενός Σχεδιογραφήμματος και μίας φωτογραφίας τού 1890 διά πρώτην φοράν να σάς το παρουσιάσω μέ τον πλέον παραστατικόν τρόπον ότι η πλατεία Δημ. Λιάπη από ιδρύσεως τού Αρχαϊκου ΑΙΓΙΝΙΟΥ (700 π.Χ.) μέχρις το (1890 μ.Χ.) ήτο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ και θα έπρεπεν από ετών ο Δήμος να τον είχεν χαρακτηρίση ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ.
Καί η άποψίς μου αυτή ενέχει ιδιαιτέραν αξίαν διότι ΟΥΔΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ επί τής γής -Παγκοσμίως μέχρις σήμερον επίσημος Πανεπιστημιακός ιστοριογράφος, αρχαιολόγος ή ερασιτέχνης έχει ενδιαφερθή να ερευνήση, μελετήση και συγγράψη την ιστορίαν τού Αρχαίου Αιγινίου τής Εστιαιώτιδος πλήν τού γράφοντος λόγω υπερβολικής αγάπης και «τρέλλας» πρός την ιδιαιτέραν του πατρίδα την Καλαμπάκαν. Απο το 1970 μέχρις το 2007 επί (37 έτη) αναλώσας το μέγιστον τού ελευθέρου χρόνου, Δαπανήσας ικανά χρηματικά ποσά, μελετήσας μέ πάθος την αρχαίαν ιστορίαν, επισκεφθείς και μελετήσας αρχαιολογικούς χώρους δια συγκριτικά στοιχεία από τής Πισιδίας τής Μ. Ασίας μέχρις τής Σικελίας εν τέλει ημπόρεσα να συγγράψω το «ΑΙΓΙΝΙΟΝ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΙΩΤΙΔΟΣ 1600 π.Χ.-330 μ.Χ.» το οποίον υπ’ ουδενός και ποτέ ημφισβητήθη αλλ’ αντιθέτως επηνέθη υπό δύο αλλοδαπών και ενός ημεδαπού (ΑΠΘ) Πανεπιστημίων. Αρα δεν υπάρχει κάποιος έτερος πλήν εμού Πανεπιστημιακός ιστορικός, αρχαιολόγος ή ερασιτέχνης ώστε να συνδιαλεχθώ μετ’ αυτού. Θά ήμουν ευτυχής εάν ανευρίσκετο κάποιος. Φέρτε μου έναν και τά έξοδα ιδικά μου.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Όχι αρχαιολόγος διότι ουδεμίαν σχέσιν έχουν οι αρχαιολόγοι μέ τοιαύτας ιστορικάς προσεγγίσεις ώς θα ίδητε κατά το ιερόν τέρας ούτως ειπείν τής Αρχαιολογίας Καθηγητήν Αντ. Κεραμόπουλον. (Αρχαιολ.Εφημ.1933 σελ.32)
Καί πρίν άρξομαι καταγράφω τρείς σχετικάς γνώμας τάς οποίας έχοντες υπ’ όψιν συσχετίσετε με τά γραφόμενά μου:
«Όλα τά γραφόμενα ή λεγόμενα έχουν πραγματικώς συμβή διότι εάν δεν είχον συμβή ούτε θα εγράφοντο ούτε θα ελέγοντο». (Παλαίφατος 4 π.Χ αιώνα)
«Είναι έργον στρατιωτικού ανδρός να κρίνη τά τών στρατιωτικών κινήσεων, χρόνων, μαχών, οχυρώσεων και όχι αρχαιολόγου». (Αντ.Κεραμόπουλος Αρχ..Εφημ. 1933 σελ.32) *.
«On the shop below the town are some massy foundations of HELLENIC WALLS…. στίς πλαγιές τής πόλεως βλέπουμε κάποια ερείπια ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΕΙΧΩΝ»
(Λήκ Αγγλος Τοπογράφος διελθών το 1803).
Εχοντες λοιπόν υπ’ όψιν τά τρία ώς άνω στοιχεία προχωρώ και καταγράφω.
1. Εις το σημερινόν πολεοδομικόν Σχεδιογράφημα και το Αρχαιολογικόν με τά Νο 1, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 6 καταγράφονται τά εξωτερικα τείχη τού Αρχαϊκου Αιγινίου, Βυζαντινών Σταγών και Οθωμανικής Καλμπάκ-Καγιά τα θεμέλια τών οποίων ήσαν τά αυτά και εις τάς τρείς χρονικάς ιστορικάς περιόδους (700 π.Χ-1890 μ.Χ). Εις την ώς άνω χάραξιν ωδηγήθην τόσον από τών επί τού πεδίου ευρεθέντων σχετικών ευρημάτων τοιχοποιϊας όσον και από κανόνας στρατ. οχυρώσεως τών εποχών αυτών συμπίπτοντα απολύτως!!!
2. Εις την φωτογραφίαν τού 1890 δηλ. 8 έτη από τής Οθωμανικής περιόδου φαίνονται ευκρινέστατα επί τού εδάφους Νο1, 7, 8, 9 ικανά υπολείμματα αυτών των εξωτερικών τειχών τού ΑΙΓΙΝΙΟΥ – ΣΤΑΓΩΝ – ΚΑΛΜΠΑΚ-ΚΑΥΑ συμπίπτοντα απολύτως μέ ό,τι ο Λήκ το 1803 ανέφερεν και εις το σημερινόν πολεοδομικόν σχέδιον επισημαίνεται.
Ειρήσθω έν παρόδω ότι η εξωτερική αμυντική τοιχοποιϊα από το 700 π.Χ τουλάχιστον μέχρις και της Οθωμανικής περιόδου πού εφευρέθησαν τά πυροβόλα όπλα κατά το 80 % δέν ήλλαξεν ουσιαστικώς κατά την βασικήν θεμελίωσιν και δομήν διό και συνεχίζει να υπάρχη μέχρις το 1890 εις την Καλαμπάκαν. Ακόμη και το 1890 παρά τά πυροβόλα εθεωρείτο ότι ήτο αμυντικόν τείχος. Εάν δέν εθεωρείτο θα κατεδαφίζετο μέχρις τότε πρός περισυλλογήν των χρησίμων λίθων τοιχοποιϊας.
Ομως δέν εγένετο διότι ήσαν οχυρωματικώς αναγκαία ακόμη. Μετά το 1890 και δή το 1912-3 που τά σύνορα τής Ελλαδος έφθασαν εις την Θράκην και δεν ήσαν αναγκαία πλέον οι κάτοικοι τής Καλαμπάκας σιγά σιγά ήρχισαν να τά καταδαφίζουν διό και δέν εμφανίζονται πλέον εις φωτογραφίας.
Όμως τόσον εις την Φωτογραφίαν όσον και τά Σχεδιογραφήμματα υπάρχουν καταδήλως δύο σημεία ΚΑΘΑΡΑ υποδεικνυόμενα διά κύκλων το (Λ)ιάπη πού είναι η πλατεία Δημ. Λιάπη και το (Β)ησσαρίων πού ήτο η άλλοτε Κεντρική πλατεία σήμερον Ιερού Ναού Αγίου Βησσαρίωνος (άλλοτε η Αρχαία Αγορά Αιγινίου καί Ρωμαϊκόν FORUM).
Καλυτέρα επί τού εδάφους επισήμανσις τών δύο αυτών πλατειών δέν θα ηδύνατο να υπάρξη. Καί σήμερον είναι Πλατείαι και από το 700 π.Χ. ήσαν πλατείαι.
Γράφει ο διαπρεπής και σεβάσμιος φιλόλογος Ν. Κατοίκος εις την ανά χείρας εφημερίδα «ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ»: «Αυτονοήτως ο χώρος τών Πλατειών, Εκκλησιών και Σχολείων είναι απαραβίαστος»
Όμως κάποιος ευλόγως ήθελεν ερωτήσει. Μά καλά να έχωμεν την κεντρικήν τού Ιερού Ναού Αγίου Βησσαρίωνος (Β) πλατείαν τότε αλλά η δευτέρα (Λ) πλατεία Δημ. Λιάπη εις τί εχρησίμευεν;
Εδώ επικαλούμαι το εις την αρχήν αναφερθέν υπό τού ιερού τέρατος τής Αρχαιολογίας Καθηγητού Κεραμοπούλου ότι τον λόγον έχει ο στρατιωτικός και όχι Αρχαιολόγος ή Ιστορικός.
Ιδέτε.
Πάντοτε από τής αρχαιότητος μέχρις και σήμερον εις μίαν αμυντικήν γραμμήν οχυρών υπάρχουν δύο ειδών τμήματα: Τά επί τής τοποθεσίας πού μάχονται επί τών οχυρών-Επάλξεις και τά όπισθεν αυτών εις κοντινήν απόστασιν ΤΜΗΜΑΤΑ ΕΠΙΚΑΛΥΨΕΩΣ. Μόλις εις ένα σημείον τών τειχών έχομεν απωλείας ή διαφαίνεται διάσπασις αμέσως από τά εγγύς και όπισθεν αναμένοντα ΤΜΗΜΑΤΑ ΕΠΙΚΑΛΥΨΕΩΣ αποστέλλονται αι ανάλογοι ενισχύσεις εις το κινδυνεύον σημείον. Η σημερινή πλατεία (αλάνα) Δημ. Λιάπη εχρησίμευεν ώς χώρος συγκεντρώσεως τών ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΠΑΛΞΕΩΝ και ΕΠΙΚΑΛΥΨΕΩΣ ΤΜΗΜΑΤΩΝ τών εξωτερικών τειχών από τής Αγλίστρας μέχρις τού Πλατάνου σημεία Νο1, 7, 8, 9 (Λαλούκα) δηλ. μία μεγάλη απόστασις ένθα δέν υπήρχεν ισχυρόν φυσικόν σημείον αμύνης π.χ. μέ φυσικούς βράχους εί μή μόνον ένας όχθος τού ρεύματος Πάντοβα-Αϊας (Λαλούκα) και συνεπώς απητούντο πλείονες δυνάμεις έτοιμαι ν’ αντικαθιστούν τά επι τών ΕΠΑΛΞΕΩΝ μαχόμενα τμήματα είτε λόγω απωλειών είτε λόγω κοπώσεως.
ΑΡΑ Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΗΜ. ΛΙΑΠΗ ΑΡΧΑΙΟΘΕΝ ΗΤΟ ΧΩΡΟΣ ΑΡΧΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΛΥΠΤΙΚΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΔΙΟΤΙ ΕΚΑΛΥΠΤΕΝ ΤΕΙΧΗ ΑΝΕΥ ΦΥΣΙΚΏΝ ΒΡΑΧΩΝ ΑΠΟ ΑΓΛΙΣΤΡΑΣ ΜΕΧΡΙΣ ΠΛΑΤΑΝΟΥ. ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΘΗ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣ ΧΩΡΟΣ ΥΠΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ.
Επείραξεν ή ήλλαξεν την πλατείαν Δημ. Λιάπη κανείς απο το 700 π.Χ; Σαφώς ΟΧΙ.
Ελεγεν ο τραγικός ποιητής Ευριπίδης. «Ολβιος εστίν όστις ιστορίας έσχεν μάθησιν = Ευτυχής όποιος γνωρίζει ιστορίαν.
Μετά τον Πλάτανον Νο 9, 10, 11, 12, 6 και κατά μήκος τής δεξιά πλευράς τής Ευθ. Βλαχάβα υπήρχεν μικρός όχθος αλλά μετά από κάποιον σημείον και φυσικοί βράχοι Β’ Δημοτικον Σχολείον, Βράχος Αγ. Βαρβάρας, Πέτρα Καραμάν-Αλη, Σωποτού,
Πλάϊ, διό και τά δι’ αυτήν την περιοχήν απαιτούμενα ΤΜΗΜΑΤΑ ΕΠΙΚΑΛΥΨΕΩΣ θα συνεκεντρούντο εις την Κεντρικήν Πλατείαν, Κωνστάντιος κ.α.
Την παραμονήν τής μάχης τών Δελβινακίων ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μέ 2.500 άνδρες προετοίμαζεν το χώρον αμύνης μέ ταμπούρια εγγύς τών Αρχαίων Κλεωνών προκειμένου αντιμετωπίση τον υπέρ 20πλάσιον Στρατόν τού Δράμαλη έκ 40.000. Κάποια στιγμή μερικά από τά παλικάρια σπεύδουν να χρησιμοποιήσουν πέτρες και να κάμουν ορύγματα εγγύς τού χώρου τών Αρχαίων Κλεωνών. Μόλις τούς βλέπει ο Γέρος πετάγεται όρθιος και αγριεμένος τούς λεγει: «Ωρέ παλικάρια μήν αχαλνάτε τσί πέτρες αυτές και τη μεριά. Αυτά είναι η ιστορία μας που πολεμάμε». Δηλαδή ο Κολοκοτρώνης καίτοι εγνώριζεν ότι εάν εχρησιμοποιούντο πέτρες από τά ερείπια τών Κλεωνών και εσκάπτοντο εκεί ταμπούρια η άμυνα θα ήτο καλλυτέρα αλλά και η νίκη βεβαία εν τούτοις ρητώς και αυστηρώς το απηγόρευσεν διότι αυτά είναι η ιστορία μας. «Ωρέ Δήμαρχε άφση τον χωρον αυτόν. Μην τον αχαλνάς. Ειναι η ιστορία μας από το 700 π.Χ.» θ’ ανέκραζεν ο Γέρος τού Μωριά.
Θα αγωνιστούμε με όλας τάς νομίμους Δυνάμεις μας κυρίως οι παλαιοί Καλαμπακιώται προσφεύγοντες ώς προανέφερον εις το Συμβούλιον τής Επικρατείας με στόχον εις πρώτην φάσιν τήν αναστολήν οικοδομικών ενεργειών και εις δευτέραν μακροχρόνιον παρελκυστικήν Δικαστικήν διαδικασίαν ούτως ώστε να φθαρή η επιθυμία ανεγέρσεως τού Επισκοπείου εις την πλατείαν Δημ. Λιάπη. Περιττόν ν’ αναφερθή ότι εν τω πλαισίω αυτής τής αντιπαλότητος και πρός ισχυροποίησιν τού δικαίου και τής ιστορίας δεν θα πρέπει ν’ αποκλεισθούν και λαϊκαι διαμαρτυρίαι επί τού Ιστορικού χώρου αλλά και ούτε ενέργειαι κατατείνουσαι με κατάλληλον προβολήν εις Αθηναϊκα Μ.Μ.Ε. ν’ αναδείξουν το θέμα. Εάν αυτό ηθέλατε….
«Μ’ αρέσει να πολεμώ διά την Πατρίδα, το Δίκαιον, και ν’ αναλαμβάνω ευθύνας. Η απραξία είναι κόλασσις γιά μένα. Προσδοκώ να περάσω όρθιος τον Αχέροντα κατά τήν Αρχαιολληνικήν Γραμματείαν».
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
