Οι υδροθερμικές πηγές στα βάθη της θάλασσας, η έρημος Ατακάμα και η λίμνη Don Juan Pond στην Ανταρκτική είναι μερικές από τις πιο εχθρικές περιοχές του πλανήτη όπου μόνο ένας ελάχιστος αριθμός οργανισμών μπορεί να επιβιώσει.
«Υπάρχουν άραγε επάνω στον πλανήτη Γη περιοχές που να είναι να μην υπάρχει ίχνος ζωής;» αναρωτιέται η αρθρογράφος Rachel Nuwer στο BBC.
Στην έρημο Ατακάμα της Χιλής θα πίστευε κανείς ότι δε μπορεί να επιβιώσει τίποτε.
Απολύτως τίποτε.
Είναι ένα από τα πιο ξηρά μέρη της Γης, όπου ακόμη και για 50 χρόνια δεν είδε σταγόνα βροχής.
«Πηγαίνοντας προς την Ατακάμα, κοντά στις ερημικές ακτές, βλέπεις μια έκταση χωρίς ίχνος ανθρώπινης ζωής, όπου δεν υπάρχει ούτε ένα πουλί, ούτε ένα θηρίο, ένα δέντρο ή κάποιο είδος βλάστησης» έγραφε ο ποιητής Alonso de Ercilla το 1569.
Κι όμως η έρημος Ατακάμα δε στερείται ζωής.
Ορισμένοι μικροοργανισμοί (endoliths) έχουν βρει ένα τρόπο να ευδοκιμήσουν εκεί, προσκολλώντας μέσα στους πόρους των βράχων, όπου υπάρχει αρκετή υγρασία για να επιβιώσουν.
«Υπάρχει μια ολόκληρη κοινότητα οργανισμών που τρέφονται με τα υποπροϊόντα του μεταβολισμού τους. Και απλά κρύβονται μέσα στους βράχους. Είναι κάτι συναρπαστικό» ανέφερε η μικροβιολόγος στο πανεπιστήμιο Johns Hopkins, Jocelyne DiRuggiero.
Φαίνεται, πως η ζωή έχει μια απίστευτη ικανότητα να εφευρίσκει τρόπους για να συνεχίσει να υπάρχει και να ευδοκιμεί.
Οι μικροοργανισμοί υπάρχουν για σχεδόν 4 δισεκατομμύρια χρόνια. Είχαν αρκετό χρόνο στη διάθεσή τους για να προσαρμοστούν σε μερικές από τις πιο ακραίες κλιματολογικές συνθήκες του φυσικού κόσμου.
«Υπάρχουν άραγε επάνω στον πλανήτη Γη περιοχές που να είναι να μην υπάρχει ίχνος ζωής;» αναρωτιέται η αρθρογράφος.
Η ζέστη (θερμότητα) είναι ένα καλό σημείο εκκίνησης για να προσπαθήσει κανείς να δώσει απάντηση στο παραπάνω ερώτημα.
Το ρεκόρ ανοχής στη θερμότητα κατέχει μια ομάδα οργανισμών που καλούνται hyperthermophile methanogens, οι οποίοι αναπτύσσονται κι ευδοκιμούν γύρω από τις υδροθερμικές πηγές στα βάθη της θάλασσας. Ορισμένοι από αυτούς τους οργανισμούς αναπτύσσονται σε θερμοκρασίες που φτάνουν μέχρι και τους 122 βαθμούς Κελσίου.
Οι περισσότεροι ερευνητές πιστεύουν ότι γύρω στους 150 βαθμούς Κελσίου βρίσκεται το θεωρητικό σημείο όπου δεν υπάρχει πια ζωή. Σε αυτή τη θερμοκρασία οι πρωτεΐνες καταρρέουν και δε μπορούν να σχηματιστούν χημικές αντιδράσεις.
Αυτό σημαίνει ότι οι μικροοργανισμοί μπορούν να θριαμβεύσουν γύρω από υδροθερμικές πηγές, όχι όμως μέσα σε αυτές, όπου η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει και τους 464 βαθμούς Κελσίου. Το ίδιο ισχύει και για το εσωτερικό ενός ηφαιστείου.
«Πιστεύω ότι οι υψηλές θερμοκρασίες είναι το πιο εχθρικό περιβάλλον. Είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρχει ζωή εκεί όπου η θερμοκρασία αρχίζει να ανεβαίνει πάνω από ένα επίπεδο. Τα πάντα καταστρέφονται» ανέφερε η μικροβιακή φυσιολόγος στο πανεπιστήμιο της Λισαβόνας και πρόεδρος της διεθνούς ένωσης International Society for Extremophiles, Helena Santos.
Αντίθετα, οι συνθήκες υψηλής πίεσης δε φαίνεται να παρουσιάζουν τόσο μεγάλο πρόβλημα για την ανάπτυξη ζωής.
Αυτό σημαίνει ότι η θερμότητα και όχι το βάθος είναι αυτή που πιθανώς να περιορίζει το πόσο κάτω από την επιφάνεια της Γης μπορεί να υπάρχει ζωή.
Η θερμοκρασία που επικρατεί στον πυρήνα της Γης (περίπου 6.000 βαθμοί Κελσίου) σίγουρα αποκλείει κάθε μορφή ζωής, αν και το βάθος στο οποίο συμβαίνει το σημείο αποκοπής από τη ζωή είναι ακόμη υπό έρευνα.
πηγή: newsbeast.gr
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
