To άρθρο που ακολουθεί, με δυο φωτογραφίες, δημοσιεύτηκε μόνο στην εφημερίδα «Τα Μετέωρα» στις 18-12-2009, αναδημοσιεύω το μεγαλύτερο μέρος του με περισσότερες φωτογραφίες και στην ιστοσελίδα tameteora.gr. Οι φωτογραφίες μένουν, εμείς φεύγουμε, για πάντα. Είναι και μια ανάσα δροσιάς για τον καύσωνα των ημερών.
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΨΑΡΡΗ
Την Κυριακή 6/12/2009, λίγο μετά τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Καλαμπάκας, κτύπησε το κινητό μου τηλέφωνο. (…)
– Γιάννη, μου λέει η Φρόσω, πάμε για χιόνια στη Βερλίγκα (Χαλίκι);
– Όχι, της απαντάω, γιατί στην Βερλίγκα πήγα πριν από ένα μήνα και αυτή είναι μακριά. Αν θέλεις χιόνια, πάμε στην Τριγγία που είναι πιο κοντά και δεν θα μας πάρει η νύχτα.
«Πέτρα του σκανδάλου» για ανάβαση ήταν και ο Δημήτρης, που έλεγε να πάμε κάπου. Έτσι οι τρεις (κι ο φωτογράφος!) αφού «καβαλήσαμε το Terios”, καιρός ήταν να δοκιμάσουμε και τις αντοχές του, ξεκινήσαμε. Περνώντας από Αμπέλια, Κουκουράβα, Παλαιοχώρι, φτάσαμε στο «Γκολέμι». Εκεί μας περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Η Τριγγία δε φαινόταν καθόλου από την πυκνή ομίχλη, ήταν αόρατη. Πάμε από την πλευρά της Κρανιάς, λέω στους άλλους. Πριν από τα Κονάκια των Σαρακατσαναίων στρίψαμε δεξιά. Μετά από αρκετή ανάβαση είδαμε τα χιονισμένα ισώματα της Γκιόναλης. Κοντά στα καλοκαιρινά τσαρδάκια των κοπαδιών (προβάτων) αφήσαμε το αυτοκίνητο που αποδείχτηκε σκλί. Ούτε στιγμή δε μας πρόδωσε!
Μπροστά μας έστεκε αγέρωχη και προκλητική η χιονισμένη κορυφή της «Τριγγίας». Χιόνια, θάλασσα! Για να την προσεγγίσουμε δεν ακολουθήσαμε κάθετη διαδρομή, ούτε την δεξιά κορυφογραμμή πάνω από τη θέση «Πατήρ» που πήρε το όνομά της από τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό όταν περνώντας από εκεί, ερχόμενος από τον Κλεινοβό, τον υποδέχτηκαν κτηνοτρόφοι της Κρανιάς. (Μήπως στο σημείο εκείνο πρέπει να τοποθετηθεί ένα εικόνισμα αφιερωμένο στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό; Δήμαρχε, Λευτέρη Αβραμόπουλε, βάλε το χέρι σου! Πρόταση και όχι υπόδειξη κάνω).
Ακολουθήσαμε το σκεπασμένο από χιόνια μονοπάτι, το ξέρω γιατί το ανέβηκα αρκετές φορές, που διασχίζει κατά μήκος μέρος της πάνω από οκτακόσια μέτρα, πανέμορφης κορυφογραμμής. Ένα χάρμα (και θαύμα) ιδέσθαι!
Κίνδυνος χιονοστιβάδας δεν υπήρχε. Ο καιρός ήταν καλός, ο ήλιος έπαιζε κρυφτό πίσω από τα σύννεφα, η ατμόσφαιρα σχεδόν καλή. Λίγη αραιή ομίχλη υπήρχε χαμηλά στη λεκάνη του Ασπροποτάμου. Το χιόνι ήταν μισοπαγωμένο και καθώς το πατούσαμε και έσπαζε η παγωμένη κρούστα του, ακούγονταν κρατς-κρτάτς. (…).
Μετά από δύο ώρες περίπου φτάσαμε στην κορυφή. (Πρώτη ενέργειά μας ήταν να τηλεφωνήσουμε ότι είμαστε καλά. Σ’ αυτό βοήθησε το σήμα της Cosmote). Η πινακίδα, που η μισή ήταν σκεπασμένη από παγωμένο χιόνι, (…) έγραφε: «Κορυφή Τριγγία, υψόμετρο 2.204 μέτρα Πολιτιστικός Σύλλογος Κρανιάς».
Το ύψος του χιονιού έφτανε τα 30-40 εκατοστά και σε κάποια σημεία ο αέρας το είχε παγώσει σχηματίζοντας σχέδια και σχήματα που και ο καλύτερος γλύπτης δε θα μπορούσε να σμιλεύσει. Κάποιοι «Πύργοι», σωροί από πέτρες μία πάνω στην άλλη, είχαν γίνει χιονάνθρωποι.
Από την κορυφή της Τριγγίας, 2.204 μέτρα, είδαμε πολλά βουνά και δυτικά και νότια. Ανατολικά δεν είδαμε γιατί είχε πυκνή ομίχλη. Με καθαρή ατμόσφαιρα φαίνεται μέρος της Καλαμπάκας, τα Μετέωρα ακόμη και η θάλασσα στο Βόλο.
Η κατάβαση διήρκεσε μια ώρα περίπου και η επιστροφή έγινε από την Κρανιά.
Αφού περάσαμε το ναό Τιμίου Σταυρού, το Κουκουφλί, όπου στην ταβέρνα-καντίνα της Τασίας φάγαμε κάτι, και τη Διάβα για να πλύνουμε το αυτοκίνητο, επιστρέψαμε στην Καλαμπάκα.
Επειδή μερικοί ρωτάνε γιατί «παίρνουμε τα βουνά», τους απαντώ: Ορειβασία δεν είναι μόνο η άθληση, η κατάκτηση μιας κορυφής, η περιπέτεια, η ψυχαγωγία! Δεν είναι μόνο η ψυχική ανάταση και η ευχαρίστηση που νοιώθουμε όταν περπατάμε στα χιόνια, στα δάση, στις γεμάτες λουλούδια πλαγιές, μέσα ή πάνω από πανέμορφα φαράγγια, όταν κάνουμε ντους κάτω από τους παγωμένους καταρράκτες ή κολυμπάμε στις λίμνες με τα πανέμορφο ποτάμια των βουνών μας!
Ορειβασία δεν είναι μόνο η γλυκιά και αγνή συντροφιά με τους βοσκούς και τους κατοίκους των απομακρυσμένων χωριών μας, δεν είναι ο καθαρός και ευωδιαστός αέρας της ορεινής υπαίθρου, δεν είναι το γλυκοχάραμα με το κελάηδημα των πουλιών ή τα ειδυλλιακά ηλιοβασιλέματα!
Ορειβασία, ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή, είναι όλα αυτά μαζί και κάτι περισσότερο: Ορειβασία είναι η ψυχική και σωματική ισορροπία, είναι το μέτρο, είναι ο αγώνας ο καλός, είναι η κοινωνική αλληλεγγύη, είναι η ολοκλήρωση του ανθρώπου! Σε κανένα άλλο άθλημα, σε καμία άλλη εκδήλωση της ζωής, δεν είναι δυνατόν να φτάσουμε στο αποτέλεσμα που η ορειβασία οδηγεί! Στα βουνά ζούμε μια «Τρικυμία Αισθήσεων» γεμάτη αντιθέσεις, Χαρά, Ευτυχία, Αγάπη, Ελευθερία αλλά και Φόβο, ακόμα και Δέος Θανάσου…
Φίλε Ορειβάτη, Αγάπησε την Ορειβασία και θα συναντήσεις το Θεό της Δημιουργίας.
ΠΑΝΤΑ ΨΗΛΑ
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
