Στην Πηγή «Γκούρα» Αμαράντου

Του ΓΙΑΝΝΗ ΨΑΡΡΗ

Δυο χρόνια τώρα ακούμε για την πηγή «Γκούρα» Αμαράντου, αλλά ποτέ δεν την είδαμε. Αυτό το είχα γράψει και στην εφημερίδα «Τα Μετέωρα» συμπληρώνοντας πως πρέπει να σκουμπωθώ εγώ με τα γεράματά μου και να πάω να τη βρω και να τη φωτογραφίσω.
Σαφή πληροφορία για το που ακριβώς βρίσκεται αυτή η πηγή, μου έδωσε ο φίλος και παλιός συνορειβάτης Νίκος Στούμπης, που κατάγεται από τον Αμάραντο. Νόμιζα πως είναι σε περιοχή πάνω από τον Αμάραντο, όπως πάμε για Ασπροπόταμο. Η πηγή όμως είναι αλλού και δε φαίνεται από το χωριό, γιατί την κρύβει η ράχη που κατεβαίνει από την κορυφή της Ν. Πίνδου Πιτσιλού (ς). Φαίνεται όμως καλά η περιοχή από το δρόμο μετά τη Φάρμα (Μηλότοπος), όπως ανηφορίζουμε για Καστανιά (ειδικά από «Τσιπουρία» μέχρι τη βρύση Τούρκου). Για να είμαι ειλικρινής, ενώ έχω περπατήσει σε όλες τις κορυφές πάνω από την πηγή, αυτήν δεν την ήξερα γιατί δεν έτυχε να περάσω από εκεί.

Ψάχνοντας στους ορειβατικούς χάρτες είδα πως η πιο κοντινή διαδρομή για να πάει κανείς στην πηγή είναι από τον Κλεινό και όχι από τον Αμάραντο. Αφού έληξε η καραντίνα του κορωνοϊού, ξεκίνησα το Σάββατο για Κλεινό με συνοδοιπόρο τον Μπάμπη τον Φλωρινιώτη (στο τέλος θα γίνουμε κλεινοβίτες!) και από εκεί για τα «Ανοιξιάτικα». Ο χωματόδρομος μέχρι εκεί είναι σε καλή κατάσταση και για να τα μικρά και χαμηλά αυτοκίνητα όπως του Μπάμπη. Ο καρνάβαλος, το Terios, είναι για… επικίνδυνες αποστολές.

Στα «Ανοιξιάτικα», κάτω από το καταφύγιο της Ο.Λ.Κ. (ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτό), αφήσαμε το αυτοκίνητο και με τα πόδια ακολουθήσαμε δεξιά το χωματόδρομο που καταλήγει στον ασφάλτινο δρόμο (Κιάτρα Μπράστα) προς Ασπροπόταμο. Μετά από πορεία δύο περίπου χιλιομέτρων σε μια καταπράσινη, όμορφη και ομαλή περιοχή, στην οποία τον πρώτο λόγο είχαν τα έλατα, φτάσαμε σε ένα ξέφωτο στο οποίο υπήρχαν πέτρινοι όγκοι που δημιουργήθηκαν από ένωση μικρότερων πετρών και χαλικιών. Δεν ξέρω πως ονομάζεται αυτή η περιοχή, αλλά στην Κρανιά τέτοιους παρόμοιους πέτρινους σχηματισμούς, που έχουν και καφέ πέτρες, τους ονομάζουν «Κοτρώνια».

Από την πλαγιά κατεβαίνει νερό το οποίο αφού περάσει το δρόμο και διασχίσει το ισάδι, καταλήγει στο ρέμα. Ο Μπάμπης μη μπορώντας να αντισταθεί στο γάργαρο και κρύο νερό, ξάπλωσε και έβαλε το σούρλο για να το απολαύσει…
Ανεβήκαμε λίγο πιο πάνω για να βρούμε την πηγή, να δούμε από πού αναβλύζει αυτό το νερό. Απογοητευτήκαμε λίγο γιατί το νερό βγαίνει από πολλά σημεία. Δεν είναι όπως π.χ. η «Γκούρα» της Διάβας ή η «Μούμα» της Κρανιάς που το νερό βγαίνει όλο μαζί από το βουνό σε πραγματικό υψόμετρο 1600 μέτρων!

Για μια στιγμή αναρωτηθήκαμε αν είναι αυτή η πηγή «Γκούρα» ή κάποια άλλη, αν και όλα τας διαθέσιμα στοιχεία συνηγορούσαν υπέρ αυτής.
Να αναφέρω πως είχαμε και απώλειες. Του Μπάμπη το κινητό έμεινε από μπαταρία και χάρτες, Gps, υψόμετρα… γιόκ. Η φωτογραφική μου μηχανή άναψε κόκκινο λαμπάκι… Εμείς όμως… σώοι και αβλαβείς.
Είπαμε, όλα τα χωριά έχουν ομορφιές, αλλά η Κρανιά έχει τις καλύτερες!
Πάντα Ψηλά!