Η περιφορά των εικόνων στον Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Καλαμπάκας

Όπως κάθε χρόνο έτσι κι εφέτος έγινε το πρωί της Κυριακής της Ορθοδοξίας η περιφορά των εικόνων γύρω από τον Ιστορικό Βυζαντινό Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίας της Καλαμπακιώτισσας) σε ανάμνηση της αναστήλωσης των εικόνων.
Μετά τον Όρθρο και πριν τη Θεία Λειτουργία όσοι πιστοί ευρίσκονταν εκείνη την ώρα στην εκκλησία πήραν στα χέρια εικόνες, άλλοι τις είχαν φέρει από το σπίτι και άλλοι πήραν από το ναό, βγήκαν έξω και έγινε η περιφορά. Προπορεύονταν οι ψάλτες με τον παπα-Λευτέρη και ακολουθούσαν οι πιστοί. Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα γύρω από το ναό, έγιναν στάσεις και εκπέμφθησαν ευχές, δεήσεις. Στο τέλος μπήκαν στο ναό και όλοι οι πιστοί με τη σειρά ασπάστηκαν τις άγιες εικόνες.
Τονίζω, και είναι συγκινητικό αυτό, ότι ο ιστορικός αυτός ναός υπήρχε την περίοδο της εικονομαχίας, αν όχι ολόκληρος όπως είναι τώρα, τμήματά του, όμως, προϋπήρχαν.
Εικονομαχία εκκλησιαστικά είναι ο αγώνας κατά της τιμής των αγίων εικόνων και των ιερών λειψάνων και η μη αναγνώριση των θαυματουργών ιδιοτήτων τους στο Βυζάντιο (727-843), που κατέληξε στην επικράτηση της εικονολατρίας και στην αναστήλωση των αγίων εικόνων από την αυτοκράτειρα Θεοδώρα (με την παραδοχή ότι δεν αποδίδεται τιμή στην εικόνα, αλλά στο εικονιζόμενο ιερό πρόσωπο και ότι η εικόνα αποτελεί μέσο και όχι αντικείμενο τιμής).
Η θρησκευτική αυτή διαμάχη γύρω από το θέμα της λατρείας ή όχι των εικόνων, εξελίχτηκε σε θρησκευτική κρίση και αναστάτωσε για περισσότερο από έναν αιώνα κράτος και εκκλησία στο Βυζάντιο με αποτέλεσμα να γίνουν, δυστυχώς, καταστροφές και ιερών κειμηλίων.
Η θρησκευτική αυτή διαμάχη του 8ου – 9ου αιώνα δεν ήταν κάτι που ξέσπασε εκείνη τη στιγμή. Ήταν ένα φαινόμενο που εξελίχτηκε στην πορεία της εξάπλωσης του χριστιανισμού. Η αναπαράσταση των θεϊκών προσώπων και η υπερβολική λατρεία των εικόνων ενόχλησε πολλούς χριστιανούς. Στην αρχή του 4ου αιώνα η σύνοδος που έγινε στην Ελβίρα της Ισπανίας, καταδίκασε τη λατρεία των εικόνων και αποφάσισε να μην υπάρχουν εικόνες στις εκκλησίες.
Η εικονομαχία έχει δύο περιόδους. Η Α’ (726 – 787) άρχισε όταν ο Λέων ο Γ’ δημοσίευσε διάταγμα με το οποίο ζητούσε να αφεθούν όλες οι εικόνες από τις εκκλησίες. Λαός, κλήρος και μοναχοί διαμαρτυρήθηκαν και ακολούθησαν βίαιες ταραχές. Το 787 η Ειρήνη η Αθηναία συγκάλεσε την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια στην οποία πήραν μέρος 350 επίσκοποι. Αυτή κήρυξε άκυρη προηγούμενη σύνοδο και υπέδειξε την προσκύνηση και όχι τη λατρεία των εικόνων, σαν μόνιμη έκφραση της χριστιανικής ευσέβειας και πίστης. Έτσι ηρέμησαν προσωρινά τα πάθη.
Β’ περίοδος (813-843). Ο Λέων Ε’ ο Αρμένιος συγκάλεσε τοπική σύνοδο η οποία κατήργησε την απόφαση της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου και πήρε μέτρα κατά της εικονολατρίας. Τέλος στην εικονομαχία έδωσε η Θεοδώρα η οποία συγκάλεσε το 843 σύνοδο η οποία αποφάσισε την αναστήλωση των εικόνων του τέμπλου και κατάργησε προηγούμενα διατάγματα. Το γεγονός αυτό γιορτάστηκε με μεγάλη τελετή, που πραγματοποιήθηκε την πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Έτσι η καθιέρωση της Κυριακής της Ορθοδοξίας στο Εορτολόγιο των ορθόδοξων Χριστιανών ως ανάμνηση του θριάμβου της, ήταν γεγονός.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ
{gallery}KALAMBAKA/EKKLHSIASTIKA/KOIMHSH_THEOTOKOY_PERIF_EIKONON_1-3-2015:::0:0{/gallery}

{loadposition mypos1}