Σύμφωνα με τον Μέγα Βασίλειο τίποτα δεν υπάρχει χωρίς αιτία, τίποτε δεν είναι τυχαίο, όλα έχουν κάποια σοφία μυστική και ανέκφραστη.
Τα φυτά αποτελούν σημαντικό στοιχείο στη λατρεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κατά τη Θεία Ευχαριστία χρησιμοποιείται ο άρτος και ο οίνος, προϊόντα του σίτου και της αμπέλου. Κατά την ακολουθία της αρτοκλασίας ευλογείται ο σίτος, ο οίνος και το έλαιον.
Πάντοτε υπήρχε η παράδοση στην Εκκλησία κατά τη διάρκεια της προσφοράς του άρτου και του οίνου για την Ευχαριστία να προσφέρονται και να ευλογούνται και άλλα προϊόντα και καρποί της γης.
Σχετικά με την προσφορά και την ευλόγηση των γεννημάτων της αμπέλου διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για αρχαία παράδοση της Εκκλησίας, με την οποία μάλιστα σχετίζονται δύο τελετές του ευχολογίου της Εκκλησίας της Πόλεως και της αυτοκρατορικής εθιμοτυπίας. Επομένως η Εκκλησία κατά παλαιά συνήθεια ευλογούσε πάντοτε τον τρύγο και τα σταφύλια, καθιερώνοντας μάλιστα και κανόνα που επέβαλε πρώτα την ευλογία του σίτου και των σταφυλιών πριν από την βρώση τους στην αρχή της συγκομιδής.
Συνέχεια αυτής της παράδοσης είναι και η ευλογία των σταφυλιών κατά την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού. Τον δέκατο αιώνα συναντάμε στην χειρόγραφη παράδοση ευχή με την οποία η Εκκλησία ευχαριστεί τον Θεό, που ευδόκησε ώστε οι καρποί να ωριμάσουν, να γίνει η συγκομιδή τους και να ευφραίνονται οι άνθρωποι από την γεύση τους και να προσφέρεται ο οίνος, που παράγεται από αυτούς, ως δώρο για την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας. Αργότερα συναντάται και άλλη ευχή η οποία αναφέρεται στην ευλογία μόνο των σταφυλιών με σαφή αναφορά στην πνευματική ελευθερία που εγγυάται ο Χριστός δια της ευχαριστιακής ζωής.
Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι σε ορισμένα λειτουργικά τυπικά σημειώνεται πως η ευλογία των γεννημάτων της αμπέλου γινόταν κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου μετά τη Θεία Λειτουργία, όπως συνέβαινε στην Πόλη, όπου ο πατριάρχης ευλογούσε την ίδια ημέρα τα σταφύλια παρουσία του αυτοκράτορα στην Παναγία των Βλαχερνών. Ενώ σε άλλα κείμενα σημειώνεται ότι η προσφορά γινόταν κατά την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Επομένως διαπιστώνει κανείς πως ο χρόνος ευλογία των καρπών της αμπέλου εξαρτιόταν και από τις συνθήκες της φύσης που επικρατούσαν σε κάθε περιοχή και την περίοδο ωρίμανσης τους.
To σταφύλι είναι εκείνος ο καρπός που μας δίνει τον οίνο, τον οποίο και θα προσφέρουμε ώστε μαζί με τον άρτο να γίνουν Σώμα και Αίμα Χριστού, ώστε ο άνθρωπος μεταλαμβάνοντας Αυτών να γίνει σύσσωμος και σύναιμος με τον Χριστό.
Εάν θελήσουμε να δούμε την θεολογική σύνδεση μεταξύ της εορτής και της ευλογίας των γεννημάτων της αμπέλου, αναπόφευκτα η σκέψη μας θα ανατρέψει στην παραβολή της αμπέλου, όπου ο Χριστός παρουσιάζεται ως η Άμπελος η αληθινή και με την ευλογία των σταφυλιών τονίζεται η ανάγκη του ανθρώπου για πνευματική καρποφορία και μία μεταμορφωτική πορεία προς την αγιότητα, την κατά χάριν θέωση, την κοινωνία με τον Θεό. Άλλωστε ο Χριστός είναι η άμπελος η οποία έχει τις ρίζες της στον ουρανό, επί της γης τα κλήματα, και της οποίας το σώμα κλαδεύθηκε, αλλά όχι η ρίζα, και την τρίτη ημέρα από την κλάδευση έδωσε τον καρπό της αναστάσεως.
Η άμπελος (εδώ ως εκκλησίασμα) αναφέρεται και την στιγμή που ο επίσκοπος ευλογεί (σφραγίζει) το λαό κατά την αρχιερατική Θεία Λειτουργία ιστάμενος στο ανώτερο σημείο του σολέα, προ της Ωραίας Πύλης, όπου κρατώντας δια μεν της δεξιάς το τρικήριο, δια δε της αριστεράς το δικήριο υψώνει ευλαβώς αυτά, μετά το προτελευταίο Τρισάγιο ύμνο (Άγιος, άγιος, άγιος ο Θεός…), λέγοντας την ακόλουθη ευχή – παράκληση:
“Κύριε, Κύριε επίβλεψον εξ ουρανού και ίδε
και επισκεψαι την άμπελον ταύτην (=το εκκλησίασμα)
και κατάρτισαι αυτήν, ην εφύτευσεν η δεξιά Σου.
Σημαντική στιγμή του χρόνου για τη δουλειά των αμπελουργών και των οινοποιών είναι αναμφισβήτητα η ωρίμαση και ο τρύγος του σταφυλιού. Ο τρύγος είναι η τελευταία φάση της δραστηριότητας της αμπελοκομίας και αφορά το μάζεμα των σταφυλιών. Ο καθορισμός του χρόνου του τρυγητού έχει μεγάλη σημασία για την ποιότητα των σταφυλιών. Σε γενικές γραμμές γίνεται καθ΄όλη τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.
Ο τρύγος, η σημαντικότερη ίσως στιγμή στην ιστορία ενός κρασιού, ξεκινά. Σύμφωνα με μεγάλους οινοπαραγωγούς, «Το κρασί γίνεται στο αμπέλι!» και η στιγμή του τρύγου είναι η σημαντικότερη απόφαση που πρέπει να πάρει ο παραγωγός και θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την έκβαση των κόπων της χρονιάς.
Μέσα από μια μαγική διαδικασία, με τον παραδοσιακό τρόπο, έχει ξεκινήσει ο τρύγος και στους αμπελώνες της οικογένειας Τσίνα.
Στα ριζά των Μετεώρων και στις όχθες του Πηνειού ποταμού η οικογένεια Τσίνα παράγει ένα από τα κορυφαία κρασιά και τσίπουρα του κόσμου, που έχουν βραβευτεί σε διεθνείς και εγχώριους διαγωνισμούς. Οι ετικέτες των προϊόντων Τσίνας έχουν γίνει σήμα κατατεθέν και κατακτούν ολοένα και μεγαλύτερα μερίδια στην αγορά.
Εντύπωση κάνει ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η συλλογή, η διαλογή και η απόσταξη των προϊόντων. Από τη στιγμή που ξεκινά ο τρύγος μέχρι τη στιγμή που το προϊόν θα φύγει για τον πελάτη τίποτε δεν αφήνεται στην τύχη του. Τα σταφύλια θα τρυγηθούν ακριβώς στον χρόνο που πρέπει, θα περάσουν από τη διαλογή, για να φύγουν τα «περιττά» στοιχεία και για να μείνει η «ψυχή» του σταφυλιού, και στη συνέχεια θα μπουν στις μεγάλες υδρόψυκτες δεξαμενές, όπου χωρίς μηχανική παρέμβαση και πίεση το κρασί περνώντας από διάφορα στάδια θα πάρει τον δρόμο της εμφιάλωσης.
Χαρακτηριστικό είναι το αποστακτήριο, στο οποίο το τσίπουρο περνά από πολλά φίλτρα και στη συνέχεια καταλήγει σε σφραγισμένες δεξαμενές, όπου ελέγχεται από τις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους και από εκεί παίρνει την άδεια και φεύγει για την εμφιάλωση.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
