Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΕΡΕΚΟΣ
Το «αλκοτέστ», το οποίο καθιέρωσε -και πολύ καλά έκανε- η Τροχαία για να ελέγχει τους οδηγούς, μου έδωσε την ιδέα για το σημερινό θέμα.
Οι σημερινοί «πότες» δεν έχουν καμία σχέση με τους παλιούς. Τώρα «τα πίνουν» συνήθως σε κάποιο μπαρ στα όρθια και τα λένε «σκατς», κοκτέιλς, σφηνάκια ή και … «μπόμπες». Και υπάρχουν φυσικά και κάποιοι που τα πίνουν για φιγούρα ή και για να δείξουν «αντριλίκι», και όχι γιατί πραγματικά βρίσκουν ευχαρίστηση. Το κακό είναι ότι, για όποιον λόγο και αν τα πίνουν, μπαίνουν μετά στα «τούρμπο» τους και παίρνουν σβάρνα τους δρόμους σαν ραλίστες, με αποτέλεσμα να καρφώνονται (κοινώς «στουκάρουν») σε δέντρα και κολώνες, να χάνουν τη ζωή τους άδικα και ανόητα ή να παίρνουν στο λαιμό τους αθώους διαβάτες, οδηγούς άλλων οχημάτων ή ακόμη και οικογένειες, που κινούνται κανονικά και δεν τους φταίνε σε τίποτα!
Οι παλιοί μπεκρήδες, ήσαν ακίνδυνοι και γραφικοί. Έπιναν τη ρετσινούλα ή το κοκκινέλι τους, παρέα με την κιθαρίτσα τους και δεν πείραζαν κανέναν. Είχαν κι αυτοί τα ντέρτια τους, τις λόξες τους και ο καθένας έκανε το δικό του μεθύσι. Γραφικές πράγματι φιγούρες, που ο κόσμος διασκέδαζε, γελούσε, και σίγουρα δεν παρεξηγούσε το κάθε τους παραστράτημα…!
«Τώρα μιλάει το κρασί» συνήθιζαν να λένε.
Παιδί, καθόμουν πίσω από μια μισόκλειστη πόρτα στην ταβέρνα του παππού μου και τους χάζευα για ώρες. Μετά τα πρώτα ποτηράκια, άλλος θυμόταν τη μάνα του, που είχε πεθάνει πριν 40 χρόνια και πλάνταζε στο κλάμα. Άλλος κάποια «άπιστη» που τον είχε εγκαταλείψει «προπολεμικά» και φοβέριζε να πάει να τη σφάξει, κι άλλος παρεξηγιόταν αν απλά τον κοίταζες. Ένας κοντούλης κοκκινομάλλης γινόταν «αγαπησιάρης» και ήθελε ν’ αγκαλιάσει και να φιλήσει …όλο τον κόσμο! Καλά ξημερώματα, παραπατώντας, και με τα χέρια ανοιχτά στο πλάι ψάχνοντας για στήριγμα, τράβαγαν για το σπίτι τους. Κάποιος, από την οικογένειά τους περίμενε συνήθως λίγο πιο κάτω για βοήθεια. Πού να δεχτούν όμως βοήθεια, κι ας ήταν «σκνίπα». Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βλέπεις προσβολή, από το να πεις τον μεθυσμένο …μεθυσμένο!
Μια και μοναδική φορά, πριν πολλάαα πολλά χρόνια, έζησα κι εγώ αυτή την εμπειρία. Καλή η εργένικη παρεΐτσα εκείνο το βράδυ, καλός και πικάντικος κι ο μεζές, άντε εβίβα μας και εβίβα μας, ήπια κι εγώ λίγο παραπάνω. Καθιστός στην καρέκλα, η κατάσταση ήταν «υπό έλεγχο». Όταν όμως σηκώθηκα να φύγω, εκεί ήταν που άρχισαν και τα παρατράγουδα…!
Βγήκα έξω, και έφτασα τρικλίζοντας στο OPELάκι μου. (Πω πω… τι πήγα και θυμήθηκα…!) Το πρώτο μου αυτοκίνητο, ένα OPEL του 1952, που πήρα μεταχειρισμένο από μια «μάντρα». Με τα φλας στις κολώνες, με το κλάξον νά ‘ναι μια φούσκα σαν κλύσμα απ’ έξω και χειροκίνητο, και με την ρεζέρβα εξωτερική κι αυτή, βιδωμένη πάνω στο καπάκι του «πορτ μπαγκάζ»!
Έβαλα λοιπόν εμπρός τη μηχανή, ξεκίνησα, και βλέπω ξαφνικά μπροστά μου ένα πεζούλι να έρχεται καταπάνω μου, που πρόλαβε ευτυχώς και …τραβήχτηκε έγκαιρα από μόνο του!
Περνάω ξυστά από ένα πεζοδρόμιο και εισπράττω κάτι ξεγυρισμένα φάσκελα, με τα δύο χέρια, από τους πεζούς που περπατούσαν σ’ αυτό, καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά. Tραβάω χειρόφρενο, βγαίνω και, με τα χίλια ζόρια, ξαναγυρνάω με ζικ-ζακ και «κάνοντας οκτάρια» στην ταβέρνα. Μπαίνω μέσα και τι να δω;(!) Το δάπεδο ανηφορίζει, οι άνθρωποι περπατάνε πλαγιαστοί, το ταβάνι γυρίζει τρελά, γέρνει, και στο τέλος πέφτει… Μαζί του, πέφτω κι εγώ!…
Ένας κύριος, με άσπρο σακάκι και μαύρη «προπέλα» στο λαιμό, σκύβει από πάνω μου. «Να σας κάνω έναν καφέ με στάχτη;» με ρωτάει. Με όλα μου τα χάλια, θυμώνω μαζί του κι από πάνω. «Στάχτη» έβαζε η συγχωρεμένη η μάνα μου στη μπουγάδα -του λέω- όχι στον καφέ! Άκου «στάχτη»!…
Τελικά, και για να μη σας τα πολυλογώ, δεν κατάλαβα πώς ξύπνησα την άλλη μέρα στο κρεβάτι μου… Μ’ έναν φρικτό πονοκέφαλο και με τη μυρωδιά και τη γεύση του κρασιού έντονη στο στόμα μου. Σηκώθηκα, πήρα το μπρίκι, έριξα μέσα λίγη ζάχαρη, μπόλικο καφέ και -μεταξύ μας- και μια πρέζα στάχτη. Μπορεί, κάτι να ήξερε ο κύριος με την προπέλα σκέφτηκα. Και φαίνεται πως μάλλον ήξερε…!
Από τότε, δυο ποτηράκια και πολύ που μου είναι! Αφού δεν το σηκώνω, ρε παιδιά, τον ήρωα θα παριστάνω ή …την μπουγάδα;
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
