Ο Δημήτριος Βικέλας γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου στις 15 Φεβρουαρίου 1835 και απεβίωσε στην έπαυλη του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη στην Κηφισιά στις 7 Ιουλίου 1908 σε ηλικία 73 ετών έπειτα από μακρόχρονη μάχη με την επάρατη νόσο. Ο πατέρας του ήταν έμπορος με καταγωγή από τη Βέροια και ονομαζόταν Εμμανουήλ Μπικέλας ή Μπεκέλας, μέχρις ότου μετέτρεψε το επίθετό του σε Βικέλας. Η μητέρα του Σµαράγδα ανήκε στην οικογένεια Μελά, η οποία προικοδότησε τον Ελληνισμό με σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες, λογοτέχνες και πρωτεργάτες στους μεγάλους εθνικούς αγώνες. Θείος του ήταν ο συγγραφέας Λέων Μελάς, ο οποίος με το μυθιστόρημά του Ο Γεροστάθης γαλούχησε γενιές ελληνοπαίδων.
Η λόγια μητέρα του και οι ιδιωτικοί δάσκαλοι του έμαθαν τα πρώτα γράμματα.
Τις εγκύκλιες σπουδές του τις ολοκλήρωσε στο Λύκειο της Σύρου με λυκειάρχη τον Χρήστο Ευαγγελίδη. Σε αυτόν ο Δημήτριος Βικέλας οφείλει, εκτός από την ενθάρρυνση στη συγγραφή, και τα πρώτα αθλητικά βιώματα.
Ο Βικέλας κατόρθωσε με το λογοτεχνικό του έργο και το πνεύμα του να φωτίσει έναν ολόκληρο λαό. Από νεαρή ηλικία ανέπτυξε σπουδαία εθνική, κοινωνική και λογοτεχνική δράση και παρέδωσε δείγματα του συγγραφικού του ταλέντου.
Υπήρξε ο εκπρόσωπος της ανανέωσης της πνευματικής ζωής και της ευρωπαϊκής προοπτικής της Ελλάδας στα τέλη του 19ου αιώνα και εξέφρασε την ευγένεια της ανερχόμενης αστικής τάξης και την ανάγκη επικοινωνίας και συνεργασίας των λαών.
Η μακρόχρονη παραμονή του στο Λονδίνο για να συνεχίσει την εμπορική δραστηριότητα της οικογένειάς του τον συνέδεσε με την ομογένεια, με αποτέλεσμα να ασχοληθεί σοβαρά με τη διάσωση του ελληνικού της χαρακτήρα και να διατηρήσει στενή και γόνιμη σχέση με την ελληνική πραγματικότητα.
Ευρωπαίος κοσμοπολίτης συμμετέχει ενεργά στην αναβίωση των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Υπήρξε ο πρώτος Πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, συνέβαλε τα μέγιστα στην επιτυχία των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Η ωριμότητα, το κύρος και ο ρόλος του στην παρισινή κοινωνία θα κάνουν τη διαφορά και θα συμπορευτούν με το πάθος του Coubertin.
Μετά το πέρας των Ολυμπιακών αγώνων παραιτήθηκε για να αφιερωθεί στη διάδοση της δημόσιας εκπαίδευσης, που είχε ανάγκη η χώρα του.
Όταν πέθανε, η εφημερίδα ΣΚΡΙΠ συμπύκνωσε σε μια φράση την αξία αυτού του ανθρώπου: «Η ωραία του ψυχή θα παραμείνει εις τα βιβλία, όπως τα πατημένα ρόδα, των οποίων -κατά την γνωστήν ωραίαν του ιδέαν- το άρωμα μένει και αφού τα άνθη αποθάνουν».
Ο Δημήτριος Βικέλας θεωρείται, μαζί με τον Γεώργιο Βιζυηνό, ο εισηγητής του ηθογραφικού διηγήματος στην Ελλάδα. Ο Λουκής Λάρας είναι το πιο γνωστό του έργο. Πεζογράφημα με ρεαλιστικό και κοινωνικό περιεχόμενο, γράφτηκε το 1879 και αναφέρεται στις επιπτώσεις τις επανάστασης του 1821 στους απλούς ανθρώπους. Άλλα σημαντικά διηγήματά του είναι Ο Παπα-Νάρκισσος, Ο Λυσσασμένος, Η άσχημη αδελφή, Φίλιππος Μάρθας και Γιατί έγινα Δικηγόρος.
Τέλος, ο Δημήτριος Βικέλας ανέπτυξε επίσης και σημαντικό κοινωφελές έργο. Ίδρυσε τον Οίκο Τυφλών, τη Σεβαστοπούλειο Σχολή και το 1899 τον Σύλλογο προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων για την έκδοση βιβλίων σε φθηνή τιμή. Μετά το θάνατό του κληροδότησε την πλούσια βιβλιοθήκη του στο δήμο Ηρακλείου Κρήτης, τη γνωστή και σήμερα Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
