Ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή των Χασίων Ορέων με την ΟΛΚ

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΨΑΡΡΗ

Την Κυριακή 17 Απριλίου 2016 μέλη και φίλοι της Ορειβατικής Λέσχης Καλαμπάκας πραγματοποίησαν -την εξ αναβολής- ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή των Χασίων Κράτσοβο (ή Μύτικας) που έχει υψόμετρο 1564 μέτρα.

Το Κράτσοβο ή Μύτικας βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Κορυδαλλός, Πεύκη, Τρυγώνα, Κακοπλεύρι της Καλαμπάκας και Καλλιθέα των Γρεβενών.

Μια 17μελής ομάδα ξεκινήσαμε με Ι.Χ. αυτοκίνητα για το χωριό Πεύκη (840 μ. υψόμετρο) και τελικό προορισμό το χώρο των κατασκηνώσεων (περίπου 950 μ. υψόμετρο).

Η κατασκήνωση βρίσκεται σε ένα όμορφο και μεγάλο ισάδι με πολλά πέτρινα σπιτάκια και χώρους άθλησης. Κάποτε τα καλοκαίρια δέχονταν παιδιά, τώρα δεν γνωρίζω αν δουλεύει αυτή η (κρατική) παιδική κατασκήνωση. Η πρώτη κακή εικόνα που αντικρίσαμε ήταν ότι η μεταλλική πινακίδα στο φράχτη δίπλα από την είσοδο της κατασκήνωσης καθώς κι ένας πράσινος κάδος απορριμμάτων αλλά και το βγαλμένο καπάκι του είχαν γίνει… κόσκινα από τις τρύπες. Κάποιοι «κακοί» κυνηγοί φαίνεται πως τα είχαν βάλει σημάδι! Άφησαν στο έδαφος, ως πειστήρια του «εγκλήματος», τα έγχρωμα πλαστικά άδεια φυσίγγια. Συγχαρητήρια!

Ακολουθήσαμε το δασόδρομο αριστερά από την κατασκήνωση με ηθικό ακμαιότατο! Ο καιρός ήταν ηλιόλουστος και αρκετά καλή η ορατότητα. Μετά από δύο, περίπου, χιλιόμετρα φθάσαμε σε ένα ξέφωτο όπου υπάρχει η βρύση – ποτίστρα των ζώων με κρύο και αρκετό νερό και μια δεξαμενή. Στο σημείο αυτό ο δρόμος διακλαδίζεται. Εμείς ακολουθήσαμε τον δεξιό και ανηφορικό δρόμο βαδίζοντας πότε στο δασόδρομο και πότε σε υποτυπώδη μονοπάτια ανάμεσα σε λυγερόκορμα και πανύψηλα πεύκα της ποικιλίας «μαύρη πεύκη». Ο Κώστας είχε μαζί του κορδέλες τις οποίες κατά διαστήματα κρεμούσε σε κλαδιά για σήμανση της διαδρομής.

Σχεδόν όλες οι πέτρες ήταν αναποδογυρισμένες προφανώς από αρκούδες που έψαχναν να βρουν κάτι να φάνε, συνήθως μυρμήγκια. Σε κάποιοι σημείο είδαμε σκαψίματα από αγριογούρουνα και μια γούρνα – λούτσα στην οποία θα έκαναν μπάνιο ή σπα!

Υλοτόμοι είχαν παράλληλα με το δρόμο κορμούς που έκοψαν από τα πεύκα. Αρκετά αγριολούλουδα διαφόρων χρωμάτων είχαν ανθίσει με πιο εντυπωσιακές τις μωβ και κίτρινες ορχιδέες, είδος σαλεπιού. Το φρέσκο πράσινο χορτάρι στη γη και το στεγνό παλιό έκαναν ένα αρκετά παχύ και μαλακό τάπητα. Κοπάδια ζώων, δυστυχώς, δεν είδαμε. Κάποια πουλάκια ακούσαμε και τον κούκο που δεν έκλεισε στόμα.

Μετά από δυο ώρες πορεία πλησιάσαμε την κορυφή. Κάποια πεύκα δεν είχαν κορυφές. Ίσως από κεραυνούς ή από τον δυνατό αέρα. Ένα λυόμενο σπιτάκι του Δασαρχείου Καλαμπάκας «ξεψυχάει». Ένας τσίγκος από τη στέγη έφυγε με αποτέλεσμα να μπαίνουν μέσα νερά, χρειάζεται οπωσδήποτε αντικατάσταση. Στην κορυφή κείτονται κάτω μισοσάπια τα ξύλα από το πυροφυλάκιο και τα τζάμια από το παρατηρητήριο. Περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαίς. Κάποτε λειτουργούσε πυροφυλάκιο εκεί…

Η πραγματικά πανοραμική θέα από την κορυφή μας αντάμειψε. Μπορεί η κορυφή να μην είναι αρκετά υψηλή, έχει όμως οπτική εμβέλεια με όλη σχεδόν την γύρω αλλά και μακρινή περιοχή. Και τι δε βλέπεις από εκεί. Χωριά των Χασίων, Βλαχοχώρια, ράχες, βουνά, ποτάμια. Δεν χορταίνει το μάτι να βλέπει. Κάτω μας είδαμε το φαράγγι του «Κρύου Ρέματος» που κι αυτό αφέθηκε στην τύχη του παρόλο που ξοδεύτηκαν αρκετά χρήματα για την κατασκευή του μονοπατιού.

Στην κορυφή κάτσαμε αρκετά. Ξεκουραστήκαμε, φάγαμε ό,τι είχαμε, απολαύσαμε τη φύση, βγάλαμε φωτογραφίες, κάποιοι κάνανε ηλιοθεραπεία, άλλοι φόρεσαν μαντήλα (μπούργκα) να μην καούν. Μερικοί ήθελαν να μείνουν μέχρι το βράδυ εκεί!

Στην επιστροφή δροσιστήκαμε στην βρύση – ποτίστρα. Κάποιοι μάζεψαν και ραδίκια. Μερικοί οικολόγοι μάζεψαν τα λίγα σκουπίδια που βρήκαν στο δρόμο. Οι περισσότεροι πήγαμε σε καφενείο της Πεύκης να πιούμε μα μπύρα δροσιστική.

Ήταν μια ευχάριστη ανάβαση – πορεία. Πόσες θερμίδες κάψαμε και πόσα χιλιόμετρα κάναμε δεν γνωρίζω γιατί έλειπε ο Γιώργος ο στατιστικολόγος.

Πάντα ψηλά.