Έχει γραφτεί πως η Νέα Τάξη Πραγμάτων, δε θέλει άδειους Ναούς, αλλά θέλει Ναούς γεμάτους, από ανθρώπους που δεν ξέρουν σε τι πιστεύουν και αν πιστεύουν. Από ανθρώπους Χριστιανούς και μη. Από Ορθοδόξους και αιρετικούς. Έναν αχταρμά δηλαδή!
Αυτό θυμήθηκα κατά το προσκύνημα των Οσίων Μετεωριτών Πατέρων και συγκεκριμένα την Κυριακή του Παραλύτου. Είδαμε υπουργούς και βουλευτές να πρωτοκαθεδρεύουν σε κάτι που οι ίδιοι πολεμούν. Στην Εκκλησια!
Από τη μία έβλεπες ανθρώπους καθημερινούς, που με ευλάβεια έβαζαν τη μετάνοια τους στα Ι. Λείψανα και ζητούσαν έλεος από τους Αγίους Αθλητές του Χριστού, και από την άλλη έβλεπες, κάποιους άλλους, να καταφθάνουν το κλασσικό 20 λεπτο πριν τελειώσει η Θ. Λειτουργία, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν μία ιδεολογία που έχει πολεμήσει με απίστευτο μένος την Ορθοδοξία σε όλους τους τομείς… και αυτές οι δύο τόσο ξεχωριστές κατηγορίες ανθρώπων, συνυπήρχαν “αρμονικά” (;) μέσα στη Θεία Λατρεία!
Δεν είναι να αναρωτιέται κανείς τι και πώς; Δεν πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουν οι πολιτικοί πως η Εκκλησία δεν είναι τόπος ψηφοθηρίας και οι προσκυνητές δεν είναι περιφερόμενο κοπάδι ψηφοφόρων;
Θα πει κανείς: Μήπως φταίει και η Εκκλησία λίγο; Ε, ίσως να φταίει και εκείνη κάπου.
Κλείνοντας, για να προλάβω τυχόν όψιμους (παρ)ερμηνευτές του Ευαγγελίου, που θα σπεύσουν ειρωνικά να ρωτήσουν: “O Χριστός, όλους δεν τους δέχτηκε; Και αμαρτωλούς και εναρέτους;”
Να θυμίσω πως όλους τους δέχτηκε. Όμως η πόρνη, η μοιχαλίδα, ο ληστής, ΜΕΤΑΝΟΗΣΑΝ. Εκείνοι;
Την ώρα της Τελέσεως της Λιτανείας χθες, με ενημέρωσαν με μήνυμα πως την ίδια μέρα κάποιοι της κυβέρνησης διοργάνωναν πανυγηρική φιέστα – διημερίδα, για την ελεύθερη χρήση της ινδικής κάνναβης!
Κυριακή του Παραλύτου χθες και η λογική μου -όντως- ήταν πιο παράλυτη από ποτέ.
ΝΙΚΟΣ ΒΑΞΕΒΑΝΙΔΗΣ
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
Χριστός Ανέστη!
Αναφέρομαι στο κείμενο.
Κείμενο πρόχειρης σκέψης, μη οριοθετημένος και φυσικά επηρεασμένης από το θυμοειδές που τελικά φαίνεται να κυριαρχεί στο επιθυμητικό και λογιστικό της ψυχής. Βιαστική απόφανση. Συναισθηματισμός. Και το κυριότερο; Κρίση εσφαλμένη και αφορισμός προσώπων που προκύπτει από ένα μεγάλο πνευματικό γεγονός, αυτό της εορτής των οσίων Μετεωριτών Πατέρων.
Είναι γνωστό πως ο Χριστός όλους τους δέχεται. Ακόμη και τον αρθρογράφο του κειμένου. Ακόμη και τον κ. Κατρούγκαλο, τους Υπουργούς κ.ο.κ. Αυτό δεν σημαίνει ότι σώζονται όλοι. Βέβαια, από την άλλη, δεν υπάρχει κάποιο ιερό κατάλοιπο.
Γιατί πρέπει να νιώθει αμαρτωλός ο κ. Υπουργός; Είναι ο μόνος; Το κείμενο γιατί «πιάνει» μέρος της αλήθειας; Και όσοι εκκλησιάζονται πιο τακτικά, προσέρχονται ακόμη και από τον όρθρο, εξομολογούνται, αυτό τί σημαίνει; Ότι εξομαλύνουν την κατάσταση; Ισορροπούν την πνευματικότητα της χριστιανικής ζωής; Αποτελούν πρότυπο; Είναι οι εντός του νυμφώνος, κι εκείνη την ημέρα, μόνο ο κ. Κατρούγκαλος μένει εκτός νυμφώνος; Όλοι αυτοί που εκκλησιάζονται στα μοναστήρια και έχουν γεροντάδες, δηλαδή, είναι οι εντός του νυμφώνος; Και εν πάση περιπτώσει, έχουμε μία άθεη κυβέρνηση, γνωρίζοντας όμως ότι εχθρεύεται την εκκλησία, αν και η εκκλησία δεν μασάει και δεν κινδυνεύει. Δεν είναι πιο ύπουλο να υπάρχει υποκρισία σε όσους αυτοπροσδιορίζονται ως καλοί χριστιανοί και γνωστοποιούν τις άριστες τους σχέσεις εμ την εκκλησία, τις ιερές μονές; Εώς πότε, επιτέλους, θα αποτελούν το ιερό κατάλοιπο, στο νου όσων θέλουν να τους προστατεύουν αλλά να στοχοποιούν τους άλλους;
Δεν διαφωνώ. Έτσι, δυστυχώς, γίνεται. Οι επίσημοι προσέρχονται αργά, για να παραστούν, κι ενδεχομένως επειδή πρέπει και όχι επειδή το επιθυμούν. Είναι αλήθεια. Και πιάνουν τις πρώτες θέσεις. Και υπάρχει μία ιεραρχικά δομημένη τάξη. Κλήρος, επίσημοι, λαός. Κι ο λαός γιατί να μην είναι επίσημος; Ο κάθε ένας δηλαδή, γιατί να μην είναι ο προσωπικός του Θεού;
Αυτό, η παραπάνω δηλαδή παραδοχή, δεν σημαίνει ότι νομιμοποιεί τη σκέψη του συγγραφέα που μοιάζει επιπόλαια και έμπλεης μιας συναισθηματικής φόρτισης που απορρέει από την ιερότητα των τελουμένων κατά τις ημέρες Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή.
Και κάτι ακόμη. Η αναφορά στην πόρνη, στον ληστή, στη μοιχαλίδα (στους οποίους αναφέρεται το εν λόγω κείμενο), πώς συνδέονται με τον Υπουργό ή τους επισήμους;
Φυσικά και μετανόησαν. Σωστά γράφει ο συντάκτης του άρθρου. Γνωρίζει, όμως αν υφίσταται μετάνοια στα πρόσωπα στα οποία ευγενώς επιτίθεται; Η μετάνοια από πότε μετριέται και δημοσιοποιείται, ώστε να έχουμε την πολυτέλεια να μιλάμε για μετάνοια κάποιων και όχι κάποιον άλλων; Απ’ όσο γνωρίζω, η μετάνοια αποτελεί εσωτερική κατάσταση και δεν είμαστε ακόμη και σε θέση να κρίνουμε την μετάνοια του άλλου, κάτι που αν αφορούσε την ψυχολογία θα ενέπιπτε, σίγουρα, στην ψυχολογία του βάθους, καθώς είναι βαθύ είδος η μετάνοια.
Η παράλυτη λογική αφορά πρωτίστως το δικαίωμα μας (και από το που το λαμβάνουμε) ώστε να κρίνουμε τους άλλους.
Την επόμενη λοιπόν, Κυριακή της Σαμαρείτιδος, ο Χριστός θα ξανάρθει για να μας υπενθυμίσει πως εμείς οι άνθρωποι κρινόμαστε και δεν κρίνουμε. Εκτός κι αν έχουμε το χάρισμα της διείσδυσης στην υπαρξιακή εσωτερικότητα των άλλων.
Η δική μου λογική είναι πάντοτε παράλυτη όταν διαπιστώνω πως μέσα στην εκκλησία το δάχτυλο μας κατευθύνεται εκτός του εαυτού μας. Αλλά κι αυτή την παράλυση, την συνήθισα!
ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Κυριε ανωνυμε meteoritis 25 Αληθως Ανεστη!
Ξεκιναω να σας απαντω με το εξης.
Το κειμενο δεν είναι καθολου πρόχειρης σκέψης , αφου εκεινο που με εκανε να το συνταξω, ήταν η ενοχληση των περισσοτερων εκκλησιαζομενων, που αντεδρασαν αρνητικα στη θεα των πολιτικων. Εγω απλως εγραψα αυτό που θελουν να πουν πολλοι αλλα δεν το κανουν. Αρα θα πρεπει να ξανασκεφτειτε μηπως προχειρης σκεψης ηταν το δικο σας συμπερασμα για το κειμενο.
Σας απαντω για τον αφορισμο προσωπων που λετε.
Η λεξη αφορισμος σημαινει – εκτος οριων – το αντιθετο δηλαδη της λεξης ενορια που καθοριζει τα εκκλησιαστικα ορια.
Σας ερωτω κυριε ανωνυμε meteoritis 25 . Από ποτε χρειαζεται αφορισμο καποιος που εχει αυτοαφοριστει με πραξεις ενεργειες και επιλογες δικες του?
Οι υπουργοι είναι δημοσια προσωπα, δημοσια κινουνται, συνεπως και δημοσιως θα κρινονται.
Στην τριτη παραγραφο που συνταξατε, συγκρινατε έναν απλο ανθρωπο με έναν υπουργο. Ενας καθημερινος ανθρωπος οσο υποκριτης και να είναι στα πνευματικα του, εκθετει μονο τον εαυτο του στα ματια του Θεου και κανεναν αλλον. Ουτε σταυρους από τα δικαστηρια θελει να κατεβασει, ουτε θελει να μολυνει τα βιβλια των θρησκευτικων, ουτε θελει να σταματησει στα σχολεια την πρωινη προσευχη, ουτε να βγαλει από τη σημαια το σταυρο, ουτε λεει τον πατριωτη φασιστα, ουτε θεωρει φυσιολογικους τους γαμους των ομοφυλοφιλων. Τι ανωριμες συγκρισεις είναι αυτές που κανετε?
Οσον αφορα αυτό που λετε παρακατω για τους επισημους, θελω να σας πω, ότι εγω μεσα στην εκκλησια δεν γνωριζω κανεναν επισημο και κανενα τιμωμενο προσωπο, παρα μονο τον Χριστο, Την Παναγια και τους Αγιους Τους. Τι να πω? Ισως να τα εχω μαθει λαθος.
Ρωτατε πως συνδεονται οι αμαρτωλοι του Ευαγγελιου με τους υπουργους. Νομιζω ημουν ξεκαθαρος για ποιο λογο το εγραψα αυτό, αρα σας παραπεμπω και παλι να ξαναδιαβασετε το συγκεκριμενο σημειο.
Λετε ότι ισως υπαρχει μετανοια σε υπουργους κλπ , αλλα εγω ισως να μη το ξερω και προτρεχω.
Πως μπορω να μετανοω για κατι, αλλα να συνεχιζω να το υποστηριζω και να συμμετεχω σε αυτό? Θα αναγνωριζα μετανοια επειτα από παραιτηση καθηκοντων για λογους συνειδησεως. Προς το παρων δεν εχουμε δει κατι τετοιο.
Οσον αφορα τελος την κριση και την κατακριση για την οποια μιλατε επι της ουσιας, θα ηθελα να σας πω ότι καλο θα ηταν να κανετε ένα διαχωρισμο μεσα σας των λεξεων – κατακρινω και διακρινω.
Αναλογιστειτε τις ενεργειες ολων των πολιτικων που περασαν τα τελευταια χρονια και επειτα πειτε μου αν είναι κατακριση το να εχει καποιος αγανακτησει, ή αν απλα εχει διακρινει μια κατασταση την οποια σχολιαζει με πονο και σιγουρα – κακως – και με δοση θυμου.
Κλεινοντας να σας πω πως δεν αναφερθηκα σε ονοματα όπως κανατε εσεις, επειδη το σχολιο μου δεν στοχοποιουσε τους πολιτικους που ηταν εδώ την Κυριακη, αλλα στα προσωπα εκεινων, αντικατοπριζοταν ολο το πολιτικο σκηνικο.
Θα χαρω να σας συνατησω να μου πειτε τις διαφωνιες σας από κοντα. Οι περισσοτεροι ξερετε που θα με βρειτε.
Καλη συνεχεια.