Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΚΕΡΕΚΟΥ
Συζητώντας πριν λίγες μέρες με παρέα παλιόφιλων για τα προβλήματα υγείας που έχουμε λίγο-πολύ όλοι μας, θυμηθήκαμε τους «εμπειρικούς θεραπευτές» και τις «μαμές», που έπαιζαν το ρόλο του γιατρού και του μαιευτήρα στα χωριά μας, τα παλιά τα χρόνια.
Στο δικό μας χωριό για παράδειγμα, τον πρώτο λόγο «δια πάσαν νόσον και πάσαν ασθενείαν», τον είχε ο κυρ-Βασίλης ο κουρέας! Δεν γνωρίζω πώς και γιατί είχε τη φήμη ότι, εκτός από το ψαλίδι και το ξυράφι που τα χειριζόταν με ξεχωριστή πράγματι δεξιοτεχνία, είχε αποκτήσει και γνώσεις, αν όχι ιατρικής τουλάχιστον νοσηλευτή.
Σ΄ ένα μεγάλο ντουλάπι του κουρείου του είχε με τάξη αραδιασμένα ένα σωρό μπουκαλάκια με διάφορα «σκευάσματα» που μόνον αυτός γνώριζε τι είχε μέσα του το καθένα και σε ποια περίπτωση θα το συνιστούσε.
Αν κάποιος υπέφερε από κρυολόγημα για παράδειγμα, τον ξάπλωνε μπρούμυτα και του έβαζε βεντούζες με μικρά γυάλινα ποτηράκια μέσα από τα οποία πέρναγε με μια γρήγορη κίνηση τη φλόγα που είχε αναμμένη σε ένα μπαμπακάκι βουτηγμένο σε πράσινο οινόπνευμα, για να «πιάσει» και να «σταθεί» στην πλάτη τού κρυολογημένου.
Αν το σημάδι που άφηνε η βεντούζα στην πλάτη ήταν σκουρωπό, ένδειξη ότι το κρυολόγημα ήταν σοβαρό, πριν ξαναβάλει τη βεντούζα στη θέση της χάραζε με το ξυράφι του, με μικρές κοφτές ξυραφιές, το δέρμα για να τραβήξει η βεντούζα το «σκοτωμένο αίμα» και να αποφύγει ο άρρωστος τον κίνδυνο πνευμονίας!
Για όποιον είχε πονοκεφάλους ή ζαλάδες, η διάγνωση του κυρ Βασίλη ήταν ότι έχει υψηλή πίεση και προβλεπόμενη «αγωγή» ήταν η άμεση τοποθέτηση ζωντανών βδελλών (μεγάλα αηδιαστικά στην όψη σκουλήκια των ελών και των λιμνών, που ζουν ρουφώντας το αίμα των άλλων ζώων) που τις είχε ζωντανές σε μια μεγάλη διάφανη γυάλα με νερό και τις τοποθετούσε στο πίσω μέρος του αυχένα, κοντά στα αυτιά, όπου δάγκωναν το δέρμα και, κρεμασμένες εκεί σαν μεγάλα σκουλαρίκια, ρουφούσαν το αίμα για να αποφύγει ο ασθενής το εγκεφαλικό! Αυτά κάποτε…
Σε αντίθεση με τα τότε, τη σημερινή εποχή χαρακτηρίζει ασφαλώς η πολύ μεγάλη πρόοδος στα διαγνωστικά μέσα, στη χειρουργική και κυρίως στα παντός είδους και για κάθε ασθένεια φαρμακευτικά σκευάσματα, τα οποία κατακλύζουν τα ράφια των φαρμακείων και στη συνέχεια των σπιτιών μας, μετά και από την «φαρμακολαγνεία» που έχει καταλάβει σχεδόν όλους μας!…
Δεν υπάρχει σπίτι χωρίς ντουλαπάκι φαρμάκων, γεμάτο με χαπάκια όλων των ειδών, μεγεθών και χρωμάτων και γίναμε όλοι «χαπάκιαδες»! Με το παραμικρό ενόχλημα, «χλαπ» στο στόμα κάποια κάψουλα, δυό γουλιές νερό και πάει καλά μας, χωρίς δυστυχώς, τις περισσότερες φορές, να συμβουλευτούμε προηγουμένως το γιατρό μας.
Η νοοτροπία και η συμπεριφορά των αρρώστων είναι διχασμένη. Άλλοι φοβούνται και αποφεύγουν να πάνε στο γιατρό, μήπως και τους διαγνώσει κάτι σοβαρό οπότε ουσιαστικά εγκληματούν κατά του εαυτού τους, διότι χάνουν πολύτιμο χρόνο που μπορεί να αποδειχτεί μοιραίος κι αν τους μιλήσεις και για φάρμακα (χάπια) ούτε που να τ’ ακούσουν!…
Άλλοι αντίθετα, όπως προείπαμε, έχουν πάθει φαρμακολαγνεία και κατεβάζουν τα χάπια με τις χούφτες, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι θέτουν σε κίνδυνο όχι απλά την υγεία τους, αλλ’ ακόμη και τη ζωή τους.
Υπάρχουν φάρμακα τα οποία αν δεν λαμβάνονται με την σύσταση του θεράποντος ιατρού, ο οποίος γνωρίζει το ιστορικό του ασθενούς και θα τον υποβάλει αν χρειαστεί ακόμη και σε ειδικές μικροβιολογικές και αιματολογικές εξετάσεις πριν αποφανθεί αν μπορεί να τα πάρει ακινδύνως, η λήψη των οποίων ισοδυναμεί με απόπειρα αυτοκτονίας.
Κάποια πειράζουν τα νεφρά, άλλα το συκώτι, άλλα προδιαθέτουν τον οργανισμό για πολύ σοβαρότερες ακόμη και ανίατες ασθένειες.
Μια απλή ανάγνωση των Οδηγιών και ειδικά εκείνης που γράφει «Αντενδείξεις» (οδηγιών οι οποίες προβλέπονται υποχρεωτικά από τον Νόμο και περιέχονται σε κάθε κουτί φαρμακευτικού σκευάσματος) είναι αρκετή για να συνειδητοποιήσουμε ότι η λήψη φαρμάκων ανεξέλεγκτα είναι ό,τι χειρότερο μπορούμε να κάνουμε, έστω κι αν έχουμε διαπιστώσει ότι παροδικά μας ανακουφίζει από τις ενοχλήσεις που νοιώθουμε ή διότι μας είπε κάποιος γνωστός ή συγγενής ότι τα πήρε κι έγινε περδίκι…
Παράδειγμα η αθώα όπως νομίζουμε ασπιρίνη η οποία, όπως και όλα τα αντιφλεγμονώδη, δεν πρέπει να λαμβάνεται από όσους υποφέρουν από στομαχικό έλκος ή έχουν πρόβλημα με τον αιματοκρίτη και τα ερυθρά αιμοσφαίρια, διότι υπάρχει κίνδυνος να τους προκαλέσει γαστρορραγία, αν κατάλαβα καλά όσα μου είπε κάποτε ο παθολόγος μας, για να μην παριστάνω κι εγώ τον… κυρ Βασίλη!
Με τα διαγνωστικά μέσα που διαθέτει σήμερα η ιατρική επιστήμη, μια γενική εξέταση (το γνωστό μας «τσεκ-απ») κατά διαστήματα, είναι ό,τι καλύτερο! Ούτε αδιαφορία και πανικός μπροστά στις λευκές μπλούζες, ούτε και χαπάκια με το παραμικρό και μάλιστα χωρίς τη σύσταση ιατρού. Παν μέτρον άριστον!
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
