Του μακαριστού Αρχιμ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑ,
πρώην Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Σταγών και Μετεώρων
Η Εκκλησία αναφερόμενη στη Γέννηση του Χριστού, του Σωτήρα και Λυτρωτή των ανθρώπων, κάνει λόγο και για κάποια δηλωτικά γνωρίσματα των ανθρώπων που έζησαν στην προ της γεννήσεως του Χριστού εποχή, αλλά και μετά τη Γέννησή Του.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι βέβαια λίγοι αλλά πλήθη ολόκληρα, εφόσον μόνο στην προ Χριστού μακραίωνα περίοδο αριθμούνται 42 πολυπληθείς γενεές ανθρώπων.
Αν αναφερθούμε μόνο στο ανθρώπινο γενεαλογικό δένδρο του Χριστού και προσέξουμε τα γραφόμενα με τη θεία φώτιση στην Αγία Γραφή, θα δούμε ότι γενεές, που αρχίζουν από τον γενάρχη Αβραάμ και καταλήγουν στους γεννήτορες του Χριστού, τον Ιωσήφ και τη Μαρία, είναι όλες σαράντα δύο (42).
Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει έναν μακροσκελή κατάλογο ονομάτων, που σχηματίζουν την πολυπληθή σε κρίκους διαδοχή των ονομάτων των οικογενειών, οι οποίοι ανήκουν στο γενεαλογικό δένδρο του Χριστού. Η «αλυσίδα» αυτή «τέμνεται» σε τρία στάδια. Το πρώτο, που αρχίζει με τον γενάρχη Αβραάμ, φθάνει στον μεγάλο και ένδοξο βασιλέα Δαυίδ και αποτελείται από δεκατέσσαρες διαδοχικές συγγενείς γενεές.
Το ίδιο παρατηρείται και στο δεύτερο «τμήμα» της μεγάλης γενεαλογικής αλυσίδας, που αρχίζει από την προσωπικότητα του Δαβίδ και φθάνει μέχρι το μεγάλο ιστορικό γεγονός, που Ιουδαίοι μετοίκησαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα.
Αλλά και οι επόμενες γενεές του τρίτου τμήματος της αλυσίδας, που καταλήγει στη γέννηση του Χριστού, ήσαν επίσης δεκατέσσερις. Όλοι αυτοί δεν βίωναν με τα ίδια στοιχεία και γνωρίσματα αγάπης και πίστεως στον Θεάνθρωπο Κύριο.
Από όσα διαβάζουμε στην Αγία Γραφή οι διαφορές τους συντελούν στην κατάταξη τους σε τρεις κατηγορίες. Η πρώτη αποτελείται από τις γενεές ή τα άτομα των ανθρώπων που έζησαν πριν γεννηθεί ο Χριστός, δηλαδή στην περίοδο που η ανθρωπότητα βάσει των στοιχείων που αναφέρονται στην Αγία Γραφή (στην Παλαιά κυρίως Διαθήκη) οι άνθρωποι των γενεών αυτών, ενώ σκέπτονταν και τους ενδιέφερε ο Σωτήρας και Λυτρωτής των ανθρώπων, όμως βίωναν με τρόπους που χαρακτηρίζουν τη γενεά τους ως «πονηρά
και άπιστη».
Οι άνθρωποι αυτοί δεν έδειχναν διάθεση να μετανοήσουν και να διορθώσουν τους τρόπους της ζωής τους. Τους συνείχε ο εγωισμός και τους υποκινούσε να προχωρούν με λανθασμένο και αμετανόητο τρόπο, ξένο προς τη Χριστιανική πίστη, την αλήθεια και τη δικαιοσύνη του Θεού.
Δεύτερη έρχεται η γενεά που προσδοκούσε μεν τον Σωτήρα Χριστό, έδειχνε όμως ότι ήθελε να τον ιδεί, να τον ακούσει και να γευθεί τη λύτρωση και τη σωτηρία. Όλα αυτά όμως μόνον ως θεωρία, διότι οι πράξεις τους ήσαν μάλλον αντίχριστες και αντίθεες.
Τρίτη ονομάζουμε τη γενεά των «ζητούντων τον Κύριο», τον Σωτήρα και Λυτρωτή. Τον πίστευαν, τον ακολουθούσαν βιωματικά στη ζωή τους και εναρμόνιζαν τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τις πράξεις τους με τη διδασκαλία του Χριστού, με το Νόμο και το θέλημα του Θεού.
Οι άνθρωποι αυτοί επιδιώκουν την αυτογνωσία και με τη ζωή τους προσπαθούν να προσελκύουν το έλεος τη χάρη και την ευλογία του Θεού, ώστε να λάβουν την άφεση των αμαρτιών τους και να επιτύχουν τη σωτηρία τους.
Καθώς φθάνουμε στον εορτασμό των Χριστουγέννων ας ερωτήσει καθένας τον εαυτό του: «Εγώ τι θέλω και τι κάνω»; Και ας πράξουμε αυτό που μας εξυπηρετεί στην υπόθεση της κατά Θεόν πορείας και στην επίτευξη της σωτηρίας.
Η σωτηρία είναι ευλογία και δώρο του Θεού.
*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 23 Δεκεμβρίου 2011.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
