Υπάρχει ένα σημείο όπου η νεανική ανεμελιά παύει να είναι ανεμελιά. Και αυτό το σημείο ξεπερνιέται όταν, μέσα στη νύχτα, κάτοικοι αναγκάζονται να κλείνονται στα σπίτια τους και να φοβούνται ακόμη και να κάνουν μια απλή παρατήρηση, μήπως η απάντηση έρθει με μια πέτρα στο παράθυρο ή ένα μπουκάλι στην αυλή τους.
Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο στην Καλαμπάκα. Η εφημερίδα «ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ» και το tameteora.gr έχουν ασχοληθεί και στο παρελθόν με καταγγελίες κατοίκων για παρέες παιδιών και εφήβων που συγκεντρώνονται σε διάφορα σημεία της πόλης κατά τις μεταμεσονύχτιες ώρες, προκαλώντας έντονη φασαρία.
Επανερχόμαστε όχι επειδή θέλουμε να διογκώσουμε ένα θέμα, αλλά επειδή οι διαμαρτυρίες που φτάνουν σε εμάς πληθαίνουν και, κυρίως, επειδή όσα μας περιγράφονται δεν περιορίζονται πλέον σε φωνές και νυχτερινή φασαρία.
Κάτοικοι καταγγέλλουν ότι, όταν “τολμούν” να ζητήσουν από τις παρέες να κάνουν ησυχία, σε ορισμένες περιπτώσεις η αντίδραση είναι επιθετική. Μας έχουν μεταφερθεί περιστατικά με πέτρες προς παράθυρα και βεράντες σπιτιών, συμπεριφορές που δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως «παιδιά είναι, θα κάνουν και λίγη φασαρία».
Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία κατοίκου της περιοχής κοντά στην Κωνστάντειο Σχολή. Όπως ανέφερε στην εφημερίδα μας, ένα βράδυ εκτοξεύτηκε γυάλινο μπουκάλι από την πλευρά του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το οποίο έσκασε στην αυλή του σπιτιού του.
Ας αναλογιστούμε για μια στιγμή τι θα μπορούσε να είχε συμβεί εάν εκείνη την ώρα βρισκόταν στην αυλή ένας άνθρωπος. Ή ένα μικρό παιδί.
Εδώ τελειώνουν τα αστεία.
Ανάλογο περιστατικό, σύμφωνα με καταγγελία που έφτασε στην ιστοσελίδα μας, σημειώθηκε και στην παιδική χαρά της οδού Πίνδου. Κάτοικος της περιοχής, ενοχλημένος από τη φασαρία που προκαλούσε παρέα παιδιών, τους ζήτησε να κάνουν ησυχία. Η αντίδραση, όπως μας μεταφέρθηκε, δεν περιορίστηκε σε λεκτική αντιπαράθεση: πέτρες εκτοξεύτηκαν προς τη βεράντα του σπιτιού του. Ένα ακόμη περιστατικό που δείχνει ότι το ζήτημα δεν αφορά πλέον απλώς στη διατάραξη της νυχτερινής ησυχίας, αλλά συμπεριφορές που μπορούν να προκαλέσουν ζημιές ή ακόμη και να θέσουν σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα ανθρώπων.
Η πόλη ανήκει και στους νέους της. Έχουν κάθε δικαίωμα να συναντιούνται, να συζητούν, να γελούν και να περνούν χρόνο με τους φίλους τους. Κανείς δεν ζητά μια πόλη σιωπηλή μετά τις δέκα το βράδυ ούτε μια νεολαία κλεισμένη στο σπίτι.
Υπάρχει όμως τεράστια απόσταση ανάμεσα στην παρέα και στον βανδαλισμό, ανάμεσα στο γέλιο και στην όχληση, ανάμεσα στη νεανική ζωηράδα και στην εκτόξευση μιας πέτρας ή ενός γυάλινου μπουκαλιού προς ένα σπίτι.
Και κάπου εδώ προκύπτουν ορισμένα αυτονόητα ερωτήματα.
Πού βρίσκονται οι γονείς, όταν ανήλικα παιδιά κυκλοφορούν και συγκεντρώνονται μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες; Γνωρίζουν πού βρίσκονται και τι κάνουν; Έχουν ενημερωθεί για όσα καταγγέλλονται από κατοίκους; Και, από την άλλη πλευρά, υπάρχει η απαιτούμενη παρουσία και επιτήρηση στα σημεία όπου είναι γνωστό ότι το πρόβλημα επαναλαμβάνεται;
Δεν χρειάζεται να φτάσουμε σε τραυματισμό για να αντιληφθούμε ότι η κατάσταση απαιτεί αντιμετώπιση.
Ούτε μπορεί η λύση να είναι να υποχρεώνονται οι κάτοικοι να κάνουν ότι δεν ακούν και δεν βλέπουν, επειδή φοβούνται ότι μια παρατήρηση μπορεί να φέρει ως «απάντηση» μια πέτρα στο τζάμι τους.
Αυτό είναι ίσως το σοβαρότερο στοιχείο των καταγγελιών. Όχι μόνο η φασαρία, αλλά η αίσθηση που δημιουργείται σε ανθρώπους μέσα στο ίδιο τους το σπίτι ότι «καλύτερα να μη μιλήσω, διότι δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει».
Αυτό δεν μπορεί να γίνει κανονικότητα.
Και επειδή πρόκειται για παιδιά, η αντιμετώπιση δεν πρέπει να αρχίζει και να τελειώνει στην καταστολή. Χρειάζεται πρώτα απ’ όλα **γονεϊκή ευθύνη, όρια, πρόληψη και παρουσία**. Χρειάζεται όμως και οι αρμόδιες Αρχές να γνωρίζουν πού υπάρχει επαναλαμβανόμενο πρόβλημα και να παρεμβαίνουν πριν συμβεί κάτι σοβαρότερο.
Εμείς έχουμε αναδείξει το ζήτημα και στο παρελθόν. Θα προτιμούσαμε να μην χρειαστεί να το ξανακάνουμε.
Όταν όμως οι καταγγελίες συνεχίζονται και κάτοικοι δηλώνουν ότι έχουν φτάσει σε απόγνωση, η σιωπή δεν αποτελεί επιλογή.
Διότι, μια πέτρα που πετιέται σήμερα σε ένα παράθυρο κι ένα γυάλινο μπουκάλι που σπάει σε μια άδεια αυλή μπορεί αύριο να μη βρουν απέναντί τους ούτε τζάμι ούτε τσιμέντο. Μπορεί να βρουν άνθρωπο. Και τότε θα είναι πολύ αργά για να αναρωτηθούμε ποιος έπρεπε να είχε παρέμβει νωρίτερα.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
