Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΚΕΡΕΚΟΥ
Ο Αυστριακός φιλόσοφος Ρούντολφ Στάϊνερ, μιλώντας σε επιστημονική διάσκεψη στις 13 Ιανουαρίου του 1923 (πριν από 95 χρόνια δηλαδή) είχε δηλώσει ότι: “Αν τα βόδια ή οι αγελάδες φάνε κρέας, θα προκληθεί στον οργανισμό τους έκκριση αλάτων ουρικού οξέος σε τεράστιες ποσότητες. Τα άλατα του ουρικού οξέος θα πάνε στον εγκέφαλό τους και τα ζώα αυτά θα τρελαθούν!”
Χτύπησε το καμπανάκι εγκαίρως ο άνθρωπος αλλά, οι παντογνώστες της εποχής εκείνης, μηδέ των επιστημόνων εξαιρουμένων, τον πέρασαν για τρελό και γι’ αυτό βίωσε στη συνέχεια η ανθρωπότητα την επιδημία “των τρελών αγελάδων” που έστειλε χιλιάδες συνανθρώπων μας, εκεί όπου απέδρα πάσα λύπη και στεναγμός. Τότε θυμήθηκαν όλοι τα λόγια του “τρελού” φιλόσοφου, για να τον πάρουν επί τέλους στα σοβαρά και να σταματήσουν οι κτηνοτρόφοι να βάζουν ζωικές τροφές στα πίτουρα με τα οποία τάιζαν τα ζώα τους, όταν είχε ξηρασία και δεν έφτανε η βλάστηση για να τα χορτάσουν.
-Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος ξεκίνησε στις 28 Ιουλίου του 1914, στρατιωτικοί εγκέφαλοι χρησιμοποίησαν δηλητηριώδη αέρια (τα αέρια “της μουστάρδας” όπως τα έλεγαν) κατά των αντιπάλων τους, χωρίς να υπολογίσουν οι ανόητοι, το αυτονόητο! Ότι με ένα αντίστροφο προς τις θέσεις τους φύσημα του ανέμου, αυτά θα γύριζαν και προς στη δική τους πλευρά, όπως και έγινε, με αποτέλεσμα να βρουν μαρτυρικό θάνατο χιλιάδες στρατιώτες αλλά και απλοί πολίτες και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές.
Κατόπιν αυτού, οι συμμαχικές δυνάμεις μετέφεραν με κάθε μυστικότητα τα αποθέματά τους συσκευασμένα σε κιβώτια και τα εγκατέλειψαν, στο υπό συμμαχική κατοχή τότε λιμάνι του Μπάρι της Ιταλίας σε ένα πλοίο (το John Harvey) όπου, χρόνια μετά, τα ανακάλυψε η ΛΟΥΦΤΒΑΦΕ και τα παρέδωσε στους αρμόδιους για την καταστροφή τους. Θυμίζουμε ότι τα τοξικά αυτά αέρια είχαν παραχθεί για πρώτη φορά το 1814 και προκαλούσαν αφόρητη δύσπνοια, ακόμη και παράλυση, σε όσους τα εισέπνεαν.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται και στην εποχή μας, με τα τοξικά απόβλητα που χύνονται στους ποταμούς και στις θάλασσες ή εκπέμπονται ως αέρια κατά την έκρηξη των πυρηνικών δοκιμών, χωρίς δυστυχώς να συγκινείται κανένας!
Κάτι ανάλογο σε μικρότερη κλίμακα βέβαια, όπως είχαμε επισημάνει και παλαιότερα διότι αφορά στην καθημερινότητά μας, συμβαίνει και με τα καυσαέρια των αυτοκινήτων για τα οποία έχει καθιερωθεί για την προστασία μας, ειδικά στην Αθήνα, ο κατά τη γνώμη μας άχρηστος “Δακτύλιος” (ο αστικός πυρήνας του κέντρου της πόλης). Με πρόστιμο τιμωρείται όποιος βρεθεί μέσα σ’ αυτόν με το αυτοκίνητό του σε ημέρα που, με τα μονά-ζυγά, δεν επιτρέπεται να μπει.
Και ρωτάω τώρα εγώ ο αφελής!… Αν ένα αυτοκίνητο κινείται έξω από τον Δακτύλιο αλλά κοντά στο σύνορο του, για να είναι ο οδηγός του συνεπής με το γράμμα του Νόμου, ποιος εμποδίζει τα καυσαέρια του αυτοκινήτου του να μπουν μέσα σ΄ αυτόν όταν φυσήξει μελτέμι από τον Σαρωνικό ή βοριαδάκι από τον Υμηττό; Βλέπουν τα καυσαέρια την απαγορευτική πινακίδα που βρίσκεται στο όριο του Δακτυλίου, την διαβάζουν και γυρνάνε πίσω;
Αν μας έλεγαν ότι το μέτρο κρίθηκε απαραίτητο για να συμβάλλει στην αποσυμφόρηση του κέντρου της πρωτεύουσας, η οποία πράγματι ασφυκτιά σε ώρες αιχμής, από τα σχεδόν ακινητοποιημένα οχήματα και χρειάζεσαι μια ώρα για να πας από τις στήλες του Ολυμπίου Διός στην Ομόνοια, θα το αποδεχόμαστε “ασμένως”! Αλλά, το ότι συμβάλλει στη μείωση των καυσαερίων, επιτρέψτε μου να το θεωρώ επιεικώς αστείο, για τους λόγους που προανέφερα.
Το ευτράπελο με τις πινακίδες για τα καυσαέρια είχε παρατηρηθεί πριν χρόνια (και δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει ακόμη) και σε παραλίες μας όπου είχαν τοποθετηθεί πινακίδες οι οποίες έγραφαν ότι απαγορεύεται να κολυμπούν πέραν αυτών οι λουόμενοι, διότι τα νερά ήταν μολυσμένα με κολοβακτηρίδια. Η ίδια παράλογη όσο και ανόητη λογική δηλαδή σύμφωνα με την οποία διάβαζαν προφανώς τα κολοβακτηρίδια τις απαγορευτικές πινακίδες και, όταν έφταναν σ΄ αυτές, γυρνούσαν πίσω για να μην τα παρασύρει το κύμα και εισέλθουν στην πριν από αυτές περιοχή…(!)
Κοίτα φίλε Γιάννη Ψαρρή τι πρόοδος έχει επιτευχθεί σε όλα, σε τούτη τη χώρα και δεν το πήρες ούτε εσύ χαμπάρι, για να την σχολιάσεις με τον δικό σου, πάντα σκωπτικό, τρόπο.
Και επειδή περί ευτράπελων η συζήτηση και για παρηγοριά μας, ας αναφερθούμε και σε ένα, άσχετο με το θέμα μας αλλά πραγματικό όσο και χαριτωμένο περιστατικό που συνέβη πριν από αρκετά χρόνια στην Αμερική, για να κλείσουμε την γκρίνια μας με ένα χαμόγελο.
Διαγωνισμός γινόταν από κινηματογραφική εταιρεία, για να βρεθεί σωσίας του ηθοποιού Γιούλ Μπρίνερ ο οποίος θα γύριζε τις επικίνδυνες σκηνές σε ταινία που πρωταγωνιστούσε ο δημοφιλής και με ξυρισμένο πάντα το κεφάλι του “σταρ”. Ασυνήθιστο για την εποχή του “στυλ” που έσπευσαν να μιμηθούν πολλοί νέοι τότε και κυκλοφορούσαν οι περισσότεροι με κεφάλια “γουλί”, όπως έχει επικρατήσει και επί των ημερών μας η αξυρισιά. Όπου αρσενικός και μούσι. Αμάν πια. Μοιάζουν όλοι τους σαν άπλυτοι!
Την ώρα λοιπόν που γινόταν ο διαγωνισμός σε μεγάλη εξέδρα γεμάτη υποψήφιους, για να προκριθεί εκείνος που του έμοιαζε περισσότερο (όχι μόνο στο ξυρισμένο του κεφάλι, που είχαν φυσικά και πρώτ’ απ’ όλα φροντίσει να έχουν όλοι, αλλά και στη σωματική του διάπλαση, στο ύψος, στην έκφραση κ.λπ.) έτυχε να περνάει από εκεί ο ίδιος ο Γιούλ Μπρίνερ, αυτοπροσώπως. Σοβαρός και αμίλητος, ανέβηκε στην εξέδρα και στάθηκε κι αυτός ανάμεσά τους, για να κριθεί αν …έμοιαζε με τον εαυτό του. Τελικά, κατά την κρίση της αρμόδιας να τους κρίνει επιτροπής, ήρθε τρίτος!… Και εκεί ήταν που γέλασε -όπως θα λέγαμε εμείς- και το παρδαλό κατσίκι!
Αυτά για λίγη χαλάρωση σήμερα και, μην ανησυχείτε, θα τα ξαναπούμε! Γκρινιάζοντας, βεβαίως βεβαίως… όπως συνήθως…
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
