ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΕΡΓΟΥΛΑ
«Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει κανείς σήμερα, όταν προσπαθεί να βρει μία απάντηση σε ένα θέμα που τον απασχολεί, δεν είναι τόσο το αν θα βρει μία απάντηση, όσο το να διαλέξει τη σωστή απάντηση. Στην «Κοινωνία της Πληροφορίας» το πλήθος των πληροφοριών κάνει τελικά την αλήθεια δυσεύρετη και την ανάγκη για διάκριση -από πλευράς του ενδιαφερομένου- και υπευθυνότητα -από πλευράς του παρόχου της πληροφορίας- αδήριτη.
Από τα παραπάνω δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση και η αναζήτηση πληροφοριών και απαντήσεων στο θέμα της ψηφιακής – ηλεκτρονικής επεξεργασίας των προσωπικών μας δεδομένων, ή αλλιώς στο ζήτημα των νέων ταυτοτήτων, διαβατηρίων, πιστωτικών καρτών κ.λπ. ή, όπως συνοπτικά και λαϊκά περιγράφεται, στο «666». Άραγε λαθεύει η συνείδηση του λαού μας που ταύτισε το χάραγμα του Αντίχριστου με τις προσπάθειες που γίνονται για την ψηφιοποίηση των συναλλαγών μας με το κράτος, τους οργανισμούς και τα πιστωτικά ιδρύματα;
Η εποχή μας μέσα σ’ όλη την τραγικότητά της, μέσα στη δεδηλωμένη αποστασία της από το θέλημα του Θεού, δεν είναι διατεθειμένη ν’ ακούση λόγο Θεού και ρήματα αιωνίου ζωής. Όπως πολλοί από τους μαθητάς του Θεανθρώπου χαρακτήριζαν τους λόγους Του σκληρούς και διηρωτώντο• «τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν;» (Ιω. 6, 60), ομοίως και σήμερα οι λόγοι Του φαίνονται σκληροί• ιδιαιτέρως σκληροί. Και μάλιστα οι αποκα- λυπτικοί λόγοι. Ο «ὄφις ὁ μέγας ὁ ἀρχαῖος» που πλανά τους πάντας, μικρούς και μεγάλους, όλη την οικουμένη, έχει καταρριφθή στη γη μαζί με τους αγγέλους του (πρβλ. Άποκ. 12, 9). Και όμως, πολλοί από εμάς, καθησυχάζωμε αλλήλους, τρέφοντες μάταιες ελπίδες και οραματιζόμενοι καλύτερες ημέρες. Οι Εύαγγελικές διαβεβαιώσεις του Σωτήρος – «βλέπετε δὲ ὑμεῖς ἑαυτούς», «ἰδοὺ προείρηκα ὑμῖν ἅπαντα» (Μαρκ. 13, 9, 23) – επαναλαμβάνονται μέχρι σήμερα, αλλ’ η αδιαφορία και η ραθυμία μας τις παραβλέπουν. Γνωρίζουμε ότι στις έσχατες ημέρες θα πλανηθούν, αν είναι δυνατόν, και αυτοί οι εκλεκτοί (πρβλ. ΜατΘ. 24, 24, αλλά οι περισσότεροι, αν και δεν έχωμε έργα εκλεκτά και ευάρεστα στον Θεό, εφησυχάζουμε και πιστεύουμε ακράδαντα ότι γνωρίζουμε το θέλημα του Θεού! Και διακηρύσσουμε εύκαίρως – ακαίρως, ότι το παν είναι να έχωμε τον Χριστό μέσα μας…
Δεν ακούμε τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο που καθορίζει ποια είναι εκείνα τα σημεία από τα οποία θα γνωρίσωμε, αν είναι μέσα μας ο Χριστός. «Όπου υπάρχει πλήθος δακρύων, αδελφοί, συνοδεύομενο από γνώση αληθινή, εκεί υπάρχει και απαύγασμα Θείου φωτός. Και όπου υπάρχει απαύγασμα φωτός, εκεί υπάρχει χορηγία όλων των καλών και η σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος φυτευμένη στην καρδιά, από το όποιο προέρχονται όλοι οι καρποί της ζωής· από εδώ καρποφορείται για τον Χριστό πραότης, ειρήνη, ελεημοσύνη, συμπάθεια, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστη, εγκράτεια, από εδώ προέρχεται το ν’ αγαπά κανείς τους εχθρούς και να εύχεται γι’ αυτούς, να χαίρεται κατά τους πειρασμούς και νά καυχάται στις θλίψεις, να θεωρή ιδικά του τα ξένα πταίσματα και να κλαίη γι’ αυτά, το να προσφέρη τη ζωή του πρόθυμα σε θάνατο για τους αδελφούς του… Ας γνωρίσωμε από τα αναφερθέντα σημεία, αν είναι μέσα μας ο Χρίστος».
Εύρισκόμενοι μέσα στη λαίλαπα των εσχατολογικών γεγονότων, ζώντας τα καθημερινώς αυξανόμενα αποκαλυπτικά σημεία των καιρών μας, τίθεται ενώπιόν μας το συγκλονιστικό ερώτημα: Θα οικειοποιηθούμε πνεύμα δουλείας ή θα ενεργοποιήσωμε το Πνεύμα ελευθερίας που λάβαμε στο Βάπτισμα; Στην πρώτη περίπτωση η επιλογή μας σημαίνει φόβο, αμαρτία, θάνατο, αιωνία απώλεια. «Τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (Ρωµ. 6, 23). Αντιθέτως το Πνεύµα της ελευθερίας, ως Πνεύµα Κυρίου, µάς χορηγεί τα πάντα. «Πάντα χορηγεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον». «δέ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωή αἰώνιος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν» (Αύτοθι). Η οποιαδήποτε επιλογή ανήκει στην ιδική µας προσωπική θέλησι, στην προαίρεσί µας. Εµείς άρχουµε του εαυτού µας. Θείο δώρο είναι το αυτεξούσιο και κανείς δεν µπορεί να το καταλύση. Αυτό είναι το µεγαλείο του ανθρώπου, της κορωνίδος της δηµιουργίας του Θεού. Κανείς δεν δικαιούται να επιβάλη στον άνθρωπο τη θέλησί του ή να τον εξαναγκάση σε οποιαδήποτε επιλογή, αφού ούτε ο ίδιος ο Θεός επιτρέπει αυτό στον εαυτό Του. Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης το τονίζει µέ έµφασι· Η δυνατότης αυτή ανήκει στον Θεό µόνο ή καλύτερα ούτε στον ίδιο τον Θεό. Διότι λέγει, «ἀμεταμέλητα γὰρ τὰ χαρίσματα καὶ ἡ κλῆσις τοῦ Θεοῦ» (πρβλ. Ρωµ. 11, 29)».
Πως µπορεί να ακουσθή µέσα σ’ αυτή τη θύελλα της Νέας Εποχής Λόγος περί χαρισµατικής ελευθερίας και εν Αγίω Πνευµατι ζωής; Ουδείς πλέον λόγος περί ανθρωπίνου προσώπου, περί αυτεξουσίου, περί έλευθέρας θελήσεως. Όλα όσα κατεργάσθηκε η «πολυποίκιλος σοφία του Θεού» 3,10, αυτά που µε λίγα λόγια εκθέσαµε προηγουµένως, δεν έχουν εδώ θέσι. Είναι αναχρονιστικά και απορριπτέα. Κι όµως· κανείς αδελφός (µικρός ή και… Μεγάλος), κανείς άνθρωπος δεν µάς λύτρωσε και έσωσε (Πρβλ. Ψαλµ. 48, 8), άλλα µόνον ο Θεάνθρωπος. Αυτός µάς λύτρωσε από την εξουσία και το κράτος του κάθε Άδου, του κάθε θανάτου (Πρβλ. στιχ. 16). Μόνον ο Χριστός µάς εξαγόρασε µε το Αίµα Του. «Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας του νόμου, τω τιμίω σου Αίματι». Προσέφερε ο Χριστός όλο τον Εαυτό Του και εξαγόρασε τον όλο άνθρωπο και ιδιαιτέρως τη θέλησί του. Μας έκαµε ιδικούς Του. «οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς» (πρβλ. A’ op. 6,19-20). Tο αυτό και σε κανέναν άλλο δέν πρέπει να δουλεύωµε και σε κανένα δεν νά αφιερώσωµε τον εαυτό µας, το σώµα και την ψυχή, την αγάπη και τη µνήµη και τη διάνοια µας. «Μεγάλη τη φωνή» ο Ι. Καβάσιλας διακηρύσσει: «Ο άνθρωπος εξ αρχής πλάσθηκε για χάρι του Καινού ανθρώπου, του Χριστού. Για Εκεινον δηµιουργήθηκε και ο νούς και η επιθυµία. Λάβαµε νου, για να γνωρίζωµε τον Χριστό λαβαµε επιθυµία, για να τρέχωµε προς Αυτόν έχουµε µνήµη, για να Τον ένθυµούµεθα…»
Ιδού γιατί και τα νέα βιοµετρικά διαβατήρια και οι ηλεκτρονικές ταυτότητες και τα εµφυτευόµενα µικροτσίπς µε όλα τα προαναφερθέντα απαίσια και φοβερά επακόλουθά τους, αν και µάς εξυπηρετούν, δεν έχουν καµ ία θέσι στη ζωή µας. Επειδή άκριβώς ζητούν την ψυχή µας, το νου µας, τη σκέψι µας, την επιθυµία µας. Απαιτούν την ίδια την ψυχή µας, για την οποία «Χριστός απέθανε» (Pωμ. 14, 15). Ο αιώνιος λόγος του Θεού είναι ιδιαίτερα επίκαιρος· «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» (Ματθ. 6, 24).
Πράγµατι, «῟Ωδε ἡ ὑπομονὴ τῶν ἁγίων ἐστίν, οἱ τηροῦντες τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν πίστιν ᾿Ιησοῦ» (Άποκ. 14, 12). Από έδώ γίνεται κατανοητό γιατί η σφραγίδα του Χριστού – η άκτιστη Χάρι του Αγίου Πνεύµατος που παρέχεται µε ένα κτιστό µυστηριακό µέσο, το άγιον Χρίσµα – µένει ανενεργός ως προς τις σωτηριολογικές της συνέπειες, όταν αποδεχθή κανείς εκουσίως το χάραγµα του Αντίχριστου. Επειδή αρνείται την τήρησι της εντολής του Θεού, αρνείται και την αιώνια σχέσι κοινωνίας µαζί Του. Η αποδοχή ή µή του χαράγµατος συνδέεται µέ την άρνησι ή με την τήρηοτ της πίστεως. Γι’ αυτό ακριβώς και ο άνθρωπος φέρει την ευθύνη της επιλογής του.
Ο πανάγαθος Θεος κατά τα άνεξερεύνητα κρίµατά Του παρεχώρησε να ζούµε όλα αύτά τα εσχατολογικά γεγονότα στις ηµέρες µας, όπως αναφέρονται στο ιερό βιβλίο της Αποκαλύψεως. Ταπεινά πιστεύουµε και ελπίζουµε ότι θα µάς δώση τον φωτισµό του Παναγίου Πνεύµατός Του για να οµολογήσωµε την Αγία Πίστι µας. Τον παρακαλούµε δε να µάς ενισχύση για να τηρήσωµε την πρώτη και µεγάλη εντολή Του:
«Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου και εν όλη τη ψυχή σου και εν όλη τη διανοία σου» (Ματθ. 37. Πρβλ. Λουκ. 10, 27).»
Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα του βιβλίου από το Ιερό Κελλί Αγίου Νικολάου Μπουραζέρη Αγίου Όρους «Η ευθύνη της επιλογής μας».
Το αποκαλυπτικό αυτό βιβλίο εκδόθηκε το 2009 από τον Πανελλαδικό Σύλλογο «Ενωμένη Ρωμηοσύνη».
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
