Το θύμα που έγινε θύτης

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ Δ. ΒΑΒΙΤΣΑ

Σε προγενέστερο άρθρό μας είχαμε αναφερθεί στη ζωή και το μέλλον που μπορεί να έχει η ανθρωπότητα έπειτα από τη φρικαλεότητα του Άουσβιτς, όπου συντελέστηκε η μεγαλύτερη γενοκτονία στην Ιστορία. Οι πολίτες με εβραϊκή καταγωγή –αν και όχι μόνο– γνώρισαν τη φρίκη του ναζισμού και ήρθαν σε επαφή με τις επιπτώσεις της πιο βίαιης και νοσηρής έκφρασης που γνώρισε ποτέ ο ανθρώπινος πολιτισμός.

Είτε είναι εύκολο να δεχτούμε είτε όχι, ο ναζισμός είναι γνήσιο «τέκνο» του δυτικού ευρωπαϊκού πολιτισμού, τόσο στο υλικό πεδίο των καπιταλιστικών σχέσεων και αντιθέσεων που τον «γέννησαν» όσο και σ’ εκείνο του πνεύματος, καθώς εξελίχθηκε και εφαρμόστηκε ως ολοκληρωμένη θεωρία εντός ευρωπαϊκού εδάφους.

Ωστόσο, τα χρόνια που ακολούθησαν από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ μάς φέρνουν αντιμέτωπους με τη μεταστροφή του θύματος σε θύτη, και δεν αναφερόμαστε σε τίποτε άλλο παρά στα εγκλήματα που διαπράττει το Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων, ενάντια σε άμαχους, στην πλειοψηφία τους, πολίτες.

Από τη θέση μας, η καταδίκη του αντισημιτισμού, του ναζισμού και του Ολοκαυτώματος αποτελούν αδιαμφισβήτητη συνθήκη. Παρ’ όλα αυτά, η παραπάνω καταδίκη δεν θα έχει καμία απολύτως αξία, εάν σήμερα σιωπούμε σε όσα φρικτά συμβαίνουν στη Γάζα και βιώνουν οι Παλαιστίνιοι πολίτες, οι οποίοι διεκδικούν τα αυτονόητα: το δικό τους ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, την ελευθερία των εδαφών τους και, κυρίως, το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθεροι στην πατρίδα τους. Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι η Γάζα σήμερα μπορεί να θεωρηθεί το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης, καθώς 1.800.000 άνθρωποι ζουν έγκλειστοι εκεί.

Τα όσα παρατηρούμε να συμβαίνουν αποτελούν την επιβεβαίωση των πορισμάτων των ερευνών του Καρλ Γιουνγκ, μαθητή του Φρόυντ και θεμελιωτή και κύριου εκπρόσωπου της αναλυτικής σχολής στην ψυχολογία, ο οποίος είχε χαρακτηριστικά αναφέρει ότι κανένας υγιής άνθρωπος δεν βασανίζει άλλους ανθρώπους, αλλά γενικά είναι οι βασανισμένοι που εξελίσσονται σε βασανιστές.

Βέβαια, οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι η παραπάνω διαπίστωση δεν επιδιώκει σε καμία περίπτωση την ψυχολογικοποίηση των αντικειμενικών συνθηκών που επικρατούν στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, καθώς ο ρόλος του κράτους του Ισραήλ στην περιοχή είναι ξεκάθαρος, αφού αποτελεί τον κύριο εκπρόσωπο του ιμπεριαλισμού. Απεναντίας, η παραπάνω διαπίστωση μπορεί απλώς να δώσει μία –εν μέρει, έστω– ερμηνεία της ηθικής νομιμοποίησης που λαμβάνουν στη συνείδηση μεγάλου μέρους του λαού του Ισραήλ οι αποτρόπαιες πράξεις του Ισραηλινού κράτους.

Κλείνοντας, θα θέλαμε να επισημάνουμε την ανάγκη τερματισμού των εγκλημάτων του κράτους του Ισραήλ εναντίον των κατοίκων της πολύπαθης Παλαιστίνης. Είναι ένα έγκλημα διαρκές, το οποίο πραγματοποιείται με την ανοχή της διεθνούς κοινότητας και με τις «πλάτες» των ΗΠΑ, ο βρόμικος ρόλος των οποίων είναι γνωστός εδώ και πολλά χρόνια.

Γι’ αυτό, η απαίτηση είναι μία: ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!