Κούλης Στολίγκας (1909-1984): Ο αγαπητός ηθοποιός με το πηγαίο χιούμορ και το ιδιαίτερο στυλ

Στις 24 Φεβρουαρίου 1984 πέθανε σε ηλικία 75 ετών από έμφραγμα και εγκεφαλικό ο Κούλης Στολίγκας.

Υπήρξε ηθοποιός του θεάτρου, της οπερέτας και του κινηματογράφου, που διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους.

Ο Ιωάννης Σίσκος, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε το 1909 στη Δράμα. Μαθητής του Γυμνασίου ακόμα εγκατέλειψε το σπίτι του και ακολούθησε ένα περιοδεύοντα θίασο ως τενόρος. Επέστρεψε αργότερα, όταν επρόκειτο να πάει στρατιώτης. Μετά τη θητεία του, με τη συγκατάθεση του πατέρα του αυτή τη φορά, κατέβηκε στην Αθήνα και μπήκε στον κόσμο του θεάτρου.

Πρωτοεμφανίστηκε το 1933 στην οπερέτα του Φραντς Λέχαρ «Η Εύθυμη Χήρα», που ανέβασε στην Αθήνα ο θίασος Μίλερ. Ως το 1942 έπαιζε σε θιάσους όπερας, κυρίως του Παρασκευά Οικονόμου (Η χώρα των κουδουνιών, Σιγανό ποτάμι, Τζούλια). Το 1942 συγκρότησε επιθεωρησιακό θίασο με τον Νίκο Σταυρίδη. Έκτοτε συνεργάστηκε σε πολλούς θιάσους με τις αδελφές Καλουτά, το Βασίλη Λογοθετίδη, τον Κώστα Χατζηχρήστο, τον Τάκη Μηλιάδη κ.ά.

Ο Στολίγκας άφησε εποχή στην επιθεώρηση με τα νούμερα Γιουπιγιάγια στην Κατοχή, Δατ’ς Αμόρε μεταπολεμικά και Ο Σταμούλης ο λοχίας τη δεκαετία του ’70.
Από τις ελάχιστες εμφανίσεις του στην πρόζα ήταν το 1956 στο σεξπηρικό «Όνειρο θερινής νυκτός» με το θίασο του Νίκου Χατζίσκου και το 1958 στη «Δικηγορίνα» με τον θίασο του Δημήτρη Μυράτ. Έπαιξε σε πλήθος ταινιών του ελληνικού κινηματογράφου (Μουσίτσα και Χαρούμενοι Αλήτες με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, Ο Εμίρης και ο κακομοίρης, Έξω οι κλέφτες, Το ταξίδι του μέλιτος του Γιώργου Πανουσόπουλου κ.ά.).

Το 1967 έπαθε το πρώτο του έμφραγμα, όταν έπαιζε στην επιθεώρηση «Γιεγιέδες και Μπουζούκια», με αποτέλεσμα να περιορίσει τις εμφανίσεις του σε θέατρο και κινηματογράφο. Το καλοκαίρι του 1979 εμφανίστηκε για τελευταία φορά στο θέατρο, στην επιθεώρηση του Νίκου Αθερινού «Κουπόνια και μονά-ζυγά» στο θέατρο Λουζιτάνια και τον Νοέμβριο του 1982 στον κινηματογράφο στην κωμωδία του Κώστα Καραγιάννη «Ο Παπασούζας φαντομάς».

Τα τελευταία χρόνια ζούσε απομονωμένος από τα φώτα της δημοσιότητας μαζί με τις δύο αδερφές του και δεν είχε παιδιά. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της επιθεώρησης και της οπερέτας, πολύ αγαπητός, όχι μόνο στο πλατύ κοινό που για δεκαετίες το ψυχαγωγούσε από τη σκηνή και την οθόνη, αλλά και μεταξύ των συναδέλφων του.

{loadposition mypos1}