Του ΓΙΑΝΝΗ ΨΑΡΡΗ
Την Κυριακή ανέβηκα με τους φίλους Νίκο και Κώστα στο ορεινό βλαχοχώρι του Ασπροποτάμου, την Κρανιά.
Η Κρανιά Καλαμπάκας είναι ένα χωριό κτισμένο στα 1200 μέτρα υψόμετρο, αμφιθεατρικά θα έλεγα, σε δυο μεγάλες πλαγιές που είναι απολήξεις από τις ψηλές κορυφές Τριγγία ανατολικά και το Μυρμήγκι νότια.
Το Κρανιώτικο Ρέμα, ένας από τους βασικούς παραποτάμους του Ασπροποτάμου, χωρίζει το χωριό σε δυο μέρη, δύο συνοικίες (μαχαλάδες), της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Δημητρίου (ή Μεσοχώρι).
Πριν γίνουν οι αυτοκινητόδρομοι, η κυκλοφορία των κατοίκων γινόταν με τα πόδια από μονοπάτια ή καλτερίμια. Η επικοινωνία των δυο μαχαλάδων γινόταν κατά κύριο λόγο από πέτρινη τοξωτή γέφυρα, που ακόμα υπάρχει όρθια, και από μια συντομότερη διαδρομή, όσους βόλευε, το μονοπάτι της Μπέζας στο οποίο υπήρχε ξύλινη γέφυρα. (Λίγο πιο κάτω από την τσιμεντένια γέφυρα που έγειρε). Η μεταφορά των εμπορευμάτων γινόταν με ζώα. Επίσης, με ζώα από την Βλαχόστρατα ανεβοκατέβαιναν Καλαμπάκα, Τρίκαλα.
Πριν από 55 περίπου χρόνια ανοίχτηκε στο τσουγγάνι της Μπέζας αυτοκινητόδρομος. Λίγα χρόνια αργότερα, το Δασχαρχείο Καλαμπάκας κατασκεύασε μια μικρή τσιμεντένια γέφυρα σε ένα στενό μέρος του ποταμού. Είχε μήκος περίπου 5-6 μέτρα, πλάτος 3,5 μέτρα και ύψος 2 μέτρα. Μικρή για τον όγκο του νερού που πολλές φορές περνούσε από πάνω της. Οι εργασίες κατασκευής της άρχισαν Φθινόπωρο. Πριν το χειμώνα κατασκεύασαν το ένα βάθρο της. Την Άνοιξη, βάθρο δεν υπήρχε, το είχε παρασύρει το νερό. Έτσι, ξεκίνησαν πάλι από την αρχή.
Το 2012 μετά από μια μεγάλη νεροποντή η γέφυρα πήρε κλίση, καταστράφηκε. Και όχι μόνο αυτό. Το νερό παρέσυρε μέρος από τις όχθες και μέρος από τους δρόμους, (ο ένας ασφάλτινος, ο άλλος τσιμεντένιος) κατά μήκος του ποταμού. Κάθε χρόνο η καταστροφή μεγαλώνει, όπως έγινε φέτος με τον «Ιανό». Αν δεν γίνει σύντομα κάτι, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να σαρίσει και ο κεντρικός δρόμος που περνάει πάνω από τη γέφυρα και τα σπίτια που υπάρχουν εκεί να καταρρεύσουν.
Μέχρι πέρυσι περνούσαν κάτοικοι από εκεί κάνοντας τη διαδρομή των 600-700 μέτρων, από πλατεία σε πλατεία και από μαχαλά σε μαχαλά με τα πόδια. Κάτι ήταν κι αυτό! Φέτος όμως ούτε αυτό είναι δυνατό, γιατί έπεσαν πέτρες και έλατα που έκλεισαν το δρόμο. Τόσο ωραία.
Για την ιστορία αναφέρω πως το 2013 (τώρα έχουμε 2021) έγινε μια μάζωξη σε αίθουσα του «Μουσείου Κλιάφα» των Τρικάλων. Μίλησαν αρκετοί… Είπαν περίπου τα εξής οι τότε υπεύθυνοι: Ο Δήμαρχος Δημ. Σακελλαρίου (γαμπρός στην Κρανιά) ότι ο Δήμος δεν είναι αρμόδιος και ότι δεν υπάρχουν λεφτά. Ο Αντιπεριφερειάρχης Χρήστος Μιχαλάκης ότι χρειάζονται πολλά λεφτά και υπεύθυνος είναι ο Δήμος για δρόμο εντός του χωριού. Η Περιφέρεια είναι υπεύθυνη για τον κεντρικό δρόμο. Ο Δασάρχης Καλαμπάκας Χρ. Πίσσιας, εκεί ανήκει το ποτάμι, στο Δασαρχείο, είπε ότι η υπηρεσία δεν έχει λεφτά. Αν χρειαστούν κάποια έγγραφα, θα τα υπογράψει.
Με λίγα λόγια, μηδέν εις το… «πηλίκιον»! Για ένα δρόμο και μια γεφυρούλα χωριού ήταν τρεις οι ανευθυνο-υπεύθυνοι. Πού συμβαίνουν αυτά; Στην Ελλάδα! Κυριάκοοοο, πού είναι το επιτελικό κράτος; Καλά, ο Κώστας Καραμανλής, που θα επανίδρυε το κράτος, το άφησε για τους υπόλοιπους.
Να υπενθυμίσω ότι η Περιφέρεια Θεσσαλίας βρήκε 1.500.000 ευρώ (ένα εκατομμύριο και πεντακόσιες χιλιάδες ευρώ) για καταστροφές στο ρέμα της Τζούρτζιας (Αγίας Παρσκευής), και μπράβο της! Για την Κρανιά, όπου οι κάτοικοί της έγιναν, κυριολεκτικά, από δυο χωριά χωριάτες, ούτε δεκάρα. Ούτε π.χ. ένα ζαρζανέτι (ή όπως το λένε).
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
