Μπορεί κάποιος να μην συγκινείται από το ποδόσφαιρο, μπορεί κάποιος να διαφωνεί με την ειδωλοποίηση του ανθρώπου και δη των αθλητών, μπορεί κάποιος να θεωρεί πως υπάρχουν άλλες ανώτερες αξίες για να “πετάς” έναν συν-Άνθρωπό σου στο ύψη…Πολλά “μπορεί” να βρει κάποιος, αλλά συνιστά και μία sui generis μιζέρια να βρίσκεις σε όλα μία υπερβολή, πως δήθεν η χαρά και η αναγνώριση της αξίας ενός ανθρώπου μπορεί να έχει άλλο περιεχόμενο ή διαφορετικό τρόπο έκφρασης.
Ηλία Γιαννακόπουλου
Φιλολόγου
Η εικόνα ενός αθλητή να υψώνεται στα χέρια των συμπαικτών του δεν είναι απλώς μια σκηνή πανηγυρισμού. Είναι ένα διαχρονικό σύμβολο ευγνωμοσύνης, συλλογικής δικαίωσης και αναγνώρισης.
Όταν ένας ποδοσφαιριστής, στα τριάντα εννέα του χρόνια, εξακολουθεί να καθορίζει την τύχη μιας εθνικής ομάδας, η αποθέωσή του δεν αποτελεί πράξη ειδωλολατρίας, αλλά αυθόρμητη έκφραση θαυμασμού. Οι συμπαίκτες του δεν υψώνουν μόνο τον άνθρωπο, αλλά και την προσπάθεια, την επιμονή, το ταλέντο και την ιστορία που κουβαλά. Κάποιες στιγμές ξεπερνούν το άθλημα και μετατρέπονται σε κοινό βίωμα ενός ολόκληρου λαού.
Ο αθλητισμός ανέκαθεν γεννούσε πρόσωπα που λειτουργούσαν ως σύμβολα μιας εποχής. Δεν είναι τυχαίο ότι εκατομμύρια άνθρωποι αναζητούν σε τέτοιες μορφές έμπνευση, ελπίδα και πίστη πως η αριστεία μπορεί να νικήσει τις αντιξοότητες. Ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής είχε γνωρίσει την απόρριψη σε μικρή ηλικία, όταν κάποιοι έκριναν πως το χαμηλό του ανάστημα δεν του επέτρεπε να διαγράψει μεγάλη πορεία. Η ίδια η ζωή, όμως, απέδειξε πως η ιδιοφυΐα δεν μετριέται σε εκατοστά, αλλά σε ψυχικό σθένος, επιμονή και αστείρευτη δημιουργικότητα μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Εάν, μάλιστα, η Αργεντινή κατακτήσει και το φετινό τρόπαιο, η ποδοσφαιρική διαδρομή του θα αποκτήσει ακόμη πιο μυθικές διαστάσεις. Τότε θα αξίζει να θυμηθούν όλοι όσοι κάποτε τον απέρριψαν πόσο εύκολα η βιαστική κρίση αδικεί το εξαιρετικό. Ίσως δεν χρειάζεται «δημόσιο χαρακίρι», όπως μεταφορικά λέγεται, αλλά σίγουρα απαιτείται η γενναιότητα μιας ειλικρινούς συγγνώμης.
Γιατί ο πραγματικά “μεγάλος άνθρωπος” δεν δικαιώνεται μόνο από τα τρόπαια που σηκώνει, αλλά και από την ικανότητά του να διαψεύδει όσους πίστεψαν πως τα όνειρα έχουν όρια που καθορίζονται από τις ανθρώπινες προκαταλήψεις.
Ο Μέσι δεν είναι απλώς ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής. Είναι η απόδειξη πως το ταλέντο, όταν συναντά την επιμονή, την ταπεινότητα και την αφοσίωση, μπορεί να μετατραπεί σε παγκόσμιο σύμβολο. Οι τίτλοι, τα γκολ και τα τρόπαια κάποτε θα γίνουν ιστορία· H έμπνευση, όμως, που προσφέρει σε εκατομμύρια ανθρώπους θα παραμείνει ζωντανή.
Γι’ αυτό, όταν οι συμπαίκτες του τον υψώνουν στους ώμους τους, δεν αποθεώνουν μόνο έναν πρωταθλητή, αλλά έναν άνθρωπο που ξεπέρασε τα όρια των προβλέψεων και των αμφισβητήσεων. Και τότε ακούγεται δικαιολογημένα, σαν αυθόρμητη κραυγή θαυμασμού: «Μέσι, εσύ, Super Star!»
Οι απαξιωτικές αναφορές στο “ύψος”, στην καταγωγή ή στο χρώμα του δέρματος οποιουδήποτε αθλητή δεν προσβάλλουν μόνο τον ίδιο, αλλά και το ίδιο το πνεύμα του αθλητισμού. Όποιος εξακολουθεί να μετρά την αξία ενός ανθρώπου με φυλετικά ή εθνοτικά στερεότυπα, παραμένει αιχμάλωτος των προκαταλήψεών του. Οι μεγάλοι αθλητές, όπως και οι μεγάλοι άνθρωποι, δεν κρίνονται από το “ύψος”-μπόι τους ή από την καταγωγή τους, αλλά από το ήθος, το ταλέντο, την προσπάθεια και όσα προσφέρουν στην ανθρωπότητα.
Ας γίνει, λοιπόν, η πορεία του Μέσι μια διαρκής υπενθύμιση ότι κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να φυλακίζεται στα στερεότυπα των άλλων. Το ύψος, το χρώμα, η καταγωγή, η οικονομική κατάσταση ή οποιοδήποτε εξωτερικό γνώρισμα δεν προδικάζουν το μέγεθος της ανθρώπινης αξίας.
Η τεχνική καλλιεργείται, η φαντασία απελευθερώνει νέους ορίζοντες και η ακατάβλητη θέληση γκρεμίζει εμπόδια που μοιάζουν ανυπέρβλητα. Εκεί όπου οι πολλοί βλέπουν όρια, οι δημιουργικοί άνθρωποι ανακαλύπτουν δυνατότητες. Κάθε άνθρωπος οφείλει να πιστέψει στις δυνάμεις του και να αποδείξει, με το έργο και τον αγώνα του, ότι το αδύνατο είναι συχνά απλώς το ανεκπλήρωτο του χθες.
Ο Λιονέλ Μέσι δεν είναι μόνο ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Eίναι ο καθρέφτης μιας βαθύτερης ανθρώπινης ανάγκης. Οι άνθρωποι τείνουν να θεοποιούν εκείνον που ενσαρκώνει το όνειρο που οι ίδιοι αδυνατούν να πραγματώσουν. Άλλοι αναζητούν τη δόξα, άλλοι την τελειότητα, άλλοι την αναγνώριση· Οι περισσότεροι βρίσκουν στον Μέσι την προβολή των πιο κρυφών τους επιθυμιών. Έτσι, το είδωλο δεν γεννιέται μόνο από τα κατορθώματα του πρωταγωνιστή, αλλά και από τις “ελλείψεις” των θαυμαστών του.
Κάθε εποχή πλάθει τους δικούς της ήρωες, γιατί κάθε εποχή αναζητά ένα πρόσωπο για να στεγάσει τα όνειρα και τις προσδοκίες της.
Ε Π Ι Μ Υ Θ Ι ΟΝ
Ίσως, τελικά, η πραγματική αξία ενός ποδοσφαιριστή να μην αποτυπώνεται μόνο στην τεχνική του αρτιότητα, στη φαντασία, στην αγωνιστικότητα, στις μαγικές ντρίπλες, στα αριστουργηματικά γκολ ή στα τρόπαια που ύψωσε. Όλα αυτά καταγράφουν τον σπουδαίο αθλητή.
Εκείνο όμως που αποκαλύπτει τον σπουδαίο άνθρωπο είναι οι στιγμές που αφήνει να φανεί η ψυχή του. Ένα τέτοιο στιγμιότυπο ήταν το δάκρυ του Lionel Messi μετά τον αγώνα με την Αίγυπτο, ύστερα από μια επική ανατροπή. Δεν ήταν δάκρυ αδυναμίας, αλλά η αυθεντική έκφραση ενός ανθρώπου που κουβαλούσε στις πλάτες του το βάρος των προσδοκιών ενός ολόκληρου λαού. Εκείνη η εικόνα ξεπέρασε τα όρια του ποδοσφαίρου.
Υπενθύμισε πως ακόμη και οι μεγαλύτεροι θρύλοι δεν είναι άτρωτοι. Είναι άνθρωποι που συγκινούνται, λυγίζουν και, ακριβώς γι’ αυτό, γίνονται πραγματικά μεγάλοι στις καρδιές των ανθρώπων.
Ίσως, λοιπόν, ένα δάκρυ να μπορεί να πει περισσότερα από χίλια γκολ.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
