Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΙΣΣΑ
Ξεχωριστή ήταν η σημερινή Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018, για το Δημοτικό και το Νηπιαγωγείο της Διάβας Καλαμπάκας.
Οι εν λόγω σχολικές μονάδες επισκέφτηκαν το (κοντινό) αποστακτήριο του Συνεταιρισμού στο χωριό, προκειμένου να γνωρίσουν τα σχετικά με την παραγωγή παραδοσιακού τσίπουρου.
Κάνοντας ένα όμορφο και υγιεινό περίπατο στη φύση, διασχίζοντας δρόμους του χωριού, με συντροφιά τιτιβίσματα πουλιών, φωνούλες αιγοπροβάτων, παιχνιδίσματα με τις αχτίνες του ήλιου κι όλα αυτά βαδίζοντας πλάι πλάι στο παχύ πορτοκαλοκίτρινο χαλί του φθινοπώρου, η εμπειρία άρχισε να ξετυλίγεται…!
Από μακριά, εντοπίσαμε μια ψηλή στήλη καπνού. Κι όταν φτάσαμε εκεί, “έβραζε” ο τόπος!
Ο όρος αποστακτήριο περιλαμβάνει ένα χάλκινο καζάνι – υποχρεωτικά γανωμένο για την αποφυγή δηλητηριάσεων (χωρητικότητας περίπου 120 λίτρων), το καπάκι του, ένα σωλήνα διοχέτευσης του εξατμισμένου υγρού που λέγεται λουλάς, ένα δεύτερο καζάνι (εκτόνωσης) τοποθετημένο μέσα σε δεξαμενή νερού που ανακυκλώνεται κι ένα σπειροειδή (σερπαντίνα) σωλήνα μέσα στην ίδια τη δεξαμενή, ο οποίος λειτουργεί ως ψύκτης.
Το τσίπουρο αποτελούσε για αιώνες το δεύτερο προϊόν της αμπελοκαλλιέργειας και της οικιακής παραγωγής κρασιού, που ήταν διαδεδομένη σε όλη την επικράτεια. Στην πορεία του μέσα στο χρόνο, συντροφεύει τον άνθρωπο της υπαίθρου στις καθημερινές του στιγμές.
Στους δασκάλους και τους μαθητές παρουσιάστηκε συνοπτικά η διαδικασία:
α) από το πάτημα των στέμφυλων (δηλαδή της μάζας που απομένει μετά από την συμπίεση του σταφυλοπολτού, κι ενώ πρέπει να αφαιρούνται υποχρεωτικά τα κοτσάνια των σταφυλιών για να μην μπει μέσα στο ποτό το ξυλόπνευμα), και
β) την τοποθέτησή στους άμβυκες.
Στη συνέχεια, εξηγήθηκε πως θερμαίνονται τα καζάνια, δημιουργώντας ατμό από τα στέμφυλα που βράζουν και πως αυτός υγροποιείται καθώς ψύχεται.
Ήταν μια εποικοδομητική επίσκεψη, καθώς τα παιδιά της επαρχίας πρέπει να γνωρίζουν τα τοπικά προϊόντα αλλά και τον τρόπο παρασκευής τους.
Άλλωστε, πολλά από αυτά συμμετέχουν στην όλη διαδικασία οινοποίησης και απόσταξης, αφού οι γονείς τους είναι ιδιοκτήτες αμπελώνων.
Υ.Γ. 1: Ευχαριστούμε τους κυρίους Κωνσταντίνο Δούλη και Δημήτριο Σγάρα για τα ευγενικά τους κεράσματα!
Υ.Γ. 2: Οι μερακλήδες προσθέτουν κατά τη ζύμωση φρούτα (αυτό συνηθίζεται σε μερικές περιοχές της Θεσσαλίας, στην Κοζάνη αλλά και στην Κρήτη), όπως κυδώνια, για να δώσουν ιδιαίτερο άρωμα στο παρασκεύασμά τους. Άλλοι πάλι προσθέτουν σύκα, κάνοντας ιδιαίτερα γλυκό το τελικό προϊόν!
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
