Δεν χρειάζεται ν’ αναλύσουμε φίλοι αναγνώστες τ’ αυτονόητα. Ότι δηλαδή μια χώρα στην οποία η ύφεση έχει πάρει διαστάσεις που οδηγούν στη χρεοκοπία, ένας από βασικότερους στόχους της πρέπει να είναι η προσέλκυση σοβαρών επενδυτών. Επενδυτών οι οποίοι θα εγκαταστήσουν μεγάλες επιχειρήσεις στον τόπο μας για να δώσουν ζωή στην προ πολλού νεκρωμένη αγορά.
Θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας για χιλιάδες ανέργων, ο αριθμός των οποίων αγγίζει τα όρια της κοινωνικής μάστιγας και θα φέρει και σημαντικά έσοδα στο Δημόσια Ταμεία τα οποία, για να καλύψουν ακόμη και τις βασικές τους υποχρεώσεις (μισθούς και συντάξεις) καταφεύγουν στα δανεικά.
Και ενώ αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και ηλίου φαεινότερο ότι προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινείται (και δείχνει να το επιδιώκει) η κυβέρνηση στην πράξη, αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, άλλα συμβαίνουν που μόνο προς τη λύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα και ο λαός της δεν οδηγούν. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά τους.
-Φωνάζουμε φορολογείστε τους «μεγάλους». Φορολογείστε το «κεφάλαιο» για να μη πληρώνουν τα σπασμένα πάντα οι χαμηλόμισθοι, οι συνταξιούχοι και γενικά οι πολίτες των χαμηλών εισοδημάτων. Μόνο που το μέτρο αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι διότι σε κάθε αύξηση της φορολόγησής του το »κεφάλαιο» απαντά με τη γνωστή κίνηση «τα μαζεύω και φεύγω για άλλη Γη, άλλα μέρη.» Η εποχή που οι πλούσιοι και εννοούμε τους Έλληνες πλουσίους φυσικά (εφοπλιστές, εργοστασιάρχες, τραπεζίτες, ομογενείς κ.λ.π.)έβαζαν πάνω απ’ το συμφέρον τους την πατρίδα και της δώριζαν ακόμη και τις περιουσίες τους σε ημέρες κρίσεως και οι φτωχοί έδιναν για τον ίδιο σκοπό ακόμη και τις βέρες τους, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Σήμερα κυριαρχεί και βασιλεύει διεθνώς η αυτού μεγαλιότης το χρήμα. Παράδειγμα η ΦΑΓΕ, η Coca Cola, η ΒΙΟΧΑΛΚΟ που μας κούνησαν πρόσφατα μαντήλι και μετακόμισαν σε γειτονικές μας χώρες όπου τους περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες. Σε χώρες όπου η άδεια λειτουργίας τους εκδίδεται εντός ολίγων ημερών και όχι σε ένα δύο χρόνια.
Η φορολογία τους κυμαίνεται στα επίπεδα του 5-6% και οι μισθοί εργατών και υπαλλήλων δεν ξεπερνούν τα 300-400 ευρώ το μήνα! Μετά από τέτοια εξέλιξη ποιος σοβαρός επενδυτής θα «ρισκάριζε» τα κεφάλαιά του για νε έλθει σε μια χώρα που διώχνει τους επενδυτές της για τους λόγους που προαναφέραμε;
Εξαίρεση αποτελεί η μεγάλη επένδυση της COSCO που έδωσε ήδη δείγματα ανάκαμψης στο λιμάνι του Πειραιά. Ελπίδες αφήνει, σε βάθος κάποων χρόνων βέβαια, η εμετάλλευση πηγών υδρογονανθράκων που έχουν εντοπιστεί σε διάφορα σημεία των θαλασσών μας, όπως και η λειτουργία του «ΤΑΡ» για την μεταφορά φυσικού αερίου σε ευρωπαϊκές χώρες μέσω Ελλάδας.
Ας ελπίσουμε ότι δεν θα έχει κι αυτό την τύχη που είχε και η συμφωνία του “Μπουργκάς” στην Αλεξανδρούπολη, που θα βοηθούσε πολύ στη βελτίωση των οικονομικών μας, αν δεν την είχαν σαμποτάρει οι “φίλοι” και “σύμμαχοι” μας Αμερικανοί, διότι ενοχλήσαμε τα σχέδιά τους στην περιοχή αυτή!
Κι όσο για τους ζάπλουτους εμίρηδες που κολυμπάνε στο χρήμα και δείχνουν όψιμο ενδιαφέρον για τη χώρα μας, αυτοί μυρίστηκαν ότι εκτάσεις γης, παραλίες και νησάκια βγαίνουν στο σφυρί και σπεύδουν υα τ’ αποκτήσουν έναντι πινακίου φακής. Ας κρατάμε λοιπόν μικρό καλάθι όταν στηρίζουμε τις ελπίδες μας για ανάκαμψη σε ξένους επενδυτές. Αν δεν προσγειωθούμε, μας αρέσει δεν μας αρέσει, στην υπαρκτή πραγματικότητα και δεν αναθεωρήσουμε τις διαδικασίες έκδοσης αδειών ώστε να εκδίδονται σε λογικά χρονικά όρια. Αν δεν προσαρμόσουμε τη φορολόγησή τους σύμφωνα με εκείνην που ισχύει στα κράτη που εγκαθίστανται όταν φεύγουν από εμάς, το όνειρο της ανάπτυξης και της ανάκαμψης μέσω επενδύσεων θα μείνει όνειρο απατηλό και μακάρι να κάνουμε λάθος. Μακάρι…
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
