Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΚΕΡΕΚΟΥ
Δεν γνωρίζω γιατί, ούτε και ξέρω αν είναι σωστό ή λάθος, αλλά ποτέ δεν αγάπησα τον ύπνο! Τον πολύ ύπνο. Πέντε με έξι ώρες μου φτάνουν και μου περισσεύουν! Σηκώνομαι μετά ξεκούραστος, άνετος και ωραίος…
Tο ”ωραίος” δεν είναι ανάγκη να το πάρετε και τοις μετρητοίς. Δεν είμαστε σαν τον Μάρλον Μπράντο ή τον Μπάρκουλη στα νιάτα τους βέβαια, στην εμφάνιση των οποίων παραληρούσαν κάποτε οι κοπελιές.
Το “κορίτσια ο Μπάρκουλης” είχε γίνει σύνθημα ξεσηκωμού του ωραίου φύλου στο πέρασμά του όπου εμφανιζόταν πριν χρόνια, όπως θα θυμούνται με νοσταλγία οι σημερινές γιαγιάδες, αλλά τέλος πάντων έχουμε κι εμείς το ”κάτι-τίς” μας. Η αδερφή μου, αρκετά χρόνια μικρότερη από εμένα, μου λέει συχνά: ”Μια χαρά είσαι αδελφούλη για την ηλικία σου…! Άλλωστε, είναι της μόδας σήμερα οι ώριμοι και αξύριστοι!’’…
Νά αδερφή, νά μάλαμα(!), νά και σφάξιμο με το …μπαμπάκι(!), έστω κι αν μου τα πετάει σαν αστειάκι!
Για να επανέλθουμε όμως στο θέμα μας, ο Ύπνος, όπως πίστευαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι, ήταν γιός της Νύχτας και αδελφός του Θανάτου. Χαζός είμαι να γυρνάω στα μαύρα σκοτάδια παρέα με νεκροκεφαλές; Κοιμάμαι λίγο και πολύ ελαφρά. Σαν το λαγό. Με το ένα μάτι ανοιχτό, που λένε. Ξυπνάω με τον παραμικρό θόρυβο και πάντα νωρίς, χωρίς ξυπνητήρι! Πριν ακόμη φέξει!
Πλύσιμο με μπόλικο κρύο νερό, λίγη πρωινή γυμναστική και μετά κλείνομαι στο γραφείο και προετοιμάζω τα σχετικά κάποιου γραπτού. Καταλαβαίνετε… Για να ταλαιπωρήσω κι εσάς στη συνέχεια φίλοι αναγνώστες, μέχρι να αρχίσει να φωτίζει, οπότε έχω και την πρώτη απόλαυση της ημέρας, όταν οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν. Καφεδάκι στη βεράντα!
Μόνος βέβαια, μιας και οι υπόλοιποι της οικογένειας δεν έχουν τη δική μου λόξα να σηκώνονται από τα άγρια χαράματα. Εκεί και αρχίζει το χάζεμα των περαστικών που, όπως είναι λίγοι, αγουροξυπνημένοι και ‘‘μαχμουρλήδες’’, είναι να τους λυπάσαι στα χάλια που έχουν πρωί-πρωί, λες και συνεχίζουν τον ύπνο τους στα όρθια. Περπατώντας!…
Μερικοί, έχουν τον ύπνο στο τσεπάκι τους όπως λέει ο λαός. Κοιμούνται με την πρώτη. Μπαμ και κάτω! Δεν στριφογυρίζουν κάνοντας το σεντόνι κοκορέτσι μέχρι να γλαρώσουν σαν κι εμένα. Μόλις ακουμπήσουν το κεφάλι τους στο μαξιλάρι, βρίσκονται “στις αγκάλες του Μορφέως” και οι περισσότεροι ροχαλίζουν κι από πάνω. Κάποιοι ροχαλίζουν διακριτικά βέβαια. Ένα ροχαλητό μαλακό, ευπρεπές, υποφερτό, που καταλήγει σε ένα ‘‘παραπονιάρικο” μμμμμ… Άλλοι ροχαλίζουν κλαψιάρικα, νιαμ, νιαμ, νιαμ λες και μασάνε φαγητό που δεν τους αρέσει. Άλλοι τραβάνε μια θορυβώδη εκπνοή, που την βγάζουν σφυριχτά λες και σαλαγάνε πρόβατα, ενώ υπάρχουν και οι ”σκληροπυρηνικοί” που αστράφτουν και βροντάνε, με ροχαλητά που κάνουν τα τζάμια να τρίζουν σαν να κατρακυλάνε κοτρόνες ή να περνάει δίπλα σου ‘‘οτομοτρις’’! Με έναν από αυτούς τους τελευταίους να κοιμάσαι στο ίδιο δωμάτιο και ‘‘τα κονόμησες”…
Εκτός από τους ροχαλιτζήδες έχουμε και κάποιους που μιλάνε στον ύπνο τους, που τραγουδάνε, ή που ψιλοτσακώνονται με αόρατους αντιπάλους.
Και, το ωραίο είναι ότι, αν πεις την άλλη μέρα σε κάποιον από αυτούς ότι ροχαλίζει, παρεξηγιέται κιόλας! ”Ποιος εγώ; Ροχαλίζω εγώ;(!) Δεν είμαστε με τα καλά μας…!” σου λέει.
Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που κοιμούνται όρθιοι. Στη δουλειά τους, στο λεωφορείο, στον πάγκο του πωλητή. Τους μιλάς και σε κοιτάνε με ένα μάτι ”γλαρό”, σαν της μπαγιάτικης παλαμίδας στο ψαράδικο. Σέρνουν τα πόδια τους νωθρά και κοιμισμένα διότι, στον νου τους, έχουν το πότε θα σχολάσουν, για να φτάσουν στο σπίτι τους και να το ξαναρίξουν στον ύπνο του δικαίου…!
Όσοι πάντως κοιμόμαστε λίγο, είμαστε νομίζω και οι κερδισμένοι! Ζούμε κατ’ αρχήν περισσότερο! Απολαμβάνουμε την πρωινή δροσιά το καλοκαίρι και τη γαλήνη των δρόμων πριν αρχίσουν οι θόρυβοι από τα κορναρίσματα των μποτιλιαρισμένων με κάθε λογής τροχοφόρα δρόμων. Προλαβαίνουμε να απολαύσουμε εικόνες απείρου κάλους, όπως εκείνη της χοντρής κυρίας, με την μόνιμα στραβοκουμπωμένη ρόμπα, τα μπικουτί, το απαραίτητο τσιγάρο στο στόμα και τον ξερόβηχα (να χάνεις κάθε ιδέα για το ‘‘ωραίο φύλο’’!…) που σέρνει κάθε μέρα από τα χαράματα τον ”Μπούλη” της, το σκυλάκι της δηλαδή, για να κάνει πι-πί του (και όχι μόνο…) πού αλλού; Στις γωνίες της πολυκατοικίας ΜΑΣ. Μπροστά στα σκαλοπάτια ΜΑΣ ή δίπλα στα πευκάκια του πεζοδρομίου ΜΑΣ.
Όχι στα δικά της βέβαια… Κορόιδο είναι;
Προλαβαίνουμε να δούμε και την πρώτη μούτζα της ημέρας και να ακούσουμε και το πρώτο ”ρε μαλ@κα” του μοντέρνου Έλληνα.
Αυτά χάνετε όσοι κοιμάστε περισσότερο! Ένα σωρό ωραία θεάματα και ηθικοπλαστικά σλόγκαν και… πολύ καλά να πάθετε! Υπναράδες!…
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
