Το 1925 και το ΚΚΕ

Του Χρήστου Σταμόπουλου

Το πρόσφατο άρθρο μου «Ευχάριστη έκπληξη απ’ το ΚΚΕ: τίμησε την Εξέγερση του 1925 στα Τρίκαλα», ήταν ολοφάνερα συντροφικό και συναγωνιστικό προς το ΚΚΕ. Περιείχε βέβαια τη δέουσα κριτική γιατί συνέβαλε και το ίδιο με τη σιωπή του στη μακραίωνη λησμονιά της Εξέγερσης, ενώ ταυτόχρονα ετίθετο το ερώτημα κατά πόσο το σημερινό ΚΚΕ θέλει στ’ αλήθεια να «εμπνευστεί και να διδαχτεί» απ’ τις λαϊκές εξεγέρσεις, με δεδομένο ότι αντιτάχθηκε ή αγνόησε επιδειχτικά όλες τις μεγάλες κινητοποιήσεις του ελληνικού λαού κατά την τελευταία δεκαετία που είχαν εξεγερσιακά χαρακτηριστικά (Δεκέμβρης 2008, κίνημα πλατειών, κινήματα μαζικής άρνησης πληρωμής διοδίων, χαρατσιών κ.λπ.).

Αλήθεια, πιστεύει κανείς σήμερα εν έτει 2015 ότι είναι ωφέλιμη η απαγόρευση της κριτικής, και δη αυτής που γίνεται απ’ τα’ αριστερά, προς το ΚΚΕ;

Μάλλον το πιστεύει το ίδιο, αν δούμε τους εξυβριστικούς χαρακτηρισμούς και αποστροφές που περιλαμβάνονται στο απαντητικό άρθρο («Το ΚΚΕ, οι εκδηλώσεις του και ο κ. Χρήστος Σταμόπουλος») που δημοσιεύτηκε («θερμός υποστηρικτής… της εναλλαγής στο διαχειριστή της βαρβαρότητας», «γνωστός πολιτικός γυρολόγος» κι άλλες τέτοιες ύβρεις που δεν αποκαλύπτουν απλώς την ενόχληση και ταραχή του, αλλά το οδηγούν κι έξω εντελώς από την πραγματικότητα).

Δεν θα μείνουμε όμως σ’ αυτά, αλλά θ’ ασχοληθούμε με τα ουσιαστικά κομμάτια του, αφού πρώτα σημειώσουμε ότι το άρθρο δεν υπογράφεται απευθείας απ’ το ΚΚΕ, αλλά από τον «Κώστα Μανώλη, μέλος της ΤΕ Τρικάλων του ΚΚΕ», όπως μας αυτοσυστήνεται. Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία ότι τυγχάνει της έγκρισης των οργάνων του ΚΚΕ.

1.- Σωστά ο σύντροφος του ΚΚΕ υπογραμμίζει την ιδιαίτερη «συμβολή του νεαρού τότε ΚΚΕ» στην Εξέγερση του 1925, ότι «η αστική τάξη για να εμποδίσει τη δράση και την κινητοποίηση του λαού δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, δεν διστάζει να καταστείλει με κάθε τρόπο τους αγώνες», ότι είναι χρήσιμη «η αξιοποίηση των διδαγμάτων εκείνης της εποχής και των γεγονότων της στην ταξική λαϊκή πάλη του σήμερα» και ότι αποτελεί «ανάγκη η συμμαχία της εργατικής τάξης με τα άλλα λαϊκά στρώματα».

2.- Η Αγροτική Λαϊκή Εξέγερση του 1925 ήταν πράγματι πολύ μεγάλη, όχι μόνο λόγω της συμμετοχής πολλών χιλιάδων Τρικαλινών, αλλά και για τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά («αρραβώνας αίματος εργατιάς-αγροτιάς» κ.λπ.). Από πολλές απόψεις υπήρξε ανώτερη, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, από την εξέγερση του Κιλελέρ το 1910, που τόσο δοξάστηκε αργότερα.

3.- Ο σύντροφος του ΚΚΕ δεν αρνείται ότι από προπολεμικά και για δεκαετίες ολόκληρες το ΚΚΕ με τη σιωπή του συνέβαλε ώστε η Εξέγερση του 1925 να μείνει στο ντουλάπι της λήθης ερμητικά κλεισμένη, όπου την είχε θέσει από φόβο το αντιδραστικό κατεστημένο. Οι όποιες φιλότιμες προσπάθειες, για να γίνει κτήμα της συλλογικής μνήμης της πατρίδας μας (ανάμεσά τους κι αυτές που αναφέρει ο παραπάνω σύντροφος), που έγιναν από τον τρικαλινής καταγωγής αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης και στέλεχος του ΚΚΕ Χρήστο Βραχνιάρη δεν ήταν αρκετές για να ηττηθεί η συνωμοσία της σιωπής. (Το ιδιαίτερα σημαντικό, καλογραμμένο και τεκμηριωμένο σε μεγάλο βαθμό βιβλίο του Χρ. Βραχνιάρη «Η ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ 1925 ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ» κυκλοφόρησε το 1978 από τις εκδόσεις «ΠΑΝΟΡΑΜΑ» στην Αθήνα, όπου το διαβάσαμε ένας αριθμός ατόμων και στη συνέχεια σε κάποιο βαθμό έγινε γνωστό στην επαρχία, χωρίς το ΚΚΕ να ενδιαφερθεί για τη διάδοση και προβολή του. Αυτά τα γνωρίζω και τα βεβαιώνω από ιδία αντίληψη).

4.- Ο καλός σύντροφος του ΚΚΕ δεν αρνείται πως «οι ιστορικές εκδόσεις του ΚΚΕ των τελευταίων δεκαετιών φτάνοντας στο 1925 την προσπερνούν και δεν κάνουν μνεία στην Εξέγερση του Τρικαλινού Λαού στις 2 Φλεβάρη».

5.- Ο σύντροφος ουσιαστικά συνομολογεί την αποχή του ΚΚΕ από την μεγάλη προσπάθεια ετών συμπολιτών μας, πρώτα για την απόκρουση της αρθρογραφίας των αρνητών και διαστρεβλωτών και κατόπιν την πιο οργανωμένη και κινηματική προσπάθεια για την αναγνώριση μετά από 85 ολόκληρα χρόνια της Εξέγερσης του 1925. Ήρθε πρώτα η κοινωνική αναγνώρισή της και με την κοινωνική δυναμική που αναπτύχθηκε ακολούθησε αναπόφευκτα και η επίσημη αναγνώρισή της. Ωστόσο οι δυνάμεις του κατεστημένου δεν το βάζουν κάτω. Εξακολουθούν ακόμη να κωλυσιεργούν στην ολική υλοποίηση των αποφάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου που λήφτηκαν το 2010. Κι εδώ απαιτείται η ενότητα όλων μας-βεβαιότατα και με το ΚΚΕ.

Εν κατακλείδι, στη σημερινή μνημονιακή καπιταλιστική Ελλάδα, όπου κατακρεουργούνται άγρια τα οικονομικά, κοινωνικά, εθνικά και δημοκρατικά δικαιώματα του λαού, και τα εξεγερσιακά μηνύματα του 1925 είναι επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε, η συμπόρευση όλων των αριστερών και προοδευτικών λαϊκών δυνάμεων σ’ ένα ΜΕΤΩΠΟ ΛΑΟΥ ανατροπής ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ είναι χρέος όλων μας. Για μια Ελλάδα λεύτερη, κυρίαρχη, εθνικά ανεξάρτητη, δημοκρατική, κοινωνικά δίκαιη και με σεβασμό στο περιβάλλον. Για μια Ελλάδα με τον λαό της κυρίαρχο και στην εξουσία.